ՆԱՀԱՆՋ ԱՌԱՆՑ ԵՐԳԻ

ՆԱՀԱՆՋ ԱՌԱՆՑ ԵՐԳԻ

Վերլուծաբանները հակված էին այն կարծիքին, որ ներքաղաքական կյանքը վերաաշխուժանալու է աշնանը: Սակայն ինչպես ցույց է տալիս ընդդիմադիր դաշտի բավականին թույլիկ արձագաքը` էլեկտրաէներգիայի սակագնի հետ կապված, նրանք այն աստիճան են մտել քնած դշխուհու դերի մեջ, որ միգուցե աշնանն էլ չզարթնեն: Քաղաքագետ Սերգեյ Մինասյանը միայն 2 գործոն է տեսնում, որ միգուցե կվերաաշխուժացնեն ներքաղաքական կյանքը: Մեկը` սահմանադրական բարեփոխումների սպասվելիք աշնանային քննարկումները, մյուսը` այն փաստի  զորությունը, որ ԱԺ ընտրությունները յոթ սարի ետեւում չեն:

ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԿ ԶԻՆԱՆՈՑԸ
Սակայն փաստերը որոշ դեպքերում անզոր են լինում: ԱԺ ընտրություններին գնալու համար գոնե որոշակի քաղաքական կապիտալի պաշար է պետք: Իսկ ինչ վերաբերում է սահմանադրական բարեփոխումներին, ապա հանրությունը դրա հետ գլուխ դնող չէ ճիշտ այնպես, ինչպես չինական այբուբենի պարագայում: Ուստի հանրությանը մնում է սահմանադրական բարեփոխումների հարցում առաջնորդվել հավատալ-չհավատալու սկզբունքով: Եթե քաղաքական գործչին լավ են վերաբերվում, ապա սահմանադրության մասին նրա ասածներից բան չհասկանալով հանդերձ, կհետեւեն նրա կարծիքին` արդյոք քըխ է, թե պուպուշ այդ բարեփոխումը: Իսկ եթե գործչին չեն համակրում, երեւի ամեն ինչ կընկալեն նրա ասածին հակառակ:
Սակայն վերադառնանք քաղաքական կապիտալի հարցին: ՀԱԿ-ը` առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանով հանդերձ, այլեւս սպառված է ամբողջովին եւ ենթակա է դուրսգրման: Ակնհայտից էլ ակնհայտ է, որ քաղաքական անհաջողակների այդ հավաքածուն հաջորդ խորհրդարանում չի լինելու: «Ժառանգությունը» առանձնապես ավելի լավ վիճակում չէ, ու, երեւի թե, չեղած տեղից այդ կուսակցությունից կմնա միայն Րաֆֆին, որին նույն ամերիկացիներն ընտրություններից առաջ կկցմցեն ինչ-որ գործիչների հետ եւ մի կերպ կանցկացնեն 5 տոկոսանոց շեմից, որպեսզի ստանան մի քանի պատգամավոր, որոնք գոնե պայմանականորեն կարող են համարվել արեւմտամետ:
Աշխարհաքաղաքական սկզբունքով դաշտի բաժանումը սկզբում թեեւ հատկապես կուլիսներում աշխույժ էր, սակայն գործընթացը, կարծես թե, այդպես էլ մարեց: Ու Ռիգայի ձախողակ գագաթնաժողովից հետո ասպարեզում մնացին միայն հաստիքային եվրոպամետները, այսինքն` այն մարդիկ, ովքեր Եվրոպան սիրելու համար փող են ստանում: Դե ստացածի դիմաց ինչ-որ բաներ կասեն, կզբաղեցնեն հեռուստաեթերային ժամանակ եւ համացանցային ծավալի գիգաբայթեր, սակայն նրանց ասելիքը ո՞վ է ռեալ բանի տեղ դնելու:
Հիմա ովքեր քչից-շատից կարող են պատրաստ լինել ԱԺ ընտրություններին: Նախեւառաջ` դաշնակներն իրենց մշտական ընտրողներով, ու թերեւս այդ ընտրողներին մոբիլիզացնելու համար է, որ ժամանակ առ ժամանակ ինչ-որ միջոցառումներ են անցկացնում այս կամ այն ոլորտում: Օրինակ, վերջին անգամ նրանք որոշեցին աղանդների դեմ պայքարել:

ԲՀԿ-ն ընդդիմադիրներից, թերեւս, ամենաշատ քվեն տանողը կլինի: Դե, ՕԵԿ-ը, չնայած ամեն ինչին, ինչ-որ ռեսուրս ունի, այդ թվում եւ սեփական հեռուստաընկերություն, ինչը շատ կարեւոր ռեսուրս է: Իսկ մնացյալը... Միգուցե Նիկոլ Փաշինյանին հաջողվի` ցցելով երբեւէ պաշտոն չզբաղեցնելու իր իմիջը, մյուս կողմից համադրելով ֆանտաստիկ խոստումները քաղաքական զգուշավորության հետ, հասնել խորհրդարան: Բայց չի բացառվում նաեւ խայտառակ տապալումը: Դե, իսկ «Հիմնադիր խորհրդարանի» ծայրահեղականների խայտառակ տապալումն արդեն, ինչպես կասեր Օստապ Բենդերը, բժշկական փաստ է:

ԲՈՂՈՔԱՎՈՐՆԵՐԻ
ՀԻԱՍԹԱՓՈՒԹՅՈՒՆ ՀԻԱՍԹԱՓՈՒԹՅԱՆՑ
Ինչպես ցույց տվեց փորձը, իշխանափոխության գաղափարով ընդդիմությունն այլեւս ոչինչ ձեռք բերել չի կարող: Ժողովուրդն արդեն ալերգիա ունի այդ բառից, քանզի սեփական մաշկի վրա համոզվել է, որ դա սուտ խոստումների հոմանիշ է: Համ էլ մի տեսակ շատ պրիմիտիվ է նայվում` դուք իջեք աթոռներից, մենք նստենք: Ու հարկ է նշել, որ այդ գաղափարի երկար եւ մաշեցնող շահագործումը օբյեկտիվորեն նպաստել է արտագաղթին, քանզի, եթե մարդիկ ոգեւորվում են, իսկ հետո դառնորեն հիասթափվում, աճում է ոտքերով քվեարկելու հավանականությունը:
Եվ այսպես, եղած կամ չեղած ընդդիմությանը, երեւի թե, ընտրաքվեների ընդամենը 30 տոկոսը հասնի իր հանրագումարով: Դա ոչ թե այն պատճառով, որ հանկարծ բողոքավոր ընտրողները ջերմ սիրով կլցվեն առ իշխող կուսակցություն, այլ քանի որ ընդդիմադիր դաշտում չեն տեսնի նրան, ում կարելի է վստահել սեփական բողոքավոր բաղձանքները: Այսինքն` մեծամասամբ բողոքավորները չեն էլ մասնակցի ընտրություններին, կսահմանափակվեն խոհանոցային քննադատություններով եւ բակերի զրուցարանների քաղաքագիտությամբ:
Իսկ իշխող կուսակցությունը, բնականաբար, ունի իրեն քվե տվողների բավականին ստվար զանգված, որն անայման գալու է քվեարկության: Ինչ վերաբերում է չեզոք եւ անտարբեր քաղաքացիներին, ապա նրանց զգալի մասը մոբիլիզացվելու է վարչական ռեսուրսի կիրառմամբ վաղուց արդեն հայտնի տեխնոլոգիաներով: Միգուցե, այդ եղանակով անգամ բողոքավորների մի մասը գնա իշխող կուսակցությանը քվե տալու, քանզի քիչ չեն նրանք, ովքեր սեփական քվեն ընդամենը էժան ապրանք են համարում:
Ուստի, թույլ տվեք կանխատեսում անել: Աշնանը կլինի ոչ թե ակտիվություն, այլ ակտիվության իմիտացիա: Իսկ ՀՀԿ-ն 2017-ին կունենա քվեների` 70 տոկոսին մոտեցող ցուցանիշ: Եթե իհարկե այս ոչ լրիվ երկու տարվա ընթացքում ֆորսմաժորային իրավիճակ հանկարծ չստեղծվի:
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ