ԶԱՐ­ՄԱՆՔ

Վա­ղուց չէ­ինք լսել կա­պի­տու­լյան­տի հա­տուկ հանձ­նա­րա­րու­թյուն­նե­րի կլա­սիկ կա­մա­կա­տար ԷԴ­ՄՈՆ ՄԱ­ՐՈՒ­ՔՅԱ­ՆԻ ձայ­նը, և զար­մա­նա­լի կլի­ներ, ե­թե նա չձայ­նակ­ցեր թուր­քա­կան «դրա­կան ազ­դակ­նե­րին» այն բա­նից հե­տո, երբ Էր­դո­ղա­նը հե­ռա­խո­սա­զան­գով «պատ­վեց» Էդ­մո­նի հո­ղա­տու տի­րո­ջը: Եվ ա­հա նա «կլա­սիկ» ձև­ով բար­բա­ռեց. «Վեր­ջին ան­գամ Հա­յաս­տա­նի և Թուր­քի­ա­յի ղե­կա­վար­նե­րի մի­ջև ու­ղիղ շփում տե­ղի է ու­նե­ցել շուրջ 10 տա­րի ա­ռաջ: Եվ սա չա­փա­զանց կա­րև­որ քայլ է հայ-թուր­քա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի կար­գա­վոր­ման գոր­ծըն­թա­ցում: Պետք է գի­տակ­ցել, որ Թուր­քի­ա­յի հետ շա­րու­նա­կա­բար փակ սահ­ման­ներ և զրո­յա­կան դի­վա­նա­գի­տա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­ներ ու­նե­նա­լը մեզ ո­րև­է տեղ չի տա­նե­լու՝ հատ­կա­պես հաշ­վի առ­նե­լով նա­և վեր­ջին պա­տե­րազ­մի ի­րո­ղու­թյուն­նե­րը: Կա­րև­որ է, որ երկ­խո­սու­թյու­նը շա­րու­նակ­վի և իր հա­ջող հանգր­վանն ու­նե­նա՝ սահ­ման­նե­րի բաց­ման ու դի­վա­նա­գի­տա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի հաս­տատ­ման տես­քով: Հա­յաս­տա­նը շա­րու­նա­կում է պրո­ակ­տիվ դի­վա­նա­գի­տու­թյու­նը»: Այ­սինքն` կլա­սի­կին տրվել է հա­տուկ հանձ­նա­րա­րու­թյուն սի­րել թուր­քին, ինչ­պես ան­ձը յուր, և քա­րո­զել, որ ա­ռանց թուր­քի հա­յը կյանք չու­նի: Ինչ­պես կա­սեր դա­սա­կա­նը` ի­յա՛, ի­րո՞ք...

Իսկ Էդ­մո­նից ա­վե­լի թրքա­սեր մի ա­ռանձ­նյակ էլ ու­նենք Կ. Պոլ­սում, ով զար­մա­նա­լի­ո­րեն սի­րում և պաշ­տում է մի­ա­ժա­մա­նակ եր­կու թուր­քի` «հայր» Էր­դո­ղա­նին և «յան» ազ­գա­նու­նով նրա «ապօ­րի­նա­ծին զա­վա­կին»: Պոլ­սո Հա­յոց պատ­րի­արք ՍԱ­ՀԱԿ ՄԱ­ՇԱ­ԼՅԱ­ՆԸ թվի­թե­րյան իր է­ջում ար­ված գրառ­մամբ ար­ձա­գան­քել է կա­պի­տու­լյանտ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի և Էր­դո­ղա­նի՝ հու­լի­սի 11-ին ու­նե­ցած հե­ռա­խո­սազ­րույ­ցին: «Թուր­քի­ոյ Նա­խա­գահ Վսե­մա­շուք Էր­տո­ղան և Հա­յաս­տա­նի Վար­չա­պետ Մե­ծա­յարգ Փա­շի­նե­ա­նի մի­ջև կա­տա­րո­ւած հե­ռա­խօ­սա­յին զրոյ­ցը ե­ղաւ խա­ղա­ղու­թե­ան վե­րա­բե­րե­ալ մեր յոյ­սե­րը ծաղ­կեց­նող տօ­նա­կան նո­ւէր մը մեր աշ­խար­հին հա­մար, որ վրդո­վո­ւած է պա­տե­րազ­մի լու­րե­րով»: Լա՛վ, հաս­կա­ցանք, որ նա Էր­դո­ղա­նի պա­տանդն է և ողջ մնա­լու հա­մար հար­կադր­ված է գո­վա­բա­նել Թուր­քի­ա­յի նա­խա­գա­հին, սա­կայն զար­մա­նա­լի է, ո՞վ է նրան ստի­պում հո­ղա­տո­ւին ո­րա­կել «Մե­ծա­յարգ Փա­շի­նե­ան»: Դա դեռ քիչ էր, նա­և հա­վե­լել է. «Աղօ­թող եմ որ թո՛ղ շա­հին դի­ւա­նա­գի­տու­թե­ան խա­ղա­ղա­րար մի­ջոց­նե­րը, եւ ոչ թէ զէն­քե­րը, պա­տե­րազմ­ներն ու մա­հե­րը: Այս հե­ռա­խօ­սազ­րոյ­ցը կը մաղ­թեմ, որ պատ­ճառ կը դառ­նայ, որ­պէս­զի բա­րե­կա­մա­կան նոր էջ մը բա­ցո­ւի հա­զա­րա­մե­այ Հայ-Թուրք յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու մէջ»: Դժոխ­քի սա­տա­նե­քի հետ «հա­զա­րա­մե­այ յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու մէջ» լի­նես...

Սա­կայն «Քա­ղա­քա­ցի­ա­կան գի­տակ­ցու­թյուն» ՀԿ նա­խա­գահ, քա­ղա­քա­գետ ՆԱ­ՐԵԿ ՍԱՄ­ՍՈ­ՆՅԱ­ՆԸ զերծ է մե­ղա­վոր­ներ փնտրե­լու զար­մա­նա­լի հի­վան­դու­թյու­նից, ո­րի ձեռ­քը կրակն ենք ըն­կել այն օր­վա­նից, երբ սե­փա­կան ու­ժե­րին ա­պա­վի­նե­լու փո­խա­րեն սկսե­ցինք հո­վա­նա­վոր­ներ փնտրել. «Դա­վա­ճան վիժ­ված­քի պահ­ված­քը ու­ղիղ հա­մե­մա­տա­կան է մեր՝ հա­վա­քա­կան ընդ­դի­մու­թյան և այդ ընդ­դի­մու­թյան կող­մից՝ ընդ­դի­մա­դիր տրա­մադր­ված քա­ղա­քա­ցի­նե­րի կա­ռա­վար­ման, մո­բի­լի­զա­ցի­ա­յի ար­դյու­նա­վե­տու­թյա­նը: Ա­յո՛ լկտի­ա­ցել են, ա­յո՛ մարդ ու կնիկ ա­րյան ծա­րավ­նե­րը փչաց­նում են բո­լոր նրանց, ով­քեր կզում են կամ կաս­կա­ծում են, բայց դրանց պատ­ճառ­նե­րը այլ վայ­րե­րում փնտրել պետք չէ»: Դո՛ւ ես մե­ղա­վոր, մե­ղա­վոր­ներ փնտրող հայ, զի թուր­քը և թրքան­ման ներ­քին տա­կան­քը չի փոխ­վում, իսկ դու պար­տա­վոր ես և կա­րող ես շտկել քո վար­քը:

Զարմացած է ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ