«ԹՈՂ ԱՍԱԾՍ ՑԻՆԻԿ ՉՀՆՉԻ, ԲԱՅՑ ՊԵՏՔ Է ՕԳՏՎԵԼ ԱՅՍ ԻՐԱՎԻՃԱԿԻՑ»

«ԹՈՂ ԱՍԱԾՍ ՑԻՆԻԿ ՉՀՆՉԻ, ԲԱՅՑ
ՊԵՏՔ Է ՕԳՏՎԵԼ ԱՅՍ ԻՐԱՎԻՃԱԿԻՑ»

Գյումրիում բնակվող Ավետիսյանների ողջ ընտանիքի (բացառությամբ փրկված 6 ամսական փոքրիկի) սպանության մեջ մեղադրվող ռուսական 102-րդ ռազմաբազայի ժամկետային զինծառայող Վալերի Պերմյակովի կատարած քայլերում մի շարք հարցականներ կան, ինչը շարունակում է լայն քննարկման առարկա մնալ հանրության ակտիվ շրջանակներում: Եվ, իհարկե, մարդկանց հատկապես սարսափեցնում է այն, որ պատմությունը կրկնվելու սովորություն ունի: Այս եւ մի քանի այլ հարցերի վերաբերյալ էլ «Իրավունքը» զրուցեց ազատամարտիկ, լեգենդար հետախույզ ՎՈՎԱ ՎԱՐԴԱՆՈՎԻ հետ:
-Պարոն Վարդանով, որպես հետախույզ, ըստ Ձեզ, ինչպե՞ս կարող էր ընդամենը մեկ ամիս Գյումրիում գտնվող ռուս ժամկետային զինծառայողը նախ փախչել ռազմաբազայից, ապա 6 հոգու սպանություն իրականացնելով` հասնել մինչեւ հայ-թուրքական սահման:

- Դա բացարձակ դժվար բան չէր: Ընդհանրապես, Հայաստանում ընդունված չէ անգամ փաստաթղթերով շրջելը, այնպես որ, այդտեղ ոչ մի դժվարություն չեմ տեսնում: Իհարկե, ինչ-որ առումով բախտի հարց էլ կա, որ նա կարողացել է խուսափել եւ անցնել դիրքերում ծառայություն իրականացնողների կողքով: Բացի դա, մարդը, երբ կենդանու վիճակում է հայտնվում, որին շրջապատել են որսորդները, կարող է այնպիսի անցքեր ճարել, որ երբեք որեւէ մեկի մտքով չի անցնի, թե այդ տեղով այդ չափի անասուն կարող է անցնել:
- Իսկ ի՞նչ քայլեր պետք է անեն թե՛ ռուսական, թե՛ հայկական կողմը, որպեսզի գոնե հետագայում նման դեպքեր չկրկնվեն:
- Ռուսական հրամանատարությունը հաստատ հետեւություններ կանի եւ հաստատ ուշադրություն կդարձնի այդ զորամասում տիրող բարքերի վրա: Այնպես որ, ինչ-որ շեշտեր կդրվեն, ինչ-որ փոփոխություններ հաստատ կլինեն դեպի լավը: Իսկ մեզնից հասնում է, թող ասածս ցինիկ չհնչի, բայց օգտվել այս իրավիճակից: Նկատի ունեմ մեր վերահսկողությունը ռուսական ռազմաբազայի վրա հնարավորինս ավելացնել: Թող ոչ թե լինի զուտ ռուսական ռազմաբազա, այլ թեկուզ հսկիչ անցագրային կետերում պայմանագրային ծառայողները լինեն ազգությամբ հայ: Հազար ու մի ձեւ կա այդ վերահսկողությունն իրականացնելու համար, եւ կարճ ասած` անգամ այս չարիքը, որը մեր ժողովրդի վրա եկավ, օգտակար պետք է լինի:
- Բայց որոշ հակառուսական շրջանակներ պահանջում են ոչ թե վերահսկողությունն ավելացնել, այլ ընդհանրապես փակել Գյումրիում ռուսական ռազմաբազան...
- Պետք չէ ռուսներին այստեղից «լարել», որովհետեւ այդ անցքը, եթե մենք բացենք, փակելու ո՛չ ռեսուրս ունենք, ո՛չ ուժ: Ի վերջո, ռուսական ռազմաբազան տեղակայված է Հայաստանում` հենց ռուսական շահերը պաշտպանելու համար, իսկ ռուսական շահերը մերի հետ համընկնում են` Օսմանյան Թուրքիայի դեմ կանգնելու հարցում: Եվ չեմ կարծում, որ այսօր օսմանյան թուրքը ավելի քիչ վտանգավոր է: Արդեն մի քանի հայտարարություն եմ լսել, որ Թուրքիայի հետ եղբայրանալ է պետք, բայց դա միայն հիմարը կամ դավաճանը կարող է ասել: Արեւմտամետները, ուղղակի, թող քարտեզի վրա բացեն եւ տեսնեն, որ Արեւմուտքը մեզ կապող միակ ճանապարհը Թուրքիայով է, իսկ մեր ճանապարհը փակ է այդ ուղղության վրա: Մինչդեռ շատերն այդ բանը հասկանալով հանդերձ` սկսում են Թուրքիայի հետ ինչ-որ սիրախաղեր անել, եւ դա դավաճանություն է:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ