«ԱԶԳԱՅԻՆ ԺՈՂՈՎՆ ՈՒՏԵԼ-ԽՄԵԼՈՒ ՏԵՂ ՉԷ»

«ԱԶԳԱՅԻՆ ԺՈՂՈՎՆ ՈՒՏԵԼ-ԽՄԵԼՈՒ ՏԵՂ ՉԷ»

Հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում շարունակում է թիվ 1 թեման մնալ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունում ու ԲՀԿ խմբակցությունում առկա փոփոխությունները` սկսած նորընտիր ղեկավարի ընտրությունից մինչեւ գործարար պատգամավորների կուսակցությունից դուրս գալու դիմումների մասին տեղեկություններով: Ընդհանրապես ԲՀԿ-ում տիրող իրավիճակի ու կուսակցության հետագա գործունեության մասին «Իրավունքը» փորձեց զրուցել ԲՀԿ-ի «վետերան», ԱԺ ԲՀԿ խմբակցության նախկին պատգամավոր, գործարար ԳՈՀԱՐ ԵՆՈՔՅԱՆԻ հետ, սակայն հարցազրույցը բոլորովին այլ բովանդակություն ստացավ:

«ԵՍ ԱՐՏԱԴՐՈՒԹՅԱՆ ՄԱՐԴ ԵՄ»

–Տիկին Ենոքյան, նախեւառաջ անդրադառնանք մի քանի ներքաղաքական հարցերի...

– Կարող ենք եղանակից խոսել, կյանքից խոսել, բայց ոչ քաղաքականությունից: Արդեն երեք տարի է` չեմ զբաղվում քաղաքականությամբ:
– Փաստորեն, կուսակցությունի՞ց էլ եք դուրս եկել:
– Քաղաքականությամբ այլեւս չեմ զբաղվում ու չեմ էլ զբաղվելու:
– Ինչո՞վ է պայմանավորված, հիասթափություն կա, թե՞...
– Ես արտադրության մարդ եմ ու զբաղվելու եմ իմ գործով: Հիմա այնքան աջից-ձախից քաղաքականությամբ զբաղվողներ կան, թող այնքան զբաղվեն, մինչեւ այս երկիրը լրիվ վաճառեն ու վերջացնեն: Չեմ զբաղվում նման հարցերով եւ վերջ:
– Այնուամենայնիվ, երկար տարիներ լինելով կուսակցական եւ նաեւ պատգամավոր` ինչպե՞ս եք գնահատում ԲՀԿ-ի գործունությունն այսօր:
– Որեւիցե մի հարցի չեմ ուզում պատասխանել, չեմ ուզում քաղաքականության վերաբերյալ նույնիսկ մեկ բառ լսել: Ես իմ աշխատանքն ունեմ ու զբաղվում եմ իմ գործով:

«ՀԱՐԱՄ ԼԻՆԻ ԱՅԴՊԻՍԻ ԲԻԶՆԵՍՄԵՆԻ ԳՏՆՎԵԼԸ
ՊԱՌԼԱՄԵՆՏՈՒՄ»

–Բայց չէ՞ որ այսօր էլ կարեւոր են Ձեր քաղաքական տեսակետներն ու գնահատականները` նաեւ որպես արտադրության ներկայացուցիչ:
– Իմ գործունեությունը կարեւորում եմ արտադրության մեջ, չնայած արտադրությունն առանց քաղաքականության զրո է: Ինչպես ռուսը կասեր. «անտեսանելի տեսանելիությունը կապված է քաղաքականության հետ»: Ուզես, թե չուզես, դու քաղաքականության մեջ ես, որովհետեւ արտադրության ղեկավար ես եւ պետք է իմանաս բոլոր օրենքները, որպեսզի չգան խփեն  արտադրողի գլխին: Չէ որ եթե լավ օրենք դուրս եկավ, արտադրությունը լավ կլինի, վատը դուրս եկավ` վատ կլինի: Այնպես որ, ցանկացած արտադրող արդեն քաղաքականության մեջ է: Բայց այլ խնդիր է դա, ուրիշ հարց է, երբ  անմիջապես զբաղվում ես քաղաքականությամբ` օրենսդրական հարցերով եւ այլն:
– Այսինքն` դուք համամիտ եք, որ այսօր բիզնեսն ու քաղաքականությունը պետք է հստակ տարանջատվե՞ն:
– Հնարավոր չէ այդպես: Հասկանում եմ Ձեր հարցի ենթատեքստը: Դուք ուզում եք, որ պատասխանեմ, թե արդյոք ճիշտ է, որ բիզնեսմենները պատգամավոր են եւ պառլամենտում տեղ են զբաղեցնում: Չեմ ուզում որեւիցե մեկին նեղացնել, բայց պիտի ասեմ, որ ցանկացած մարդ պետք է զբաղվի նրանով, ինչը գերազանց գիտի: Եթե բիզնեսմենը գալիս է Ազգային ժողով, բայց պառլամենտական աշխատանքից բացարձակ ոչինչ չի հասկանում ու իրեն հետաքրքրում է միայն իր անձը, անձեռնմխելիությունը ու իր բիզնեսը պահպանելը, հարամ լինի այդպիսի բիզնեսմենի գտնվելը պառլամենտում: Բայց եթե այդ բիզնեսմենը բացի իր բիզնեսից, գրագետ գիտի ինչ է իրենից ներկայացնում պառլամենտական աշխատանքը, օրենքներից բան է հասկանում, ունի մեծ պրակտիկա եւ կկարողանա օգուտ տալ մյուս բիզնեսմեններին` ճիշտ օրենքներ հնարելով, բարով գա Ազգային ժողով ու բարով աշխատի: Եթե բիզնեսմենն ուզում է գնալ խորհրդարան ու ինչ-որ օգտակար գործ անել, թող գոնե գնան նրանք, ովքեր լեզու-բերան ունեն, գիտելիք ունեն: Ես իմ հինգ տարվա խորհրդարանական գործունեության ժամանակ տեսա 15-20 տարվա պատգամավոր-բիզնեսմենների, ովքեր մի բառ ու տառ դեռ ասած չկային Ազգային ժողովում: Ինչի՞ համար են գնում խորհրդարան...

«ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Է ՆԱՄՈՒՍ-ԹԱՍԻԲ ՈՒՆԵՆԱՆ
ՈՒ ՉԳՆԱՆ ԽՈՐՀՐԴԱՐԱՆ»

–Երեւի, որպեսզի իրենց բիզնեսները պահպանեն...
– Առանց այդ էլ, եթե ինքը լավ բիզնեսմեն է, ոչ մեկը չի ասի` քո աչքի վերեւը հոնք կա: Եթե մենք ուզում ենք ճիշտ երկիր կառուցել, գրագետ մարդիկ պիտի մտնեն պառլամենտ: Չի կարելի ասել, բոլոր բիզնեսմեններին հանեք խորհրդարանից դուրս: Ո՛չ, բայց թող գա նա, ով մեծ պրակտիկա ունի, խելք ունի, ով օրենք գրելուց բան է հասկանում, եւ այդ գրած օրենքը հետագայում ժողովրդին, մանավանդ փոքր ու միջին բիզնեսին օգուտ կտա: Ի վերջո, մեր բյուջեն ո՞վ է լցնում, էլի այդ բիզնեսմենները չե՞ն լցնում: Պիտի այդ բիզնեսմենին հնարավորություն տաս աշխատի, փող վաստակի, որպեսզի այդ գումարները հարկերի տեսքով գնան բյուջե: Ազգային ժողովը ուտել-խմելու տեղ չէ, դա շենք է, որտեղ օրենք են գրում, ու այդ օրենքներն էլ պիտի նպաստեն հօգուտ ազգի, հոգուտ բիզնեսի: Բիզնեսմենը, բնականաբար, պիտի լավ աշխատի, որ փոխանցումներ շատ անի ու լցնի բյուջեն, բյուջեն էլ բժիշկ ու դասատու կերակրի: Մինչդեռ բիզնեսին խեղդում են, գումար չի գալիս բյուջե, հետո էլ թոշակառուն, բժիշկն ու դասատուն ողբում են, որ փող չունեն: Բայց որտեղի՞ց լինի, եթե բիզնեսը խեղդեք ու չաշխատի: Այնպես որ, եթե Ազգային ժողովը ճիշտ լուծումներ գտնի, որով նպաստի բիզնեսմենի աշխատանքին, բնական է, բյուջեն էլ շատ փող կլցվի, բյուջեից աշխատավարձ ստացողներն էլ գոհ կմնան: Այդ պարագայում կուզեմ խելացի բիզնեսմենը մտնի խորհրդարան, իսկ եթե պետք է գան 15-20 տարով նստեն ԱԺ-ում դիրք ընդունեն, թե իրենք անձեռնմխելի են ու իրենցից ինչ-որ բան են ներկայացնում, այնինչ դատարկություն են, ավելի լավ  է նամուս-թասիբ ունենան ու չգնան խորհրդարան:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ