Ո՞ՒՐ ԿՈՐԱՎ ԳՐՈՂՆԵՐԻ ԵՐԲԵՄՆԻ ՀԱՄԲԱՎԸ

Ո՞ՒՐ ԿՈՐԱՎ ԳՐՈՂՆԵՐԻ ԵՐԲԵՄՆԻ ՀԱՄԲԱՎԸ

Մարտի 3-ին աշխարհի գրեթե բոլոր երկրներում նշվեց Գրողների միջազգային օրը: Հայաստանում նույնպես նշվում է այդ օրը, որը լավ առիթ է եւս մեկ անգամ անդրադառնալու գրողների խնդիրներին, ձեռքբերումներին: Թեեւ շատ գրողների համար մարտի 3-ը սովորական օր էր եւ ոչնչով չէր տարբերվում մյուս օրերից: Ինչպես մասնավոր զրույցներում են ասում գրողները, չի կարելի ամբողջ տարին անտեսել մտավորականին եւ հիշել ընդամենը մեկ օր: Իհարկե, ցանկացած մտավորականի համար էլ կարեւոր է, երբ նրան հիշում ու գնահատում են:
"Իրավունքն" այս շաբաթ զրուցեց մի քանի գրողների հետ եւ փորձեց պարզել, թե այսօր Հայաստանում ի՞նչ խնդիրներ ունի գրողը:

"ԱՅՍՕՐ ԳՐՈՂՆԵՐՆ ԱՆՏԱՆԵԼԻ
ԿԱՑՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ ԵՆ"

Երեւանի գրողների միության նախագահ ԱԲԳԱՐ ԱՓԻՆՅԱՆ.
-Գրողները միշտ եղել են ազգի սիրտը եւ միտքը, այսօր էլ անտանելի պայմաններում աշխատելով, շարունակում են սերը հայրենիքի հանդեպ պահպանել: Երեսուն տարի է` այս ոլորտում եմ, շփվում եմ տարբեր գրողների հետ, ովքեր հայրենի հող ու ջրի հանդեպ ցուցաբերում են աստվածային սեր: Ցավոք սրտի, պետք է ասեմ, որ այսօր գրողներն անտանելի կացության մեջ են: Այն դերը, որը գրողն ուներ խորհրդային տարիներին, այսօր դուրս է մղված հասարակական կյանքից, նա չի կարողանում իրեն գտնել իր հայրենիքում: Այս առումով կարծում եմ` այս տարի գոնե պետք է ստեղծվեն նպաստավոր պայմաններ` գրողների համար, որովհետեւ շատ գրողներ արդեն բռնել են արտագաղթի ճանապարհը: Անհրաժեշտ է առաջին հերթին լուծել հրատարակչական հարցերը, գրքերը պետք է տպագրվեն այնպես, որ դրանք հասարակության համար դառնան երեւույթ, այսօր դրանք այդպիսին չեն: Գրքերը տպագրելուց առաջ մեկ-երկու տարի պետք է խմբագրական աշխատանքներ կատարվեն, իսկ տպագրության ընթացքում դրանց վերաբերյալ իրազեկվի հասարակությանը: Այս բոլոր աշխատանքները չեն կատարվում, այսինքն` գրքերը խավարի մեջ տպագրվում են, դրանց մասին ընթերցողը չի տեղեկանում եւ բնականաբար անծանոթ մի գիրք չի կարող հետաքրքրել որեւէ մեկին: Լավագույն գրքերը պետք է ներկայացվեն մարզերում, այս աշխատանքը նույնպես ցավոք սրտի չի կատարվում: Վիճակը ինձ համար շարունակում է մնալ անհանգստացնող: Մեր գրողները հեղինակավոր մարդիկ են, ովքեր կարող են իրենց խոսքով ճանապարհ ցույց տալ հասարակական կյանքի համար, սակայն դրա համար ամբիոն ստեղծված չէ: Եթե նրանց տրվի այդ ամբիոնը, շատ բան կարող է փոխվել:

"ԳՐՈՂՆ ԱՎԵԼԻ ՇԱՏ ԻՐ ՀՈՂ ՈՒ ՋՐԻՆ ՊԵՏՔ Է ԿԱՊՎԱԾ ԼԻՆԻ"

Գրականագետ ՇՉՈՐՍ ԴԱՎԹՅԱՆ.
-Այսօր գրողները պետք է հասարակական-քաղաքական կյանքի կիզակետում լինեն, բայց ստեղծագործական միությունները կարծես թե իրենց սպառել են եւ գրողները չունեն այդ դերը: Գրողն ավելի շատ իր հող ու ջրին պետք է կապված լինի, նախկինում էլ այդպես է եղել` Ավ. Իսահակյանը, Հ. Սահյանը, Հովհ. Թումանյանը եւ այլք ամեն հարցում կապված էին իրենց հայրենիքին: Այսօր ով ցանկանա` կարող է երկու գիրք հրատարակել եւ դառնալ Գրողների միության անդամ եւ սկսել խոսել նույնիսկ չեղած խնդիրներից: Կարծում եմ` այս ամենը պետք է վերակառուցում ապրի:  

"ԳՐՈՂՆ ԻՐ ԱՐԺԱՆԱՊԱՏՎՈՒԹՅԱՄԲ ՊԵՏՔ Է ԱՊՐԻ"

Մանկագիր ԵՐՎԱՆԴ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ.
-Յուրաքանչյուր գրող իր խնդիրներն ունի: Նրանք էլ ունեն այնպիսի խնդիրներ, որոնք ունի ե՛ւ բանվորը, ե՛ւ հասարակ քաղաքացին: Պետք է աշխատենք կյանքը լավացնել, որպեսզի գրողի կյանքն էլ լավանա: Ամեն դեպքում գրողն իր արժանապատվությամբ եւ արժանապատիվ կյանքով պետք է ապրի:

Ներկայացրեց ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ