ՈՒԿՐԱԻՆԱՀԱՅ ՓԱԽՍՏԱԿԱՆ. "ՕԳՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԻՔ ՉԵՄ ՈՒՆԵՆԱ, ԵԹԵ ԱՇԽԱՏԱՆՔՈՎ ԱՊԱՀՈՎՎԵՄ"

ՈՒԿՐԱԻՆԱՀԱՅ ՓԱԽՍՏԱԿԱՆ. "ՕԳՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԻՔ ՉԵՄ ՈՒՆԵՆԱ, ԵԹԵ ԱՇԽԱՏԱՆՔՈՎ ԱՊԱՀՈՎՎԵՄ"

ԱԳՆԵՍԱ ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆԸ 27 տարի ամուսնու եւ դստեր հետ  ապրել է Ուկրաինայում, եւ Հայաստան է եկել այնտեղ տեղի ունեցող պատերազմի պատճառով: Պատերազմական հիմնական թատերաբեմերից մեկը դարձած Գորլովկա քաղաքում թողնելով երեք բնակարան ¥որոնք ռմբակոծությունից գետնին են հավասարվել¤, ամուսնու բիզնեսը, եւ միջազգային ընկերությունում տնօրենի պաշտոնը, այսօր հայրենի երկրում բախվել են մի շարք դժվարությունների հետ: Չունեն բնակարան, աշխատատեղ, արդեն հանապազօրյա հացն էլ են դժվարությամբ հասցնում: Ագնեսայի խոսքով.
-Ուկրաինայում խառնաշփոթ իրադարձությունները սկսվեցին 2013թվականի վերջերից, բայց կոնկրետ պատերազմական իրավիճակը եւ ռմբակոծությունները մեր քաղաքի` Գորլովկայի վրա սկսվեց օգոստոս ամսից: Ես եւ աղջիկս Հայաստան եկանք առաջին ռմբակոծությունից հետո, իսկ ծնողներս, եղբայրս ընտանիքով մնացին այնտեղ: Ամուսինս գերի էր ընկել: Նրան ազատ արձակելու համար մեզանից գումար կամ ինչ-որ արժեքավոր բան էին ուզում, մենք նրանց հանձնեցինք մեքենաների բանալիները, որից հետո միայն վերադարձրին ամուսնուս եւ եղբորս: Մինչ այդ` ամուսինս եւ եղբայրս չորս օր մնացել էին նրանց մոտ: Այժմ եղբայրս, մանկահասակ երեխաների ու ծնողներս հետ, գտնվում է Ուկրաինայում: Մենք այնտեղ ունեինք երեք բնակարան, մեկում ապրում էինք, մյուս երկուսը վարձով էինք տալիս: Կոնկրետ այն բնակարանը, որում ապրում էինք, ռմբակոծվել է. այդ թաղամասն ամբողջությամբ գետնին է հավասարված:
Երբ գալիս էինք Հայաստան` չգիտեինք, որ գալու ենք մշտական բնակության համար. մտածում էինք` շատ-շատ մի ամիս հետո նորից ամեն բան կհանդարտվի, մենք էլ կվերադառնանք ու մեր բնականոն կյանքով կշարունակենք ապրել: Վստահ էինք, որովհետեւ Ուկրաինան համարվում էր աշխարհի ամենախաղաղ երկրներից մեկը: Դրա համար էլ, Հայաստան գալու ժամանակ, մենք մի ժամում հավաքեցինք առաջին անհրաժեշտության իրերը եւ դուրս եկանք, մեզ հետ հիմնականում վերցրել ենք ամառային շորեր...
- Խոսո՞ւմ եք Ձեր ծնողների հետ, ինչպե՞ս է այժմ այնտեղ իրավիճակը:
- Բնականաբար խոսում եմ, այժմ զինադադար է: Ճիշտ է` կրակոցներ կան, բայց ոչ առաջվա հաճախականությամբ: Ծնողներս մոտ երկու ամիս նկուղում էին թաքնվում, նոր-նոր են դուրս եկել, ուղղակի ահավոր, աննկարագրելի իրավիճակ է այնտեղ: Չնայած զինադադարին` մարդկանց մոտ խուճապ կա, աշխատանք չկա, թոշակ չեն ստանում, ահավոր թանկացում է: Մարդիկ վախենում են փողոց դուրս գալ:
- Եվ ինչպե՞ս են կարողանում ապրել:
- Հումանիտար օգնությունների հաշվին են այսօր ուկրաինացիները հանապազօրյա հացի երես տեսնում, շատ օգնություններ են ստանում Ռուսաստանից, հայ համայնքն է օգնում:  
- Հայաստանում որտե՞ղ եք ապրում:
- Շատ-շատ ծանր սոցիալական պայմաններում ենք ապրում, չունենք աշխատանք, ամենակարեւորը` բնակարան: Վարձով ենք ապրում: Սկզբում կարողանում էինք այնտեղից բերած գումարներով հոգալ մեր հոգսերը, տան վարձը տալ, բայց հիմա ոչինչ չենք հասցնում: Ամուսինս էլ այնտեղ գերի ընկնելու ժամանակ առողջական լուրջ` ողնաշարի հետ կապված խնդիրներ է ստացել, հիմա չի կարողանում քայլել: Այսօր մեր երկրում մենք կանգնել ենք ծանրագույն սոցիալական պայմանների առջեւ, պատկերացրեք, որ օր է լինում, որ հացի փողն ենք դժվարանում հայթայթել: Չնայած մենք երկար տարիներ բնակվում էինք Ուկրաինայում, բայց ամեն տարի ամառային արձակուրդները անց էինք կացնում Հայաստանում. չնայած հնարավորություն ենք ունեցել ուրիշ երկրներում հանգստանալու, բայց միանշանակ ընտրել ենք Հայաստանը: Դրա համար, երբ սկսվեց պատերազմը, ոչ մի այլ տեղ գնալու ընտրության առաջ չկանգնեցինք, միանգամից Հայաստանը մեր մտքով անցավ:
- Հույս ունե՞ք, որ երբեւէ նորից կվերադառնաք Ուկրաինա:
- Ուկրաինայում արդեն կյանք չկա, քաղաքի ութսուն տոկոսը գետնին է հավասարված, որեւէ ապագա այնտեղ այլեւս չեմ տեսնում: Չնայած` Հայաստանում էլ դեռ որեւէ ստույգ ապագա չեմ տեսնում, այս պահին արդեն երեք ամսվա տան վարձը չենք վճարել, ամուսնուս բուժումների չենք կարողանում տանել: Աննկարագրելի ծանր պայմաններ են մեզ համար, եւ ցավոք, Հայաստանը չունի կոնկրետ մշակված ծրագիրª Ուկրաինայից եկած հայերի համար:
- Որեւէ օգնություն մինչ օրս չե՞ք ստացել:
- Օգոստոսից այստեղ ենք, բայց մեր ստացած միակ օգնությունն այն էր, որ տասնվեցամյա աղջիկս "Արի տուն" ծրագրով շրջեց Հայաստանի պատմական տարածքներով եւ ավելի մոտիկից ծանոթացավ Հայաստանին: Ես Սփյուռքի նախարարությունում էլ եմ ասել, որ մեզ ողորմություն որեւէ մեկից պետք չէ, ինձ պետք է աշխատանք: Ես ունեմ բարձրագույն կրթություն, որեւէ օգնության կարիք չեմ ունենա, եթե աշխատանքով ապահովվեմ: Ընդամենը խնդրում եմ, որ ինձ աշխատանքով ապահովեն, ամեն հոգս կհոգամ: Աշխատանքի անցնելուց հետո ես ինքս իմ եւ ընտանիքիս ցավերը կհոգամ, միայն թե աշխատանք ունենամ...

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ