«ՀԵՌՈՒՍՏԱԷԿՐԱՆԻՆ ՏԵՍՆՈՒՄ ԵՍ ԱՆՍԵՌ ԷԱԿՆԵՐԻ, ՈՎՔԵՐ ՉՈՒՆԵՆ ԽՈՍԵԼՈՒ ՁԻՐՔ»

«ՀԵՌՈՒՍՏԱԷԿՐԱՆԻՆ ՏԵՍՆՈՒՄ ԵՍ ԱՆՍԵՌ ԷԱԿՆԵՐԻ, ՈՎՔԵՐ ՉՈՒՆԵՆ ԽՈՍԵԼՈՒ ՁԻՐՔ»

Չնայած կանանց միամսյակը հայ տղամարդկանց «աչքի լույսը» չէ, բայց նրանցից շատերի կարծիքով` կնոջը մեծարելու համար մեկ ամիսն էլ բավական չէ: Դերասան, հեռուստահաղորդավար ՍՈՒՐԵՆ ԱՌՈՒՍՏԱՄՅԱՆԸ հենց այդ տղամարդկանցից է, ով կարծում է, որ տղամարդիկ կնոջ համար պիտի տոն դարձնեն ցանկացած օր: Կանանց միամսյակի, պարսկական ֆիլմում նկարահանվելու եւ դերասանական ոլորտում առկա խնդիրների մասին «Իրավունքը» զրուցեց հենց նրա հետ:

«ԲԱԼԻԿԻ ԵՆՔ ՍՊԱՍՈՒՄ, ԴԱ ԱՄԵՆԱՄԵԾ ՆՎԵՐՆ Է ԵՐԿՈՒՍԻՍ ՀԱՄԱՐ»

- Ճիշտ է, կնոջը մեծարում ենք մի ամսվա ընթացքում, բայց տղամարդը կնոջ համար պիտի տոն դարձնի յուրաքանչյուր օր: Կնոջս առանձնահատուկ ոչինչ չեմ նվիրել, բայց երբ հնարավորություն ունեմ եւ շատ զբաղված չեմ, փորձում եմ նվերներ անել նրան: Չնայած, այս տարի առանձնահատուկ նվեր կինս է ինձ համար անում` բալիկի ենք սպասում, դա ամենամեծ նվերն է երկուսիս համար: Որքան սիրում եմ նվերներ ստանալ, կրկնակի սիրում եմ նվիրել: Ընդհանրապես, կնոջ համար ամենամեծ նվերն այն է, որ սիրելի էակը միշտ լինի իր կողքին, իսկ որպես էսթետիկ նվեր` ծաղիկներն են, ինչը կարելի է ամեն օր նվիրել, հատկապես, որ հիմա ծաղկառատ գարուն է: Օգտվելով առիթից` շնորհավորում եմ բոլոր կանանց եւ աղջիկներին եւ իմ սրտից նվիրում ծաղիկներ:

«ՃԻՇՏ ԿԱՆԵՆ, ՈՐ ՀԱՅ ՍՑԵՆԱՐԻՍՏՆԵՐԸ ԴԻՏԵՆ ԲՐԱԶԻԼԱԿԱՆ ՀԵՌՈՒՍՏԱՍԵՐԻԱԼՆԵՐ»

- Սուրեն, վերջին շրջանում գրեթե հեռուստասերիալներ չեն նկարահանվում, ասում են` դա հարվածում է դերասանի գրպանին:

- Հիմա հեռուստասերիալներ նկարահանվում են ավելի քիչ, քան` նախկինում էր, ինչն իմ կարծիքով` ավելի լավ է: Երբ քիչ են նկարահանվում, ավելի շատ են աշխատում այդ արտադրության վրա: Մի կողմից էլ` այդ դադարն անհրաժեշտ է դերասանի համար, որպեսզի հեռուստադիտողի աչքը կարոտի քեզ: Իսկ ֆինանսապես, ինչպես ասում են` տաշած քարը գետնին չի մնում: Եթե լավ դերասան ես, հաստատ կարող ես քեզ ուրիշ տեղերում դրսեւորել: Դերասանի համար ասպարեզը մեծ է: Օրինակ` ես անում եմ մի քանի գործ` բրազիլական հեռուստասերիալների կրկնօրինակումներ, որոնք մակարդակով, իրենց նկարահանման ամբողջ պրոցեսով եւ հզոր սյուժեով ավելի բարձր են, քան մեր հեռուստասերիալները: Բազմիցս ասել եմ, ճիշտ կանեն, որ հայ սցենարիստները դիտեն բրազիլական հեռուստասերիալներ, որովհետեւ իրենցից շատ բան ունեն սովորելու: Մենք չունենք սցենարական դպրոց, չեն կարողանում կառուցել սյուժե, հոգնում են, շուտ են սպառվում մեր սցենարիստները: Լավ բան են սկսում, բայց կեսից սպառվում են: Երբ խոսում ես` ասում է հոգնել եմ, չեմ կարողանում գրել, չգիտեմ` ինչ գրեմ...

- Այդ դեպքում, ինչպե՞ս է որ սերիաները ձգվում են 200 սերիայից ավելի:

- Հովանավոր կա, դիտողականություն կա, պիտի ձգվի սերիալը եւ վերջ:

«ՄՈՆՈՆԵՐԿԱՅԱՑՄԱՆ ՄԻ ԽԵՆԹ ԳԱՂԱՓԱՐ ՈՒՆԵՄ»

- Սցենարային առումով` նաեւ կաղում է թատրոնը` այնտեղ էլ լավ դրամատուրգիայի պակաս կա:

- Այո, բայց երիտասարդների մեջ կան լավ դրամատուրգներ: Ունեմ շատ ընկերներ, ովքեր այդ ժանրում հետաքրքիր բաներ են գրում, որոնք հաճույքով կարելի է բեմադրել: Բայց էլի քիչ է, որովհետեւ վերջին շրջանում հիմնականում բեմադրում են արտասահմանյան դրամատուրգների գործեր, որոնք ավելի շատ ծիծաղ են պարգեւում հանդիսատեսին: Մի կողմից լավ է, եթե լավ ես բեմադրում, մի կողմից էլ` լուրջ, հետաքրքիր գործերի պահանջ կա:

- Որպես հրավիրյալ դերասան` խաղում եք մի քանի ներկայացումներում, դրան զուգահեռ նաեւ Կամերային երաժշտական թատրոնի դերասան եք, ինչպե՞ս եք կարողանում մնալ ռիթմի մեջ: Թե՞ սա այն դեպքն է, որ տաշած քարը գետնին չի մնում:

- Դերասանի մասնագիտությունն այդպիսին է, մի տեղում չես կարող մնալ: Արդեն 5 տարի աշխատում եմ Կամերային երաժշտական թատրոնում, զբաղված եմ ներկայացումներում: Նոր մյուզիքլ ենք բեմադրում` «Կոշկավոր կատուն», բայց դեռ չեմ ուզում փակագծերը բացել: Հրավերներ ունեմ այլ ներկայացումներից, «Շարմ» ընկերության կողմից ստացա հրավեր եւ խաղում եմ «Սիրո կամուրջ» ներկայացման մեջ: Եվ մոնոներկայացման մի խենթ գաղափար ունեմ` ես եւ իմ լավ ընկերը միասին մոնոներկայացում ենք բեմադրում, նա գրում է սցենարը եւ ապահովում երաժշտական մասը: Բեմադրությունը փորձում ենք միասին անել, տեսնենք ինչպես կստացվի:

«ԵԹԵ ՄԵԶ ՖԻՆԱՆՍԱՎՈՐԵՆ, ՀՈԼԻՎՈՒԴՅԱՆ ՄԱՍՇՏԱԲԻ ՖԻԼՄԵՐ ԿԱՐՈՂ ԵՆՔ ՆԿԱՐԱՀԱՆԵԼ»

- Որքան գիտեմ, ամիսներ առաջ նկարահանվել եք պարսկական ֆիլմում:

- Այո, ինձ թվում էր այդ երկու ամիսը նկարահանվում եմ հոլիվուդյան ինչ-որ ֆիլմում: Մեզ մոտ թյուր կարծիք կա պարսիկների հանդեպ, բայց մենք իրենցից հազար տարով հետ ենք, որովհետեւ այն, ինչ իրենք էին անում, հաստատ Հայաստանում դրա կեսի կեսի բյուջեն է օգտագործվում:

- Այսինքն` բյուջե՞ն է մեզ խանգարում:

- Այո, չեմ ուզում մեզ փնովել, լավ երիտասարդ կադրեր, հնարավորություններ ունենք` ամեն ինչ անելու, բայց ֆինանս չկա: Չեմ կարծում, որ ֆինանս լինի, չենք կարող Հայոց ցեղասպանության մասին հիանալի մի ֆիլմ նկարահանել ու ամբողջ աշխարհին ցույց տալ: Համոզված եմ` մեզանից լավ ոչ ոք չի անի, որովհետեւ դա մեր արյան մեջ ենք զգում: Եթե մեզ ֆինանսավորեն` հոլիվուդյան մասշտաբի ֆիլմեր կարող ենք նկարահանել:

- Ինչի՞ մասին էր պարսկական ֆիլմը:

- Հայաստանի հետ բացարձակ կապ չուներ, մուսուլմաններ- հրեաներ հակամարտությունն էր, մարմնավորում էի հրեայի կերպար, գլխավոր դերերից մեկն էր: Բարի, դրական կերպար էր, իսկ վերջում իմ հերոսը մահանում է: Ամբողջ սյուժեն չգիտեմ, որովհետեւ մեզ միայն տեղյակ էին պահում մեր կերպարի խնդիրները: Հետաքրքիր էր իրենց հետ աշխատելը, ուրախ եմ, որ մասնակցեցի: Նկարահանման առաջին իսկ օրվանից ռեժիսորի կողմից Պարսկաստանում աշխատելու հրավեր ստացա, ուղղակի խնդիր կար` պարսկերեն պիտի լավ իմանայի:

«ԱՐՎԵՍՏԸ ԾՆՎՈՒՄ Է ՆԱԵՎ ԼԱՎ, ՀԱՐՄԱՐԱՎԵՏ ՊԱՅՄԱՆՆԵՐՈՒՄ»

- Թատերական ոլորտում կա՞ն խնդիրներ, որոնք արժանի են մատնանշման ու անհանգստացնում են:

- Չեմ ուզում ցեխ նետել պաշտոնյաների վրա, թե լավ չեք նայում թատրոնին: Փառք Աստծո, բարձրացվեց դերասանի աշխատավարձը, ինչը շատ գովելի է, վաղուց պետք է արվեր: Իսկ ինչ վերաբերում է մեր` Կամերային երաժշտական թատրոնին, ապա ունենք շատ բացեր` վերանորոգման առումով: Եթե կլսեն իմ ձայնը, կխնդրեի, որ դրա վրա ուշադրություն դարձնեին: Դուրս գանք այն կարծրատիպից, որ արվեստը ծնվում է ծանրության եւ նեղության մեջ, ոչ, արվեստը ծնվում է նաեւ լավ, հարմարավետ պայմաններում, դերասանի համար հարմարավետության մեջ աշխատելը կրկնակի է դարձնում գործի ստացված լինելը:

- Ամիսներ առաջ թատրոնում նոր տնօրեն եւ գլխավոր ռեժիսոր նշանակվեց:

- Որպես դերասան` աշխատում եմ շատ չսեւեռվել այդ փոփոխությունների վրա, ես դերասան եմ, պիտի աշխատեմ բոլոր ռեժիսորների հետ: Այն դերասաններից չեմ, որ ասում են` ոչ, ես աշխատում եմ այս ռեժիսորի հետ եւ բացի նրանից ոչ ոքի հետ չեմ ուզում աշխատել, չի կարող նման բան լինել: Դա կա միայն Հոլիվուդում: Դերասանին դա ամենաքիչը պիտի անհանգստացնի: Ինձ համար կարեւոր է թատրոնի ընդհանուր վիճակը, եթե այդ փոփոխությունից ավելի լավ կլինի, թող այդպես լինի:

«ՈՐՔԱՆ ԷԼ ԱԶԱՏ ԼԻՆԵՍ, ՉՊԻՏԻ ՄՈՌԱՆԱՍ, ՈՐ ԴԱ ԵԹԵՐ Է»

- Որպես հեռուստահաղորդավար, այսօր Ձեզ չենք տեսնում եթերում:

- Որքան սիրում եմ թատրոնը, նույնքան էլ սիրում եմ հեռուստատեսությունը: Քիչ չի եղել իմ աշխատանքը հեռուստատեսությունում` 10-15 տարի, որից 10 տարին միայն ուղիղ եթեր: Ցավում եմ, որ այսօր տեսնում եմ, թե ուղիղ եթերում ինչ է կատարվում: Հեռուստաէկրանին տեսնում ես անսեռ էակների, տեսնում ես մարդկանց, ովքեր չունեն խոսելու ձիրք: Որքան էլ ազատ լինես, չպիտի մոռանաս, որ դա եթեր է: Հատկապես առավոտյան ծրագիր ես նայում, ուզում ես փոխել ալիքը: Առավոտյան ծրագրում քեզ ոչ մի բան չպիտի բարկացնի, որ պայծառ դեմքով տանից դուրս գաս, գնաս աշխատանքի: Մեզ մոտ առավոտյան ծրագրերը դարձել են խնդիրների քննարկման տեղ` թոքշոուներ, հիվանդությունների մասին ենք անընդհատ խոսում: Ամենամեծ թերությունը` հաղորդավարները չեն պատրաստվում եթերին, կանչում են հյուր` ինֆորմացիա չունենալով նրա մասին եւ հնչեցնում են ստանդարտ հարցեր: Չեմ զլանում ու համացանցով նայում եմ Օփրայի եթերները եւ սովորում եմ: Զգում ես, որ խոսում է հյուրի հետ եւ ավելի շատ բան գիտի` քան հյուրը իր կյանքից եւ այնպիսի հարցեր է տալիս, որ հյուրը վստահում է իրեն ու բացում գաղտնիքը: Վերջերս հաղորդումներից մեկում Օփրան այնքան ճիշտ տարավ խոսակցությունը, որ Թինա Թյորները` այդ 70-ն անց կինը բացահայտ հայտարարեց, որ իրեն բռնաբարել են: Շնորհիվ հաղորդավարի` հյուրը բացվեց ու կարողացավ իր գաղտնիքի մասին պատմել բոլորին:

- Այդ դեպքում, ինչո՞ւ չեք վերադառնում հեռուստատեսություն, որ այդ բացը լրացնեք կամ ինչ-որ բան փոխեք:

- Ես այն դեմքերից չեմ, որ նստեմ ու սպասեմ, թե երբ կհրավիրեն: Դիմել եմ մի քանի տեղ. կամ իրենք հարմար չեն գտել, կամ էլ` ես չեմ համաձայնել այն բանին, ինչ իրենք են առաջարկել: Եթե լինի հետաքրրքիր նախագծի հրավեր, կգնամ, հաղորդավարը պիտի անընդհատ լինի գործի մեջ: Չեմ ուզում միայն վատն ասել, միանշանակ լավն էլ կա եթերում: Ունեմ ընկերներ, որ հրավիրում են` սիրով գնում եմ: Բայց կան մարդիկ, որ չեմ գնա, եւ եղել է, որ հրաժարվել եմ, որովհետեւ դատարկ խոսակցություններ են լինելու եթերում, ավելի լավ է չգնամ:

Զրույցը` ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ