ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Այժմ Հռո­մում գտնվող քա­ղա­քա­գետ Ա­ՂԱ­ՍԻ Ե­ՆՈ­ՔՅԱ­ՆԸ, հրա­պա­րա­կե­լով բռնա­պետ կայսր Կա­լի­գու­լա­յի բարձ­րա­քան­դա­կի լու­սան­կա­րը, մի զար­մա­նա­լի գրա­ռում ա­րեց. «Կայսր Կա­լի­գու­լան իր սի­րե­լի նժույ­գին՝ Ին­ցի­տա­տին, դարձ­րեց սե­նա­տոր: Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի մյուս ան­դամ­նե­րից Ին­ցի­տա­տը տար­բեր­վում էր. նա կո­ռում­պաց­ված չէր և հի­մար-հի­մար չէր խո­սում»: Քա­ղա­քա­գետն ի­րա­վա­ցի է, Ին­ցի­տա­տը հաս­տատ շատ շա­հե­կան կե­րև­ար հատ­կա­պես մեր Միլ­լի մեջ­լի­սում ու հաս­տատ ա­վե­լի լավ պատ­գա­մա­վոր կլի­ներ, քան ՔՊ-ական ամ­բողջ կազ­մը` Ա­լեն Սի­մո­նյա­նով սկսած, ա­մե­նա­վեր­ջին «ուսա­պար­կով» վեր­ջաց­րած:  Իսկ, օ­րի­նակ, Հո­վիկ Ա­ղա­զա­րյա­նի հա­մե­մա­տու­թյամբ, նա հաս­տատ ի­մաս­տու­թյան ա­կունք է: Ին­ցի­տա­տը ևս մեկ ա­ռա­վե­լու­թյուն ու­ներ` նա չէր ստում: Օ­րի­նակ` գլխա­վոր աներ­ձագ Храч Հա­կո­բյա­նը զար­մա­նա­լի ցի­նի­կու­թյամբ պնդեց, թե Նի­կո­լը եր­բեք չի խա­բել հա­սա­րա­կու­թյանը, «մո­ռա­նա­լով», որ մա­նի­պու­լյա­տիվ մատ­նո­ցա­խա­ղը խա­բե­ու­թյան ա­մե­նա­նենգ տար­բե­րակն է: Եվ ա­մե­նա­կա­րև­ո­րը` Հռո­մի կայս­րի ազն­վա­ցեղ նժույ­գը հաս­տատ եր­բեք չէր կա­րող դա­վա­ճան դառ­նալ, ի տար­բե­րու­թյուն ամ­բողջ ՔՊ-ի` մե­ծից փոքր, վե­րա­դա­սից են­թա­կա, ծե­րու­նուց պա­տա­նի: ՔՊ-ական­նե՛ր, մեկդ ման­դա­տը թող զի­ջի Չա­լո­յին, ո­րը թե­և հա­չում է, բայց ի տար­բե­րու­թյուն նի­կո­լա­կան­նե­րի` չի վայ­րա­հա­չում:

Տխրահռ­չակ ԳՌԶՈՆ էլ Գնել Սա­նո­սյա­նի հետ հար­ցու­պա­տաս­խա­նի ժա­մա­նակ կեղծ ակ­նա­ծան­քով մի հե­քի­աթ պատ­մեց. «Էս վեր­ջերս ես Հա­յաս­տա­նում չէ­ի, շատ մե­ծա­հա­րուստ մի մարդ…դե ես շատ ա­սե­ցի՝ Հա­յաս­տա­նում օ­րեն­քը, օ­րեն­քը, օ­րեն­քը…ա­սեց՝ գի­տես ի՞նչ, օ­րեն­քը չէ, պետք ա ար­դա­րու­թյա­նը նա­յես, և՛ ճկու­նու­թյա­նը, և՛ ա­րա­գու­թյա­նը: Ի՞նչ եք ա­մեն րո­պե ինձ ա­սում՝ օ­րեն­քը, օ­րեն­քը՝ Հա­յաս­տա­նում: Դե օ­րենք ա, դե թող շատ բա­ներ հետ ընկ­նի, դե օ­րենք ա, թող շատ մար­դիկ…ա­նար­դար խնդի­րը լուծ­վի: Օ­րեն­քը, ա­սում ա, ար­դա­րու­թյուն չի, օ­րեն­քը էն չի, ինչ որ դու ու­զում ես, օ­րենքն էլ պետք ա բե­րես էդ ար­դա­րու­թյան»: Զար­մա­նա­լի է, մի՞թե այդ օ­լի­գար­խին թվում է, որ ո­րև­է մե­կը, ով կա­տա­րյալ ա­պուշ չի, հա­վա­տաց նրա պատ­մա­ծին: Պար­զա­պես «մեծ մե­ծա­հա­րուս­տի» հո­րի­նա­ծին կեր­պա­րի մի­ջո­ցով Գռզոն իր սրտի խոսքն է հղել քա­ղա­քա­կան իշ­խա­նու­թյուն­նե­րին՝ ակն­հայ­տո­րեն սե­փա­կան եսն իր հո­րի­նած կեր­պա­րի մեջ տար­րա­լու­ծե­լով»: Այ­սինքն` հենց Գռզոն է ե­րա­զում ոչ մի օ­րեն­քով և գրված կա­նո­նով սահ­մա­նա­փակ­ված չլի­նել: Հենց այս աշ­խար­հա­յացքն է, որ Գռզո­յին ազ­գի հաշ­վին «յառմր­կի» չար­չի­ից «շատ մե­ծա­հա­րուստ» է դարձ­րել:

Չեն դա­դա­րում զար­մա­նա­լի լու­րերն այն մա­սին, որ մոտ օ­րերս սպաս­վում է իր ար­դյու­նա­վե­տու­թյունն ա­պա­ցու­ցած ՌՈՒ­ԲԵՆ ՎԱՐ­ԴԱ­ՆՅԱ­ՆԻ պաշ­տո­նան­կու­թյու­նը: Դրա առն­չու­թյամբ նախ­կին պատ­գա­մա­վոր Նա­ի­րա Կա­րա­պե­տյա­նը տագ­նա­պում է. «Նրան գոր­ծից ա­զա­տե­լու հրա­մա­նը ստո­րագ­րե­լու է Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նը: Ան­կախ փա­թե­թա­վոր­ման տե­սա­կից: Ո­րև­է մե­կի հա­մար գաղտ­նիք չէ, որ սա Ադր­բե­ջա­նի պատ­վերն է, Իլ­հա­մը բաց խո­սում է այդ մա­սին, իսկ Ա­լի­և­ի կամ­քի փո­խան­ցողն ու ի­րա­կա­նաց­նողն էլ, բնա­կա­նա­բար, Նի­կոլ Փա­շի­նյանն է: Հի­մա Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյանն ու­նի պատ­մա­կան շանս՝ կամ ինք­նա­մաքր­վե­լու և կանգ­նե­լու Ար­ցա­խը հայ­կա­կան պա­հե­լու պայ­քա­րի կող­քին, կամ էլ օգ­նի Իլ­հա­մին և Նի­կո­լին՝ «խա­ղա­ղու­թյան» շղար­շի տակ Ար­ցա­խը Ադր­բե­ջա­նին փո­խան­ցե­լու հար­ցում: Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նը պի­տի հաս­կա­նա, որ ստո­րագ­րե­լով Ռու­բեն Վար­դա­նյա­նին գոր­ծից ա­զա­տե­լու հրա­մա­նը, նա մե­կընդ­միշտ կի­սե­լու է Ար­ցա­խը հանձ­նո­ղի խա­րա­նը: Ար­դյո՞ք նա պատ­րաստ է սրան: Ար­դյո՞ք ար­ժի… Բիզ­նես­մեն Ա­րա­յի­կը հաշ­ված կլի­նի ե­րև­ի, ե­սի՞մ»: Բիզ­նեսն ի­րո՞ք հայ­րե­նիք չու­նի...

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ