ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Այժմ ա­մե­նաքն­նարկ­վող հար­ցե­րից մե­կը Ռու­բեն Վար­դա­նյա­նի պաշ­տո­նան­կու­թյունն է, և գրե­թե բո­լո­րը, բա­ցա­ռու­թյամբ ա­գենտ­նե­րի և/կամ ՔՊ-ական­նե­րը, դա գնա­հա­տում են որ­պես թուր­քե­րի պա­հանջ­նե­րի կա­տա­րում: Սա­կայն ար­ցախ­ցի գնդա­պետ ՍԵ­ՆՈՐ ՀԱՍ­ՐԱ­ԹՅԱ­ՆԸ, աք­սի­ոմ հա­մա­րե­լով այդ փաս­տը, նա­և հար­ցը բա­ցա­հայ­տում է մի անս­պա­սե­լի ու զար­մա­նա­լի կող­մից. «Չգի­տեմ` ինչ կշա­հենք Ռու­բեն Վար­դա­նյա­նին ԱՀ պետ­նա­խա­րա­րի պաշ­տո­նից ա­զա­տե­լով, բայց որ ժա­մա­նակ հե­տո (ինչպես միշտ՝ ու­շա­ցու­մով) կհա­մոզ­վենք այդ ո­րոշ­ման ա­նար­դյու­նավ­տու­թյան մեջ, դրա­նում, գրե­թե, չեմ կաս­կա­ծում... Ի տար­բե­րու­թյուն մեր թշնա­մու, մենք չկա­րո­ղա­ցանք հաս­կա­նալ նրա քայ­լե­րի հա­ջոր­դա­կա­նու­թյունն ու նպա­տա­կի հե­ռա­հա­րու­թյու­նը...  Նա մե­կի հա­մար ռու­սա­կան դրա­ծո էր, երկ­րոր­դի հա­մար` անգ­լի­ա­կան գոր­ծա­կալ, եր­րոր­դի հա­մար` ոս­կու հան­քի փա­յա­տեր, չոր­րոր­դի հա­մար` պար­զա­պես, փո­ղի շտե­մա­րան, հին­գե­րոր­դի հա­մար` Ար­ցա­խից մնա­ցած մի բուռ կեն­սա­տա­րած­քում հրաշ­քով դրախտ ստեղ­ծող և այդ­պես շա­րու­նակ... Այ­նինչ, մար­դուն, ա­ռա­վե­լևս, աշ­խար­հա­ճա­նաչ մար­դուն հաս­կա­նա­լու հա­մար ժա­մա­նակ էր պետք... Բայց մենք ոչ թե չհասց­րինք նրան հաս­կա­նալ, այլ, պար­զա­պես, չու­զե­ցինք... Փո­խա­րե­նը ու­րիշ­նե­րը հաս­կա­ցան և մեզ ուղ­ղոր­դե­ցին ա­նել այն, ին­չը չպի­տի ա­նե­ինք»:

Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյանն էլ նշել է, որ պե­տա­կան նա­խա­րա­րի պար­տա­կա­նու­թյուն­նե­րը ա­ռա­ջար­կել է ստանձ­նել Հան­րա­պե­տու­թյան գլխա­վոր դա­տա­խազ ԳՈՒՐ­ԳԵՆ ՆԵՐ­ՍԻ­ՍՅԱ­ՆԻՆ՝ «Հաշ­վի առ­նե­լով նրա մաս­նա­գի­տա­կան ու մարդ­կա­յին ո­րակ­նե­րը, աշ­խա­տան­քում ցու­ցա­բե­րած պրո­ֆե­սի­ո­նա­լիզ­մը, ար­դա­րամ­տու­թյու­նը, սկզբուն­քայ­նու­թյունն ու պե­տա­կա­նա­մե­տու­թյու­նը»: Նա­խա­գա­հը տե­ղե­կաց­րել է, որ նոր պե­տա­կան նա­խա­րա­րի հա­մա­կարգ­ման ո­լոր­տում են լի­նե­լու բո­լոր գոր­ծա­դիր մար­մին­նե­րը՝ բա­ցա­ռու­թյամբ ու­ժա­յին մար­մին­նե­րի և Ար­տա­քին գոր­ծե­րի նա­խա­րա­րու­թյան: Իսկ թե ում էր այդ­քան գո­վա­բա­նում բիզ­նես­մեն-նա­խա­գահ Ա­րա­յի­կը` հի­շո՞ւմ եք ան­ցյալ տա­րի Ա­ղավ­նոն տե­ղա­հա­նե­լու խայ­տա­ռակ պատ­մու­թյու­նը: Հի­շո՞ւմ եք, որ փորձ էր ար­վել քրգոր­ծեր հա­րու­ցել այն մարդ­կանց դեմ, ով­քեր Ա­ղավ­նո­յից հե­ռա­նա­լիս վա­ռում է­ին սե­փա­կան տնե­րը: Ա­զե­րի­նե­րի բա­ժին դար­ձող գույ­քը վնա­սե­լու հա­մար քրե­ա­կան հե­տապնդ­ման հե­ղի­նա­կը հենց Գուր­գեն Ներ­սի­սյանն էր, այն­պես որ, նա կա­պի­տու­լյանտ­նե­րի թի­մի «արժա­նի մու­զի­կանտ» կլի­նի: Համ էլ նո­րու­թյուն չէ նրա նի­կո­լա­սո­րո­սա­կան ծա­գու­մը: Ե­րև­ա­նում հաս­տատ­ված թուր­քա­կան օ­կու­պա­ցի­ոն վար­չա­կազ­մի հա­մար թե­րևս շատ հար­մար թեկ­նա­ծու է...

Հեր­թա­կան դա­վա­ճա­նա­կան խոս­քը հնչեց­րեց ՀՈ­ՎԻԿ Ա­ՂԱ­ԶԱ­ՐՅԱ­ՆԸ, ին­չը մեզ այ­լևս չի էլ զար­մաց­նում. «Ինչո՞ւ ենք ար­ցախ­ցի­նե­րի ի­րա­վուն­քի հար­ցը և Ադր­բե­ջա­նի Սահ­մա­նադ­րու­թյու­նը դնում հա­կա­սու­թյան մեջ»: Սո­վո­րա­կան չմարդ և չհայ, ու­րիշ ո­չինչ, իսկ «Արցա­խին­ֆո» հար­թա­կի գնա­հատ­մամբ. «Աղա­զա­րյան տա­վա­րի ցավ, ո­րով­հե­տև, Ար­ցա­խը ա­զատ և ան­կախ պե­տու­թյուն է և կապ չու­նի թշնա­մու երկ­րի հետ: Ար­ցա­խը եր­բեք չի լի­նե­լու թշնա­մու երկ­րի կազ­մում, ա՛յ թուր­քի ցրթած թու­լեք»: «Արցա­խին­ֆոն» ճիշտ է ա­նում, որ հոգ­նա­կի­ով է գնա­հա­տա­կան տա­լիս, քան­զի նի­կո­լա­կան­նե­րի ամ­բողջ կազմն է այդ­պի­սին: Այ հենց Ա­ղա­զա­րյա­նը ու մյուս ՔՊ-ական­նե­րը թող ապ­րեն Ադր­բե­ջա­նի սահ­մա­նադ­րու­թյամբ, դրա հա­մար ըն­դա­մե­նը պետք է, որ ընդ­միշտ տե­ղա­փոխ­վեն Ադր­բե­ջան: Ճիշտ է, թուրքն էլ չի սի­րում «յան» ազ­գա­նուն­նե­րով դա­վա­ճան­նե­րին և վաղ թե ուշ սկսում է նրանց խիստ պատ­ժել, սա­կայն զար­մա­նա­լի­ո­րեն տվյալ դեպ­քում կլի­նի ի­դե­ա­լա­կան հա­մադ­րու­թյուն: Չէ՞ որ ՔՊ-ական­նե­րը ստոկ­հոլ­մյան սինդ­րո­մով տա­ռա­պող մա­զո­խիստ­ներ են, իսկ ա­զե­րի­նե­րը` սա­դիստ­ներ: Այն­պես որ` եր­կուս­տեք հա­ճույք կստա­նաք, համ էլ ազ­գը ձե­զա­նից կպրծնի:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ