ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿ. «ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ ԳԵՐԻՆԵՐՆ ԱՍՈՒՄ ԷԻՆ` ՄԵՐ ԻՆՉԻ՞Ն Է ՊԵՏՔ ԱՐՑԱԽԸ»

ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿ. «ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ ԳԵՐԻՆԵՐՆ ԱՍՈՒՄ ԷԻՆ` ՄԵՐ ԻՆՉԻ՞Ն Է ՊԵՏՔ ԱՐՑԱԽԸ»

Փոխգնդապետ, ազատամարտիկ  Աիդա Սերոբյանը հիշում է`23 տարի առաջ, երբ ազատամարտիկները Արցախյան պատերազմում կռվում էին ջոկատներում, երազում էին  հայկական բանակի մասին: «Երբ պաշտպանության  նախարարը Վազգեն Սարգսյանն էր, ու առաջին անգամ շքերթ արեցինք,առաջին անգամ մեր զորքերը հանդիսավոր անցան հրապարակով, արցունքներս թափվեցին: Ես մտածում էի` ահա մեր թափած արյան, մեր տառապանքների  գինը»,- «Իրավունքի» հետ զրույցում ասաց  տիկին Սերոբյանը:

Նրա խոսքով` այսօր հայկական բանակը  մարտունակ է ու հզոր. «Այս 23  տարիների ընթացքում ոչ ոք չի կարող մեզ նման հպարտանալ: Մեր  բանակը պատանի է` ընդամենը 23 տարեկան,  բայց հզոր է ու առնական: Մեր  բանակի կայացմանը նպաստեց նաեւ այն  որ  Հայաստանի եւ Արցախի պաշտպանության նախարարները  արցախյան ազատամարտում մարտնչած տղաներ են, հինգ մատի պես գիտեն բանակը»:

Անդրադառնալով  հայ-ադրբեջանական եւ արցախա-ադրբեջանական սահմանում տիրող լարվածությանն ու Ադրբեջանի  կազմակերպած դիվերսիայի անհաջող փորձերին`տիկին Սերոբյանը  համաձայն է տարածված այն կարծիքին, թե այս ամենը արվում է մեր ուշադրությունը  շեղելու Հայոց ցեղասպանության 100-ամյակի միջոցառումներից. «Թուրքիայի հետ համատեղ որոշել են սահմանում խառնաշփոթ  ստեղծել,բայց  մեզ ոչինչ չի կարող այդ հարցից շեղել»:

Թեւ Ադրբեջանը տարեցտարի կտրուկ ավելացնում է իր ռազմական բյուջեն, բայց  Բաքուն հոգեպես պատրաստ չէ պատերազմին: «Արցախյան շարժումի սկսվելուց հետո, երբ Ադրբեջանը հարձակվեց մեզ վրա, մենք  4.000, ազերիները` 12.000.000 միլիոն էին: Իրենք մինչեւ ատամները զինված էին, մենք` որսորդական հրացաններով: Բայց մենք հաղթեցինք նրանց իրենցից խլած զենքով, փամփուշտով»,- հիշում է տիկին Սերոբյանը:

Արցախյան շարժման մասնակիցը վստահ է`Ադրբեջանի ժողովուրդը ո՛չ հիմա, ո՛չ էլ այսօր պատերազմ չի ցանկանում: Պատերազմ է տենչում միայն Բաքվի ղեկավարությունը: «Արցախյան պատերազմի տարիներին, երբ ազերները գերի էին ընկնում, նրանք ասում էին` ապրում էի Մոսկվայում, եկա Բաքու հարազատիս տեսնելու, բռնեցին բերեցին: Իսկ մենք`հայերս, կամավոր ենք  մեկնել ռազմաճակատ: Ավելին ասեմ`երբ վիրավոր գերիներին բուժօգնություն էի ցույց տալիս, ասում էին`մեր ինչի՞ն է պետք Արցախը, ինձ մի բուռ հող է պետք, որ ապրեմ: Հիշում եմ`մի  փոքրիկ երեխայի առաջինբժշկական օգնություն էի ցույց տալիս: Քիչ այն կողմ մի կին էր կանգնած` ծծկեր երեխան ձեռքին: Բուժօգնություն ցույց տալու ընթացքում այդ կինը մոտեցավ ինձ եւ ադրբեջաներեն ասաց. «Քորփա, քորփա»: Այսինքն` քորփա երեխա է, վատ բա չանես: Երբ նրբորեն  բժշկական օգնություն ցույց տվեցի, գերի ընկած կինը հասկացավ, որ հայ բժիշկները չեն քերթում ու մորթում գերիներին: Այդ երեխային էլ Մոնթեի տված շաքարի կտորը տվեցի»,- պատմում է մեր զրուցակիցը:

Այն, ինչ անում է հիմա մեր պաշտպանության նախարարությանը, այն է` կանոնավոր հակահարվածներ հասցնել Բաքվին, ճիշտ է համարում ազատամարտիկը. «Աստվածաշնչում ասվում է` եթե մի այտիդ ապտակում են, մյուսն էլ դեմ տուր: Բայց  երբ  քեզ ապտակում են, դու պատասխանիր, որպեսզի հարվածողն իմանա` ինչքան հզոր ես դու»:

ՍՈՆԱ ԴԱՎՅԹԱՆ