Խայտառակ պարտությունը կրկնվում է ամեն օր

Տիգրան Մարտիրոսյանը գրում է

Հայաստանում առկա իրավիճակի մասին:

Խայտառակ պարտությունը կրկնվում է ամեն օր: 

Պատճառները անփոփոխ են ու առայժմ դրանցից ամենակարևորների, խորքայինների մասին մտածելու ժամանակ ու ցանկություն շատ քչերն ունեն:

Ուրեմն ոչինչ չի փոխվի:

Քանի դեռ ամենօրյա տեղեկատվական իրարանցման քաոսից դուրս գալու, խորքային երևույթները բացահայտելու, նոր գիտելիքների հիման վրա միավորվելու, պայքարելու պատրաստ անձինք կամ չկան, կամ այնքան քիչ են, որ իրար մասին չգիտեն ու իրար հետ կապ չունեն:

Քանի դեռ մի նոր ու հզոր, ժամանակից առաջ անցած, անձնականը, ազգայինն ու միջազգայինը, տեղականն ու տիեզերականը ներդաշնակորեն միավորող գաղափարախոսություն չկա:

Քանի դեռ դրա համար անհրաժեշտ խորիմաստություն, ինքնագիտակցություն, ինքնաճանաչում չկա:

Քանի դեռ չկա անգամ մարդավարի ու խորը զրույցներ վարելու տարրական հմտություն բավական քանակությամբ մարդկանց մոտ:

Այսինքն չկա այն, ինչի բացակայությունը ազգի գիտակցության առողջացումը դարձնում է գրեթե անհնար, 

ստիպելով մարդկանց դառնալ ինֆորմացիա ստացող ու փոխանցող, անիմաստ բլթբլթացող ճահճագորտեր, սպառողական ճահճի խելագար ու շատախոս բնակիչներ:

Եթե հնարավորություն ունենայի, իրավիճակի փոփոխությունը կսկսեի խորը զրույցների վարման սովորույթի տարածումից,:

Ինչու՞: 

Որովհետև ամեն օր ազգի կյանքի ամենաքիչը միլիոն ժամը սպանվում է մակերեսային խոսքերի ճահճում, որտեղ ոչնչանում են բոլոր իմաստներն ու անգամ ամենահանճարեղ մտքերը խեղդվում են խոսքային կեղտաջրերի հոսանքներում:

Եթե գտնվեին անձինք, որոնք ընդունակ են խորը զրույցների, երկխոսությունների վարման լավագույն կանոնները սովորել ու իրենց անձնական օրինակով ամեն օր տարածել, շատ բան կփոխվեր:

Ամեն օր սպանվող միլիոն ժամը աստիճանաբար կվերածվեր ազգի ինքնաճանաչման, ինքնագիտակցման ու իմաստության ձեռք բերման վրա ծախսված թանկարժեք ու փրկարար ժամանակի:

Ինչը կդառնար երկարատև ու անսասան վերելքի լավագույն հիմք:

Քանի որ չկա ավելի հզոր էներգիա, ավելի մեծ ուժ, քան իմաստությունն է:

Ես փնտրում եմ այնպիսի մարդկանց, որոնք անկեղծորեն գիտակցում են վերը նշված սովորույթի ստեղծման ու տարածման ողջ կարևորությունը: