"ԻՆՉՈ՞Ւ ՊԵՏՔ Է ՀԱՅԸ ԹՈՂՆԻ ԻՐ ԵՐԿԻՐԸ ԵՎ ԳՆԱ` ՍԻԲԻՐՆԵՐԸ ՇԵՆԱՑՆԻ"
Փետրվարի 10-ին Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի բեմում ցուցադրվեց դրամատուրգ-բեմադրիչ ԼԻԱՆԱ ԱՆԹԱՌԱՆՅԱՆԻ "Վանա կատու" ներկայացումը: 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությունից հետո Արեւմտյան Հայաստանում` Վանում ահասարսուռ դեպքերի միակ վկան մնացել է Վանա կատուն, ով ամեն օր հսկում է հայաթափված տները` հույս ունենալով, որ մի օր վանեցին կվերադառնա իր բնօրրանը:
Իսկ ահա Արեւելյան Հայաստանում ցավ է ապրում Մայր Հայաստանը` տեսնելով, թե ինչպես են իրեն լքում որդիները: Մայր Հայաստանի, Վանա կատվի եւ Արցախի հանդիպումից հետո է միայն ծնվում մեծ հույսը, որ կգա մի օր, երբ վանեցին կապրի Վանում, Մայր Հայաստանի որդիները կվերադառնան հայրենիք, իսկ Արցախը կապրի ազատ եւ անկախ: Վանա կատուն կրկին լցվում է հույսով, քանի որ Հայաստանի պանծալի էջերի եւ Արցախի հերոսամարտի լուռ վկաներից մեկն է եղել: Ըստ բեմադրիչի` ներկայացման թեման հանդիսատեսից յուրաքանչյուրին կարող է որեւէ բան սովորեցնել. "Ներկայացման մեջ ոչ մի նոր բան չեմ ասում: Այն մեր ցավն է, որի մասին խոսում ենք միայն շշուկով, ինչպես ներկայացման մեջ, այնպես էլ իրականում մեր հողերին տեր կդառնանք, եթե համախմբվենք, իրար սիրենք, չլքենք երկիրը: Ինչո՞ւ պետք է հայը թողնի իր երկիրը եւ գնա` սիբիրները շենացնի, չէ՞ որ հայրենիքի զավակները նրան պետք են դժվար պահին",- "Իրավունքի" հետ զրույցում նշեց Լիանա Անթառանյանը: Լ. Անթառանյանը ձեւավորել է գեղեցիկ ավանդույթ, ըստ որի` յուրաքանչյուր ներկայացման ժամանակ իր հրավերով հանդիսատեսի շարքերում պետք է լինեն հայոց բանակի սպաներ եւ զինվորներ. "Այսօր ինձ դահլիճում ապահով զգացի` իմ թիկունքում էին հայ զինվորները, հրավիրել էի ՊՆ զորամասերից մեկի զինվորներին: Ինձ համար բոլորովին անակնկալ էր, երբ ներկայացումից մի քանի օր առաջ ինձ զանգահարեցին այդ զորամասից եւ ասացին, որ շատ են ցանկանում, որպեսզի զինվորները եւս դիտեն "Վանա կատուն": Հայ զինվորի կողքին չլինել չեմ կարող",- ընդգծեց բեմադրիչը: Նշենք, որ նույն զորամասի հրամանատարական անձնակազմի կողմից Լիանա Անթառանյանը պարգեւատրվեց պատվոգրով` բանակ-հասարակություն կապի ամրապնդման գործում նշանակալի ավանդ ներդնելու համար: