«ԱՊՐԵՍ ՄԱՆՉՍ, ՄՆԱՑ ԴԵՐԱՍԱՆ ԴԱՌՆԱՍ»
Արխիվ 12-16
«ԱՊՐԵՍ ՄԱՆՉՍ, ՄՆԱՑ ԴԵՐԱՍԱՆ ԴԱՌՆԱՍ»
Սերունդների բախումը հավերժական թեմա, այն հատկապես հաճախ արտահայտիչ է դառնում թատերական կյանքում: Սակայն, Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան, ՀՀ վաստակավոր արտիստ ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԸ հակառակն է ապացուցում. «Մեր թատրոնում սերունդների բախում չկա: Օրինակ, վերջերս մեր թատրոնում բեմադրվեց երիտասարդ ռեժիսոր Դավիթ Հարությունյանի «Դեպք մետրոյում» ներկայացումը: Մինչ առաջնախաղը եղավ հանձնում, եւ գեղարվեստական խորհուրդն իր հավանությունը տվել էր, բայց ընթացքում եղան դիտողություններ` թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Տիգրան Գասպարյանի եւ գեղարվեստական խորհրդի անդամների կողմից: Ես նույնպես գեղարվեստական խորհրդի անդամ եմ, բայց իմ կողմից չեղան դիտողություններ, ես շատ էի հավանել: Մեր երիտասարդները լավն են, ես եւ Տիգան Գասպարյանը հաճախ ենք ասում, որ ժամանակն է` այդ ծանր բեռը նրանք էլ իրենց ուսերին տանեն` սկսած գլխավոր դերերից: Ես ասում եմ երիտասարդ, բայց, ի սեր Աստծո, այս երեխեքն արդեն 30 տարեկան են դառնում: Պիտի կողմնորոշվել արդեն, թե ովքե՞ր են գլխավոր դերասանները եւ ովքե՞ր են վաստակավորի ու ժողովրդական արտիստների շարունակողները: Չնայած` անկեղծ ասեմ, պետք չէ, թող չձգտեն վաստակավորի կամ ժողովրդականի կոչումների: Օրինակ Խորեն Աբրահամյանը` էլ կոչում չկար, որ նա չունենար, ամեն ինչ ուներ, բայց նա հասավ նրան, որ գրվում էր` արտիստ Խորեն Աբրահամյան: Մի լավ պատմություն կա Սունդուկյան թատրոնում, ասում են` Ֆրունզե Դովլաթյանը` երիտասարդ դերասան, լաուրյատ է դառնում, չգիտեմ ինչ շքանշանակիր, գալիս է թատրոն ու Վահրամ Փափազյանը կանգնած է լինում, ասում է` վարպետ, գիտե՞ք, լաուրյատ դարձա, ասում է` ապրես, մանչս, մնաց դերասան դառնաս»:
ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ
1
3122 դիտում
2
2476 դիտում
3
2109 դիտում
4
1683 դիտում
5
1613 դիտում
