ԱԺ-ի երիտհայերը, լեւոնական այրվող թխվածքաբլիթներն ու Արցախում հայտնված փտած մթերքը

Ի պատասխան «Իրավիճակը համապատասխանում է պատերազմականին, երբ գրամով բանջարեղեն ու միրգ գտնելը կարող է ուրախություն թվալ» հոդվածի կցանկանայի հասկանալ՝ ի՞նչ է նշանակում «Կտրոնով վաճառելու նպատակով միրգ-բանջարեղեն բաշխում են այն տնտեսվարողներին, որոնք պետական գրանցումով մինչ օրս գործունեություն են իրականացնում Արցախում»: Եթե դա նշանակում է, որ «տնտեսվարողները» սովորական քաղաքացիական անձեր են, ապա հարց է ծագում՝ պատերազմող երկրում սնունդը իրականացվում է քաղաքացիական կազմակերպությունների կողմի՞ց: Ապշեցուցիչ է նաեւ այն, որ պատերազմական իրավիճակում, երբ սնունդը հանդիսանում է նույնքան կարեւոր մթերք, որքան եւ ռազմամթերքը, այս ռազմական կարեւորություն ունեցող հարցին ստիպված պատասխանում է ՀԿ-ի ղեկավար: Առաջին իսկ ահազանգի պահից ամենաբարձր ատյաններում պետք է ստեղծվեր հանձնաժողով եւ հետաքննություն անցկացվեր... Այդպես արվում է այն դեպքում, երբ երկիրը կառավարում են հմուտ մարդիկ...

Պարտադիր չէ, որ թշնամին «ГРАД»-ով խփի, նա կարող է պարզապես թունավորել ջուրը, սնունդը... Ուստի, պատերազմող երկրում պետք է նշանակվեն զինվորական պատասխանատուներ, ովքեր եւ պիտի կառավարեն իրավիճակը, իսկ վատ կառավարման դեպքում՝ պատերազմի օրենքների համաձայն, այդ անձանց հանդեպ պետք է կիրառվի ամենախիստ պատիժ՝ ընդհուպ մինչ գնդակահարություն... Թշնամին ամենուր է եւ նրա գործողությունները կարող են իրականացվել ամենատարբեր ճանապարհներով՝ ընդհուպ սննդի... Անհասկանալի է, ինչպես կարելի է վստահել սննդի բաշխումը սովորական՝ ոչ զինվորական, մարդկանց:     

Անդրադառնամ նաեւ ՀԿ-ի ղեկավարի ռեպլիկին. «բայց չմոռանանք, որ 90-ականների պատերազմի ժամանակ սնվում էինք թխվածքաբլիթներով, որոնք այրվում էին»: Այ, սա՛ շատ ճիշտ ասացիք, եւ գիտե՞ք, երիտասարդ, պատճառն այն էր, որ նույն ուժերի վրա աշխատող «բնապաշտպանները» ստիպեցին փակել ատոմակայանը եւ մտցնել «հովհարային անջատումներ» տերմինը... Նույնն անում են այսօր Արցախում...

Ինչ վերաբերում է այդ տխրահռչակ «թխվածքաբլիթներին», դե, ինչ, հավանաբար հենց դա՛ հանդիսացավ այն հիմնական պատճառը, այն թթխմորը, որի հետեւանքով այսօրվա ԱԺ-ի երիտհայերը, որոնք Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի տիրակալության տարիների՝ թե՛ հոգեւոր, թե բառի բուն իմաստով՝ նյութական սննդով սնված ու մեծացած զավակներն են, այսօր, մեղմ ասած, տարօրինակ պահվածք են դրսեւորում՝ կարող են թքել կամ ոհմակով հարձակվել ու ծեծել սուրճի հրավիրվածներին, կարող են իրենց Աստծո ընտրյալներ համարել կամ նույնիսկ հոգեւոր դասին «խրատ-քարոզ» կարդալ՝ ի հայտ բերելով ե՛ւ իրենց տգիտությունը, ե՛ւ դաստիարակության բացակայությունը... Փտած ծառը չի կարող առողջ պտուղ տալ եւ դրա վառ ապացույցը լեւոնական այրվող թխվածքաբլիթներն են...

Գրող, հրապարակախոս

ԱԼԼԱ ՀԱԿՈԲՅԱՆ