"ԲԵՍՊՐԵԴԵԼ" ԲԱՌԸ ՀԻՄԱ ԻՍԿԸ ՈՒԿՐԱԻՆԱՅՈՒՄ ՏԻՐՈՂ ԻՐԱՎԻՃԱԿԻ ՀԱՄԱՐ Է"

"ԲԵՍՊՐԵԴԵԼ" ԲԱՌԸ ՀԻՄԱ ԻՍԿԸ ՈՒԿՐԱԻՆԱՅՈՒՄ ՏԻՐՈՂ ԻՐԱՎԻՃԱԿԻ ՀԱՄԱՐ Է"

Մեր զրուցակիցը Էլլա Նախոյանն է, ով ուկրաինուհի է, բայց ամուսնացած է հայի հետ: Էլլան եւ ամուսինը հանդիպել եւ ամուսնացել են Ուկրաինայում, բայց պատերազմական իրադարձությունների հետ կապված, վախենալով երեխանների անվտանգության համար, թողել են իրենց տունը, մասնավոր բիզնեսը եւ դեռ անցած ամառվանից բնակություն հաստատել Հայաստանում:  Էլլան միգրացիոն ծառայության կողմից արդեն ստացել է կարգավիճակ եւ այժմ բնակվում է հանրակացարանում, չնայած` ինչպես ինքն է ասում.
-Ահավոր նեղվածք է մի սենյակում` վեց հոգով տեղավորվում ենք, բայց էլի գոհ ենք, որ տանիք ունենք մեր գլխավերեւում:  Ուկրաինայի նման` ամեն վայրկյան վախը սրտներումս չենք ապրում, որ կարող է յուրաքանչյուր պահի գան ու տան մեջ մեզ կամ գնդակահարեն, կամ էլ քնած տեղներս տունը պայթեցնեն...
Այսօր էլ, չնայած խոսում են, որ Ուկրաինայում ամեն բան խաղաղվել է, բայց էդպես չէ:
- Իսկ ի՞նչ իրավիճակ է այսօր այնտեղ, կպատմե՞ք:
- Ես ամեն օր խոսում եմ այնտեղի հարազատներիս հետ ու քաջատեղյակ եմ, թե ինչ վիճակ է իրականում Ուկրաինայում: Այսինքնª Ձեզ ամենաթարմ եւ իրական լուրերը կարող եմ ասել: Մարդիկ վախը սրտներում են քնում ու զարթնում: Հենց այս օրերին, եթե  Դոնեցկի շրջանում քիչ թե շատ իրավիճակը հանդարտվել է, ապա Լուգանսկում "բեսպրեդելը" շարունակվում է, այնտեղ բավական տարօրինակ բաներ են հիմա կատարվում: Այնտեղ ուկրաինական բանակի անվան տակ հանդես եկող տարբեր խմբերը հիմա ոչ միայն խաղաղ բնակիչներին են ահաբեկում ու վնասում, այլեւ հիմա ինչ-որ ներքին պատերազմ է սկսվել նրանց մեջ, ըստ երեւույթին, չեն կարողանում իշխանությունը միմյանց մեջ հավասար կիսել: Պայթեցնում են տները, գործարանները, հանգստյան գոտիները: Բայց մի հետաքրքիր բան էլ կա. մինչեւ ինչ-որ մի տուն կամ գործարան գետնին հավասարեցնելը, նրանք նախ թալանում են, այնպես, որ "բեսպրեդել" բառը հիմա իսկը Ուկրաինայում տիրող իրավիճակի համար է:
- Այդպես էլª ամեն ինչ թողեցիք ու մի կերպ փախա՞ք:
- Մենք չէինք էլ կարող այնտեղի մեր տունը վաճառել, որովհետեւ, հասկանալի է, որ ոչ ոք չի գնի տուն, որը պատերազմական գոտում է: Հիմա մեր տնից երեւի ոչինչ չի մնացել, որովհետեւ, ինչպես ասացի, այնտեղ ամեն քայլափոխի, հատկապես հիմա, թալան է:  Մենք չենք փոշմանել, որ ժամանակին կարողացանք գալ Հայաստան: Այստեղ երեխաներս արդեն դպրոց են հաճախում. ունեմ տասներեք, յոթ, չորս եւ մեկուկես տարեկան երեխաներ: Նրանց, ի դեպ, Հայաստանը շատ է դուր եկել, ասում են, որ այստեղ մարդիկ շատ հյուրասեր ու անմիջական են: Եվ իսկապես, առաջին իսկ օրվանից օտար, թե հարազատ մեզ շատ լավ են վերաբերվել, ամեն բան արել եւ անում ենք, որպեսզի մենք մեզ փախստականի կարգավիճակում չզգանք:
- Հայաստան եկել եք ժամանակավոր կացության համա՞ր, թե մշտական:
- Ոչ, մենք որոշել ենք այստեղ մնալ, որովհետեւ չգիտենք, թե ինչ կլինի այնտեղ վաղը կամ մյուս օրը, կամ ընդհանրապես կմնա՞ Ուկրաինան` որպես երկիր, թե` ոչ: Ճիշտ է, մեզ համար շատ դժվար է Հայաստանում, այն առումով, որ մենք այնտեղ թողել ենք մեր տունը, ճիշտ է փոքր, բայց մասնավոր բիզնեսը ¥ես կոսմետոլոգիական սրահ ունեի¤, հարազատներին, ընկերներին: էլ չեմ ասում ամուսնուս մասին, ով շատ լավ գործի էր Ուկրաինայում, բայց հիմա` Հայաստանում "ռեմոնտ" անելու գործ է ման գալիս: Բայց դե, ամուսնուս միակ սփոփանքն այն է, որ մենք հիմա հայրենի հողում ենք, ապահով ենք: Իսկ կենցաղային հարցերը, ինչպես ամուսինս է ինձ քաջալերում, ժամանակի հետ կլուծվեն:
- Իսկ Դուք աշխատո՞ւմ եք:
- Ես արդեն հասցրել եմ հաճախորդներ ձեռք բերել, ովքեր օգտվում են իմ կոսմետոլոգիական ծառայություններից: Ճիշտ է, տան պայմաններում, բայց էլի չենք դժգոհում: Ամուսինս էլ, ինչպես ասացի "ռեմոնտի" գործեր է անում, բայց ներկա պահին` արդեն երկու շաբաթ տանն է` անգործ: Իսկ մինչ այդ, արած գործի համար էլ դեռ չի վարձատրվել. էսօր-էգուց են գցում:

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ