ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԲԱՑԱԿԱՅՈՒԹՅՈ՞ՒՆ, ԹԵ...
Արխիվ 12-16ԲԱՑԱԿԱՅՈՒԹՅՈ՞ՒՆ, ԹԵ...
Այսօր Հայաստանի մշակութային ցանկացած ոլորտ ունի իր հստակ քաղաքականությունը, ըստ որի էլ առաջնորդվում է: Այլ խնդիր է, թե որքանով է մշակութային քաղաքականությունը լավ կամ վատ մշակված: Ամեն դեպքում մշակութային այդ քաղաքականության շնորհիվ է, որ հայկական մշակույթը ներկայացվում է աշխարհին: Չնայած այս ամենին, վերջին շրջանում շատ ավեստագետներ բողոքում են, թե Հայաստանում չկա մշակութային քաղաքականություն, որի պատճառով էլ չեն կարողանում իրենց ստեղծած աշխատանքներն իրացնել կամ ներկայացնել հանրությանը: Արդյո՞ք Հայաստանը չունի մշակութային քաղաքականություն, թե այն կա եւ չի կիրառվում: Հրատապ այս հարցի շուրջ "Իրավունքը" զրուցեց մշակույթի տաբեր ոլորտներ ներկայացնող անձանց հետ, ովքեր մշակութային քաղաքականության "բացակայության" պարագայում կարողանում են հավուր պատշաճի հանրությանը ներկայացնել իրենց տնօրինած մշակութային ոլորտը:
"ՈՎՔԵՐ ԻՐԵՆՑ "ԽԵԼՈՔ" ՉԷԻՆ ՊԱՀՈՒՄ, ԸՆԿՆՈՒՄ ԷԻՆ
ՉԱՐԵՆՑԻ ՈՒ ԲԱԿՈՒՆՑԻ ՕՐԸ"
ՀՀ ազգային արխիվի տնօրեն ԱՄԱՏՈՒՆԻ ՎԻՐԱԲՅԱՆ- 19-րդ դարում մենք չունեինք պետություն, բայց տեսեք, թե մշակութային ինչ գործիչներ ծնվեցին: Այնուհետեւ, եկավ մի ժամանակաշրջան, որ Խորհրդային Հայաստանում պետությունը իր ձեռքը վերցրեց մշակութային քաղաքականությունը, այդ թվում նաեւ մշակույթի գործիչներին: Նրանց նկատմամբ վարում էր մտրակի քաղաքականություն` ով խելոք էր կատարում էր պետության պահանջները, նրա համար ստեղծվում էր բոլոր հնարավորությունները, իսկ ովքեր իրենց "խելոք" չէին պահում, ընկնում էին Չարենցի եւ Բակունցի օրը: Այնպես ստացվեց, որ մշակույթի գործիչներին սովորեցին բարենպաստ մթնոլորտային դաշտում աշխատելուն: Այժմ ամեն ինչ փոխվել է, եւ մշակույթի գործիչն ինքը պետք է հարթի իր ճանապարհը, որին սովոր չէ: Մեզ մոտ շարունակում է մնալ այն մտածելակերպը, որ պետությունը ամեն ինչով պետք է զբաղվի, այդ թվում նաեւ մշակույթով, որն անկախ մարդու գործունեություն է: Շատ նկարիչներ, կոմպոզիտորներ կան, ովքեր տաղանդավոր են եւ իրենց ստեղծածով վաստակում են հսկայական գումարներ, նրանց գործերը դուրս են գալիս Հայաստանի սահմաններից: Միայն գրողներն են, որոնց ստեղծագործությունների համար միակ ասպարեզը Հայաստանն է:
"ԵԹԵ ՖԻԼՄԸ ՕՍԿԱՐԻՆ ՉԻ ՄԱՍՆԱԿՑԵԼ, ՈՒՐԵՄՆ
ԿԻՆՈ ԳՈՅՈՒԹՅՈՒՆ ՉՈՒՆԻ"
Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի տնօրեն ԳԵՎՈՐԳ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ- Համաձայն չեմ, որ չկա մշակութային քաղաքականություն, ես կխոսեմ կինոյից, որն ունի իր քաղաքականությունը: Այսօր հայկական կինոն ինտեգրվել է միջազգային բոլոր կառույցներին` կան բազմաթիվ պայմանագրեր մի շարք երկրների հետ, որոնց հետ իրականացնում ենք համատեղ նախագծեր: Այս ամենն իրականացվում է մշակութային քաղաքականության շնորհիվ, որը վերջին տարիներին առաջընթաց է ապրել: Մեզանում մի խոսք կա, ասում են, եթե ֆիլմը Օսկարին չի մասնակցել, ուրեմն կինո գոյություն չունի: Մշակութային քաղաքականությունը կա, այլ բան է, թե որ ոլորտում այն ինչպես է իրականացվում, եւ մարդիկ ինչպես են իրականացնում իրենց առջեւ դրված առաջադրանքները: Իհարկե կան նաեւ խնդիրներ, որոնք դեռեւս մշակվում են եւ գտնվում են լուծման փուլում, սակայն դա չի ենթադրում, որ չկա մշակութային քաղաքականություն:
Ներկայացրեց ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ

