«ՊԵՏՔ Է ՍՈ­ՎՈ­ՐԵԼ ԳՆԱ­ՀԱ­ՏԵԼ ԿԵՆ­ԴԱ­ՆԻ ՀԵ­ՐՈՍ­ՆԵ­ՐԻՆ».ԱՆ­ՆԱ ՀՈՎ­ՆԵ­Ր

Վեր­ջերս երգ­չու­հի, եր­գա­հան ԱՆ­ՆԱ ՀՈՎ­ՆԵ­ՐԸ ՀՀ եր­րորդ նա­խա­գահ Սերժ Սարգ­սյա­նին նվիր­ված երգ գրեց, որ­տեղ մեր առ­ջեւ հառ­նում է հաղ­թա­նա­կած նա­խա­գա­հի կեր­պա­րը: Այս ա­ռի­թով «Իրա­վուն­քը» զրու­ցեց եր­գա­հա­նի հետ:

— «Գե­րա­գույն հրա­մա­նա­տար» եր­գի մտահ­ղա­ցումն ո՞ւմն էր:

— Մտահ­ղա­ցու­մը Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տա­կան կու­սակ­ցու­թյան ե­րի­տա­սար­դա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյանն էր: Ի­րենք ցան­կա­նում է­ին ծննդյան տա­րե­դար­ձի օ­րը գե­ղե­ցիկ ա­նակն­կալ նվի­րել ՀՀ եր­րորդ նա­խա­գահ Սերժ Սարգ­սյա­նին: Ես ա­ռա­ջար­կե­ցի, որ­պես­զի այդ ա­նակն­կա­լը լի­նի եր­գի տես­քով: Եվ այս­պես ծնվեց այդ մտահ­ղա­ցու­մը: Ես գրե­ցի եր­գը, կա­տա­րե­ցինք Հան­րա­պե­տա­կա­ն կուսակցության աղ­ջիկ­նե­րի հետ, եւ սի­րով ի­րա­կա­նաց­րի Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տա­կան կու­սակ­ցու­թյան ե­րի­տա­սար­դա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյան ցան­կու­թյու­նը. Սերժ Սարգ­սյա­նի ծննդյան ա­ռի­թով ա­նակն­կա­լը ստաց­վեց:

— Եր­գի տո­ղե­րից ե­րե­ւում է Ձեր հա­մակ­րան­քը Սերժ Սարգ­սյա­նի հան­դեպ: Եր­գը գրե­լիս ի՞նչ զգա­ցո­ղու­թյուն­ներ ու­նե­իք:

— Կար­ծում եմ` Սերժ Սարգ­սյանն ին­քը մարդ-պե­տա­կա­նու­թյուն է, մարդ, որը կա­րո­ղա­ցել է տա­րի­ներ շա­րու­նակ թշնա­մուն ծնկի բե­րել եւ պար­գե­ւել հա­յե­րին ան­հոգ, անվ­տանգ, խա­ղաղ Հա­յաս­տան: Մենք ապ­րում է­ինք հան­գիստ, ու­նե­ինք Ար­ցախ: Իր սխրանք­նե­րը բազ­մա­թիվ են, եւ չգնա­հա­տել Սերժ Սարգ­սյա­նի բարձր ներդ­րու­մը մեր երկ­րի բար­գա­վաճ­ման մեջ, նշա­նա­կում է լի­նել խուլ, համր, ու­րա­ցող: Նա ոչ մի­այն Հան­րա­պե­տա­կան կու­սակ­ցու­թյան ղե­կա­վարն է, այլ, ա­ռա­ջին հեր­թին, Ար­ցա­խի հե­րոս: Սերժ Սարգ­սյա­նը բա­ցա­ռիկ անձ­նա­վո­րու­թյուն է: Մենք սո­վոր ենք, որ պետք է ան­պայ­ման գնա­հա­տենք մի­այն այն հե­րոս­նե­րին, որոնք, ցա­վոք սրտի, զոհ­վել են: Մենք պետք է սո­վո­րենք գնա­հա­տել կեն­դա­նի հե­րոս­նե­րին, իսկ Սերժ Սարգ­սյա­նը կեն­դա­նի լե­գենդ է, եւ իր մա­սին կա­րե­լի է ան­վերջ խո­սել:

— Տե­սա­հո­լո­վա­կը բա­վա­կան լուրջ հար­ձակ­ման են­թարկ­վեց սոց­ցան­ցե­րում: Ինչ­պե՞ս եք վե­րա­բե­րվում այդ ա­մե­նին:

— Մեր տե­սա­հո­լո­վա­կը, ո­րը տե­ղադր­վել էր ՀՀԿ Ե­րի­տա­սար­դա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյան է­ջում` այն­քան շատ դի­տում­ներ էր հա­վա­քել մի քա­նի ժա­մում, որ ծանր հար­ված հասց­րեց տար­բեր ֆեյ­քա­գոր­ծա­րան­նե­րին, ո­րոնց տրվեց հանձ­նա­րա­րու­թյուն՝ բո­ղո­քել այն­քան, որ տե­սա­նյութն ար­գե­լա­փակ­վի: Շատ խղճուկ եւ է­ժան, չկա­յա­ցած մարդ­կանց մտա­ծե­լա­կերպ: Ջնջել տե­սա­նյութը գու­ցե կկա­րո­ղա­նան, բայց  դա­վա­ճա­նի պի­տակ­նե­րը ի­րենց ճա­կատ­նե­րից եր­բեք չեն կա­րող մաք­րել:

— Չե՞ք կար­ծում, որ այս եր­գից հե­տո ո­մանք կսկսեն ի­րենց ա­ռաջ­նորդ­նե­րի պատ­վին էլ եր­գեր գրել:

— Թող գրեն, ե­թե կար­ծում են, որ ի­րենց ղե­կա­վարն ար­ժա­նի է դրան:

ՆՈՒ­ՆԵ ԶԱ­ՔԱ­ՐՅԱՆ