2015-ԻՆ ԵՎՍ ՄԻ ՇԱՐՔ ՄԱՐԶԱՁԵՎԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ՈՉԻՆՉ ՉԻ ՓՈԽՎԻ

2015-ԻՆ ԵՎՍ ՄԻ ՇԱՐՔ ՄԱՐԶԱՁԵՎԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ՈՉԻՆՉ ՉԻ ՓՈԽՎԻ

Հայկական սպորտն այս տարի եւս ունեցավ վերելքային եւ անկումային փուլեր: Ակնհայտ է, որ ոլորտն ունի լուրջ բարեփոխումների խնդիր, սակայն հատկապես որ հատվածից է պետք սկսել այդ բարեփոխումները, թերեւս տարբեր մոտեցումների տեղիք է տալիս:
Ըստ Հայաստանի սպորտի եւ երիտասարդության նախարարությանª բարեփոխումներն արվում են, առաջընթացը կա, եւ կառույցը ճիշտ ճանապարհին է: Սակայն մի փոքր այլ կարծիք ունեն տարբեր ֆեդերացիաների ներկայացուցիչներն ու ղեկավարները, քանզի նախաձեռնված ծրագրերն ու միջոցառումները ոչ միշտ են ընդգրկում բոլոր մարզաձեւերը: Ինչպես շատ ոլորտներ, հայկական սպորտում եւս ծայրահեղ վիճակ է. կան մարզաձեւեր, որոնք քիչ թե շատ ուշադրության կենտրոնում են, եւ կան մարզաձեւեր, որոնք ուղղակի տեսականորեն պահում են իրենց գոյությունը: Մինչդեռ մի շարք մարզաձեւեր կան, որոնք պոտենցիալ ունենալով հանդերձª տարիներ շարունակ դոփում են նույն տեղում:
Ինչեւէª 2014 թվականին հայկական սպորտի ձեռքբերումներն արդեն մեկ ամիս հետո արխիվի պիտակ կստանան, իսկ 2015 թվականին գործնականում ոչինչ չի փոխվի: 2015թ. Հայաստանի 32 մարզական ֆեդերացիաներ պետական բյուջեից կստանան 929 մլն դրամ: Սպորտի բյուջեն չի ավելացել, ինչը նշանակում է, որ 2015 թվականին մի շարք մարզական ֆեդերացիաներ կրկին հայտնվելու են լուրջ խնդիրների առաջ: Օրինակª բադմինտոնի, ռեգբիի, ջրագնդակի եւ նման այլ մարզաձեւերին պետական խորհրդանշական հատկացումները կարելի է հասկանալ: Կարելի է հասկանալ նաեւ, որ ըմբշամարտը, շախմատը կամ բռնցքամարտը անհամեմատ շատ գումար պետք է ստանան, քանզի այս մարզաձեւերն ամեն տարի մեդալներ են բերում երկրին: Բայց անհասկանալի է, երբ ֆինանսական առումով, օրինակª ձյուդոն ու սամբոն չափից ավելի անտեսված են մնում: Մինչդեռ, եթե այս երկու մարզաձեւերն էլ տարվա ընթացքում գրանցում են հաջողություններ, որոնք ավելի պատշաճ ֆինանսավորման դեպքում կարող են շատ ավելի նշանակալից լինել: Ինչեւէ, այս ամենին, եթե ավելացնենք, որ արտասահման մեկնելը եւ միջազգային մրցաշարերի մասնակցելը թանկացել է, հասկանում ենք, որ գալիք տարին ավելի բարդ է լինելու բոլորի համար էլ:

ՔՐԻՍՏԻԵ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ