Ինչո՞ւ Աննա Հակոբյանի նախաձեռնությունները տեղ չեն գտնում հայ կանանց սրտերում եւ մտքերում
ՆերքաղաքականՓաշինյանի տիկին Աննա Հակոբյանն իր պաշտոնական կայքում ծավալուն հրապարակմամբ է հանդես եկել, որտեղ, ըստ էության, մեղադրում է հայ կանանց դեռեւս 2018 թվականին իր նախաձեռնած խաղաղության արշավին չմիանալու մեջ` այն բնութագրելով որպես «մեռելային լռություն»: Անդրադառնալով վերոնշյալին` ադրբեջանագետ ԱՐՄԻՆԵ ԱԴԻԲԵԿՅԱՆԸ հիշեցրեց, որ Աննա Հակոբյանի նախաձեռնությանը ոչ միայն հայ կանայք չեն միացել, այլեւ Մեհրիբան Ալիեւան, որին խնդրում էր Շուշիում միասին մուղամ լսել եւ թեյ խմել:
— Ճիշտ է, Մեհրիբանը Շուշիում թեյ խմեց, բայց առանց Աննա Հակոբյանի: Ճակատագրի հեգնանքով ես` իմ գործընկեր Անժելա Էլիբեգովայի հետ միասին, «Հայատյացությունը Ադրբեջանում» գրքի եւ ֆունդամենտալ աշխատանքի համար արժանացել եմ «Տարվա հայուհի» բարձրագույն կոչմանը: Եվ եթե տիկինը հայուհիներից հաշիվ է ուզում պահանջել, ես` որպես հայուհի, իրավունք ունեմ արձագանքել: Նա նշում է իր նախաձեռնությունները, որոնք հայ կանանց սրտերում եւ մտքերում ոչ մի տեղ չգտան եւ հավանության չարժանացան: Եկեք սկսենք ամենասկզբից. Աննա Հակոբյանի նախաձեռնությունների շարանը սկսվեց նրանով, որ առաջինը նա դիմեց այն հայերին, որոնք չեն ապրում Հայաստանում, իրենց դատարկ բնակարանները ձրի տան բոմժերին: Դա արդեն խոսում էր նրա մտադրությունների մակարդակի մասին: Այդ առաջին նախաձեռնությունը լիովին տապալվեց կես ժամ անց: Այնուհետեւ Աննան որոշեց բանակ մտնել եւ մեկ անգամ Տավուշի գնդերից մեկը տարավ իր ընկերուհու աճեցրած ելակը: Հիշում ենք` «հայկական բանակն այսուհետեւ ելակ է ուտելու» արտահայտությունը, որը եղավ մեկ անգամ, բայց բանակը բարոյալքվեց հավերժ: Ելակի պատմությունն էլ ասեմ, որ մութ կետեր չման: Աննա Հակոբյանի ընկերուհին Տավուշում ուներ ելակի ջերմոցներ, եւ որովհետեւ դրա զգալի մասը չէր վաճառել, Աննայի միջոցով այդ գրեթե փչացող ելակը վաճառվել էր բանակին: Հետո եղավ «Ժպիտների քաղաքը», երբ այս տիկինը սկսեց երեխաներին քաղցկեղից բուժել: Բայց հետո պարզվեց, որ նա անհեթեթ քայլերով խոչընդոտում է այդ գործին, ինչից նեղացավ ու դուռը շխկացնելով գնաց:
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

