ԶԱՐՄԱՆՔ

ԼԵՎՈՆ ԶՈՒՐԱԲՅԱՆ մի ասա, կրակ ու պատիժ ասա: Ահա թե ինչ է նա հայտարարել. "Լիազորված եմ հայտարարել, որ համաժողովրդական շարժման "եռյակը" ընդդիմության 12 կետերի շուրջ բանակցությունների մեջ որեւէ իմաստ չի տեսնում: Այդ առաջարկությունը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ընդդիմությանը երկարաժամկետ անպտուղ իմիտացիոն քննարկումների մեջ ներքաշելու փորձ` ժամանակ շահելու եւ համաժողովրդական շարժման թափը կոտրելու նպատակով: Անհրաժեշտ քաղաքական կամք ունենալու դեպքում, իշխանություններն առանց բանակցությունների էլ, կարող են կատարել բոլոր կետերը: Սա է "եռյակի" պատասխանը Սերժ Սարգսյանի եւ կառավարության առաջարկներին": Ապշել կարելի է, թե ինչպես մինչեւ հիմա Զուրաբյանին թվում է, որ "եռյակի" հանրահավաքները, ուր զանգվածը բաղկացած է ԲՀԿ-ի կողմից "կամավոր-պարտադիր" բերածներից, պետք է վախեցնի իշխանություններին, այն էլ այն աստիճան, որ զօրուգիշեր մտածեն խաբելու, ձգձգելու, տանել-բերելու նենգամիտ տարբերակներ: Իզուր չէ, որ Գալուստ Սահակյանը այդ պատասխանին այսպես արձագանքեց. "Եռյակի այս որոշումից հետո ԱԺ նախագահն ու վարչապետը գիշերը չեն քնել": Համ էլ, խոսելով "առանց բանակցությունների" ի կատար ածելու տարբերակի մասին, զարմանալի է, մի՞թե Զուրաբյանը մոռացել է ժողովրդական խոսքը, որ մինչեւ երեխան լաց չի լինում, մայրը կուրծք չի տալիս:
Լավ է ուշ, քան` երբեք: Զարմանալիորեն, ԵԽԽՎ-ն տարիներ անց դատապարտեց ԱԴՐԲԵՋԱՆԻՆ այն բանի համար, որ Ռամիլ Սաֆարովին արտահանձնումից հետո արդարացրին, ազատեցին եւ հերոսացրին: Հետաքրքիր է, իսկ ինչո՞ւ ժամանակին այդ եվրոպական անիմաստ մարմնի մտքով չէր անցնում դատապարտել այդ ակնհայտ տականքությունն ու օրենքի նկատմամբ ծաղրուծանակը: Թե՞ նոր դարձավ ձեռնտու հիշել, որ Հունգարիայի ղեկավար Օրբանը հեշտությամբ հանցագործին փոխանցեց Ադրբեջանին, քանի որ այժմ այդ նույն Օրբանը անում է Արեւմուտքի շահերին դեմ գնացող քայլեր: Բայց, խոշոր հաշվով, սրանց կեղծավոր դատապարտմանը կարոտ էլ չէինք:
Շարունակելով Ադրբեջանի թեման, չենք կարող չանդրադառնալ Նախիջեւանի` հայկական այդ բռնազավթված երկրամասի բռնակալ թուրք կառավարիչ ՎԱՍԻՖ ԹԱԼԻԲՈՎԻ վարքագծին: Օրինակ, եթե հնարավորություն ունենայինք մեր մարդուն այդտեղ անցկացնել, ինչ կանեինք` հաստատ կուղարկեինք մեկին, ով սադիստի պես ձեռք կառներ տեղի թուրք բնակչությանը: Իսկ Թալիբովը լիովին դա իրականացնում է` այսպես, այնտեղ, եթե փողոցում աղջիկ եւ տղա կողք կողքի քայլեն, նրանց կձերբակալեն, եթե փաստաթուղթ չներկայացնեն, որ ամուսին են կամ նշանված են: Այնտեղ արգելված է լուսամուտից դուրս լվացք փռելը, թոնրում հաց թխելը, Պարսկաստանից էժան սննդամթերք ներմուծելը: Արգելված են սրճարանները, արգելված է ցանկացած արտասահմանյան, այդ թվում` թուրքական երաժշտությունը, կարող է կատարվել բացառապես ադրբեջանական մուղամը, արգելված է ոչնախիջեւանյան պետհամարանիշներով մեքենա քշելը, նույնիսկ պետական հիմնարկներում կանանց արգելված է կապրոնե զուգագուլպա կրելը: Կարճ ասած` լրիվ մերոնքական է, եւ պետք է նրան մաղթենք երկար կյանք ու երկար կառավարում: Ինչքան շատ կառավարի, այնքան շատ Նախիջեւանը կդատարկվի թուրքերից, եւ մեր գործը ապագանում կհեշտանա:
Լավ, հանգիստ թողնենք սեւ ու սպիտակ ոչխարների սուլթանատը եւ անդրադառնանք մեր "ոչխարներին": Մայրաքաղաքի մանկական սրճարաններից մեկում բոցավառվել էին ՓՈՒՉԻԿՆԵՐԸ, ինչի արդյունքում թեթեւ այրվածքներ է ստացել այդտեղ գտնվող երեխաներից մեկը: Առավել քան զարմանալի է` 2012-ի Հանրապետության հրապարակի դեպքից հետո ինչպե՞ս է հնարավոր, որ առհասարակ որեւէ տեղ վաճառվեն էժան մեթանով լցված փուչիկներ: Հիմա ինչ, ոմանց ընչաքաղցության պատճառով երեխաներին ընդհանրապե՞ս զրկենք օդում սավառնող փուչիկներից:
Բոլոր երկրներում, ուր կան գրանտներով սնվող իրավապաշտպաններ, վերջիններս անպայման մի զարմանալի բան պետք է անեն, որը  չի տեղավորվում որեւէ տրամաբանության կամ ընդհանրապես իրավունքների մեջ: Այսպես, բելառուս իրավապաշտպան ՊԱՎԵԼ ԼԵՎԻՆՈՎԻՆ Վիտեբսկ քաղաքի իշխանություններն արգելել են բողոքի ակցիա անցկացնել, քանի որ նա այդ ակցիան մտադիր էր անցկացնել քաղաքի հանրային զուգարանում: Զարմանալի է, այդ ինչ այլասերված մտածողություն է պետք` ակցիայի համար այդպիսի տեղ ընտրելու, ուստիեւ քաղաքապետարանը ճիշտ էլ արել էր, որ մերժել էր` հիմնավորելով, որ ակցիա անցկացնելու դեպքում պարզապես քաղաքացիները չեն կարողանալու զուգարան մտնել: Դե ինչ, թող մեր սաքունցները օրինակ վերցնեն, քանզի այդ դեպքում հարկադրված կլինեն ահագին գումար վճարել Երեւանի վճարովի հանրային պետքարաններին:

Զարմացած է  ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ