ԼՐԱԳՐՈՂԱԿԱՆ ՄԵԾ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՄԲ ՈՒ ԲԱՐԵԽՂՃՈՒԹՅԱՄԲ

ԼՐԱԳՐՈՂԱԿԱՆ
ՄԵԾ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՄԲ ՈՒ ԲԱՐԵԽՂՃՈՒԹՅԱՄԲ

Վերջերս` հոկտեմբերի 20-ին, եւս մեկ անգամ հիշեցինք, որ մեր մամուլը` ի դեմս նրա առաջնեկի` "Ազդարարի", որը սկսեց հրատարակվել 1794 թվականից` Հնդկաստանի Մադրաս քաղաքում, 220 տարեկան է: Իսկ ընդամենը մեկ-երկու օր առաջ իր 15-ամյակը նշեց սփյուռքում` Չեխիայում, հրատարակվող մամուլի միջոցներից մեկը` "Օրեր" ամսագիրը: Այս զուգահեռների մեջ ե՛ւ շարունակություն եմ տեսնում, ե՛ւ ավանդույթ:
Եթե Հարություն քահանա Շմավոնյանը մեր մամուլի սկիզբն էր դնում, ապա նրա հետնորդները, նաեւ Հակոբ Ասատրյանը, 15 տարի առաջ Չեխիայի մայրաքաղաք Պրահայում հիմնադրելով "Օրեր"-ը, ոչ միայն ավետում էր ավանդույթի շարունակության, այլեւ սփյուռքում նոր լրատվամիջոցի ծնունդի եւ առաքելության մասին, մանավանդ նրան ճանաչողներս գիտենք, որ լուրջ լրագրողի գլխավորությամբ ամսագիրը երկար ճանապարհ ունի անցնելու: Հիմա բոլորս շնորհավորում ենք "Օրերի", Հակոբ Ասատրյանի եւ իր անխոնջ օգնականի` տիկնոջ` դարձյալ լրագրող Աննա Կարապետյանի ամսագրի հետ անցած 15-ամյա ուղին:
Մեր այսօրվա հակասական ժամանակներում նման բարի եւ ջերմ լուրերը հոգեբանական դարման են դառնում: Թերեւս այդպիսին կարելի է համարել "Օրեր" ամսագրի 15-ամյակի մասին տեղեկատվությունը: Իսկ դա նշանակում է, որ ամսագիրը եւ այն հրատարակողը անխոնջ շարունակում է իր գործը` նախ եւ առաջ ընթերցողին ներկայացնելով հային եւ հայկականությունը, այն ամենը, ինչ առնչվում է կրկին մեզ` հայերիս` բազմազան, բազմաբովանդակ, բազմաժանր նյութերով` ամենակարեւորը` լրագրողական մեծ պատասխանատվությամբ ու բարեխղճությամբ, սիրով ու նվիրումով: Այնպես է պատահել, որ ուսումնառության, այնուհետեւ լրագրողական գործունեության խաչմերուկներում մեկ անգամ չէ, որ շփվել եւ հանդիպել ենք լրագրության նվիրյալ մշակին` Հակոբ Ասատրյանին եւ նրա տիկնոջը` տաղանդավոր լրագրող Աննա Կարապետյանին, ում, ցավոք, երկարամյա աշխատանքից ու նվիրումից հետո, չհանդուրժեց "Ազատություն" ռադիոկայանը` ազատվելով նրանից (այժմ Աննան "Օրեր" կայքէջի գլխավոր խմբագիրն է): Այդ անհատնում տքնանք ունեցող խաչմերուկներում առաջին հերթին տեսել եմ Հայաստանին եւ սփյուռքին նվիրված լրագրող անհատների, որոնց համար հատկապես թանկ են ե՛ւ մայր հայրենիքը, ե՛ւ աշխարհով մեկ տարածված սփյուռքը: Հակոբը եւ Աննան հենց այս կամուրջի վրա են զարգացնում իրենց լրագրությունը: Իսկ այդ կամուրջը շատ պատվախնդիր է, այն չպետք է երբեք երերա, քանի որ այդ կամուրջով անցնող տեղեկատվական հոսքերը պետք է մաքուր, պարզ ու անկեղծ լինեն, կարողանան անդրադարձնել այն, ինչ գոյություն ունի` առանց գունազարդումների ու պճնանքի` սովորական, առօրյա հանդերձանքով: Իսկ որպեսզի այդ կամուրջն անընդհատ բանուկ ու կանգուն լինի, միայն իրենց` Հակոբին ու Աննային են հայտնի այն գաղտնիքները, որ նրանք կիրառում են "Օրերի" համարները ժամանակին ընթերցողին հասցնելու եւ համանուն կայք-էջի աշխատանքը անխափան պահելու համար` բռնելով ամենատարբեր ճանապարհներ` Պրահա-Երեւան-Բուխարեստ-Փարիզ-Մադրիդ-Վիլնյուս…
Լրագրողական շփումներում նրանց համար անկարեւոր որեւէ բան կամ մանրուք չկա:
Դժվար է ասել` 15 տարին լրատվամիջոցի համար մե՞ծ, թե փոքր ժամանակ է: Բայց մի բան պարզ է, որ "Օրերի" անդրադարձներում մեր ապրած ու չապրած օրերի 15 տարվա հանրագումարն է, իսկ Հակոբ Ասատրյանը եւ Աննա Կարապետյանն այդ ամենի լրագրող-տարեգիրներն են` միշտ նպաստելով, որ հայրենիք-սփյուռք փոխհարաբերություններում անպայման քարը քարի վրա դրվի: Ուրեմն մեզ մնում է նրանց ջերմությամբ շնորհավորել հոբելյանի առթիվ եւ նույնքան հավատով ու հույսով սպասել "Օրերի" հետագա ուշագրավ ու ինքնատիպ հրապարակումներին:

Հ.Գ. "Օրեր" ամսագրին եւ համանուն կայքէջին ու այն ստեղծողներին եւ լրատվական աշխարհում նավարկությունը իրականացնողներին պետք է արժանին հատուցել նաեւ այն լեզվական բարձր մշակույթի համար, որ ունեն այդ երկու հրատարակությունները: Այդ ամենը հաշվի առնելով` ՀՀ ԿԳՆ լեզվի պետական տեսչությունը Հակոբ Ասատրյանին եւ Աննա Կարապետյանին պարգեւատրել է պատվոգրերով:

Լավագույն մաղթանքներով`
ՍԵՐԳՈ ԵՐԻՑՅԱՆ
ՀՀ ԿԳՆ լեզվի պետական տեսչության պետ,
բանասիրական գիտությունների դոկտոր,
պրոֆեսոր