ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԸ ՓՈԽԵԼ Է ԻՐ ԿԱՐԾԻՔԸ ՄԱՐԶԱՅԻՆ ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԻ ՄԱՍԻՆ

ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԸ ՓՈԽԵԼ Է ԻՐ ԿԱՐԾԻՔԸ ՄԱՐԶԱՅԻՆ
ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԻ ՄԱՍԻՆ

Հաճախ է խոսվում, թե մշակութային կյանքը կենտրոնացված է մայրաքաղաքում, իսկ մարզերի բնակիչներն էլ` կտրված են մշակութային կյանքից: Սակայն Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան, ՀՀ վաստակավոր արտիստ ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՈՒԹՅԱՆՆ այլ կարծիքի է: Վերջերս Վայոց Ձորի մարզում Մեծ եղեռնի 100-րդ տարելիցին նվիրված թատերական փառատոնի շրջանակներում սունդուկյանցիներն առիթ են ունեցել եղեգնաձորցիներին ներկայանալ Տիգրան Գասպարյանի բեմադրած "Հարյուր տարի անց" ներկայացմամբ, որից հետո վաստակավոր արտիստը փոխել է կարծիքը մարզային հանդիսատեսի մասին.

"ԵՐԲ ՎԱՐԱԳՈՒՅՐԸ ԲԱՑՎԵՑ,
ԵՍ ԱՅԴ ՏԱՔՈՒԹՅՈՒՆՆ ԶԳԱՑԻ"

-Երբ գնացինք Եղեգնաձոր, ես իհարկե շատ ուրախացա, որովհետեւ ժամանակին ես հայտնի մարզերում խաղացող դերասան եմ եղել: Դեռ  խորհրդային տարիներին` Մհեր Մկրտչյանի, Արմեն Խոստիկյանի, Խորեն Աբրահամյանի, Մետաքսյա Սիմոնյանի, Վարդուհի Վարդերեսյանի եւ այլ հանճարեղ դերասանների հետ հաճախ էինք մեկնում մարզեր` հյուրախաղերի: Այժմ, երբ տարիներ անց կրկին մեկնում էինք, սրտիս մեջ մի բան կար, ինքս ինձ ասում էի` տեսնես այնտեղ ի՞նչ է մնացել: Այն ժամանակ ամեն մի գյուղ ուներ իր թատրոնի շենքը` կուլտուրայի պալատը, այսօր ի՞նչ է մնացել: Հեղափոխությունն իր հետ բերում է թերություններ` մշակութային օջախները քանդվում են, սարքվում ու վերածվում գոմերի, բայց երբ հասանք տեղ, ես ապշեցի. նրանք թատրոնը գոնե պահել էին այնպես, ինչպես որ կար եւ դեռ մի բան էլ ավելի` փոխել էին բոլոր աթոռները, շշմելու մի դահլիճ, հիանալի բեմ: Ինքս ինձ ասացի` այս մեկից պրծանք, հիմա էլ մի վախ կար մեջս, ասում էի` տեսնես մարդ կգա՞ ներկայացումը դիտելու: Երբ վարագույրը բացվեց, ես այդ տաքությունն զգացի, դահլիճը լեփ-լեցուն էր, ու սկսվեց ներկայացումը: Ես եւ Տիգրան Ներսիսյանն ապշել էինք, ասացինք` այս ի՞նչ ժողովուրդ են այս եղեգնաձորցիները, Երեւանից բարձր մակարդակի հանդիսատես ունեինք, ապշել էինք, ուղղակի հիացած էինք: Այդ ներկայացումը շատ փորձված ներկայացում էր ու հանկարծ դու տեսնում ես, որ այդ փոքր մանրուքները ժողովուրդն ընկալում է եւ գնահատում արձագանքներով ու իր ծափերով: Գոնե ծափերի տեղը փոխվեր, ո՛չ, նույն տեղում ծափերը գնացին, ինչպես Երեւանում, դեռ մի բան էլ ավելի:
- Պարոն Մարության, փաստորեն, հերքում եք այն տարածված կարծիքը, թե մարզերում մարդ չի մնացել, որ մարզերում մակարդակը շատ ցածր է,  որովհետեւ շատ հաճախ ցածր մակարդակի արվեստ է ներկայացվում այնտեղ:
- Այո, պարզվեց, որ մարզերում կարգին ժողովուրդ` հանդիսատես ունենք, դրա համար պիտի լավ մակարդակի բան տանել մարզեր: Մարզին պիտի չթերագնահատել:

"ԱՊՐԵՍ ՄԱՆՉՍ,
ՄՆԱՑ ԴԵՐԱՍԱՆ ԴԱՌՆԱՍ"

-Սերունդների բախումը հավերժական է, այսօր է՞լ թատրոնում կա այդ հավերժական խնդիրը:
- Մեր թատրոնում սերունդների բախում չկա: Օրինակ, վերջերս մեր թատրոնում բեմադրվեց երիտասարդ ռեժիսոր Դավիթ Հարությունյանի "Դեպք մետրոյում" ներկայացումը: Մինչ առաջնախաղը եղավ հանձնում, եւ գեղարվեստական խորհուրդն իր հավանությունը տվել էր, բայց ընթացքում եղան դիտողություններ` թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Տիգրան Գասպարյանի եւ գեղարվեստական խորհրդի անդամների կողմից: Ես նույնպես գեղարվեստական խորհրդի անդամ եմ, բայց իմ կողմից չեղան դիտողություններ, ես շատ էի հավանել: Մեր երիտասարդները լավն են, ես եւ Տիգան Գասպարյանը հաճախ ենք ասում, որ ժամանակն է` այդ ծանր բեռը նրանք էլ իրենց ուսերին տանեն` սկսած գլխավոր դերերից: Ես ասում եմ երիտասարդ, բայց, ի սեր Աստծո, այս երեխեքն արդեն 30 տարեկան են դառնում: Պիտի կողմնորոշվել արդեն, թե ովքե՞ր են գլխավոր դերասանները եւ ովքե՞ր են վաստակավորի ու ժողովրդական արտիստների շարունակողները: Չնայած` անկեղծ ասեմ, պետք չէ, թող չձգտեն վաստակավորի կամ ժողովրդականի կոչումների: Օրինակ Խորեն Աբրահամյանը` էլ կոչում չկար, որ նա չունենար, ամեն ինչ ուներ, բայց նա հասավ նրան, որ գրվում էր` արտիստ Խորեն Աբրահամյան: Մի լավ պատմություն կա Սունդուկյան թատրոնում, ասում են` Ֆրունզե Դովլաթյանը` երիտասարդ դերասան, լաուրյատ է դառնում, չգիտեմ ինչ շքանշանակիր, գալիս է թատրոն ու Վահրամ Փափազյանը կանգնած է լինում, ասում է` վարպետ, գիտե՞ք, լաուրյատ դարձա, ասում է` ապրես, մանչս, մնաց դերասան դառնաս:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ