ԶԱՐՄԱՆՔ

Կան քաղաքական դեմքեր, ովքեր տարիների ընթացքում քաղաքականապես բացարձակապես չեն աճում: Այդպիսի գործիչների թվին, անշուշտ, պատկանում է եւ ՀԺԿ առաջնորդ ՍՏԵՓԱՆ ԴԵՄԻՐՃՅԱՆԸ: Ի՞նչ էր նա ասում, օրինակ, 2003-ին` "կարգ ու կանոն... միայն սահմանադրական ճանապարհով": Զարմանալիորեն, 11 տարի անց էլ նա գործնականում նույնը հնչեցրեց Ազատության հրապարակում. "Ակնհայտ է, որ մեր երկրում չկա ոչ հասարակական պահանջ, ոչ էլ անհրաժեշտություն սահմանադրական փոփոխություններ իրականացնելու համար: Չկա, քանի որ այն ծանր իրավիճակը, որում հայտնվել է երկիրը, պայմանավորված է ոչ թե Սահմանադրության անկատարությամբ, այլ Սահմանադրության ոտնահարմամբ": Անշուշտ, շարքային միտինգավորները դա ընկալեցին որպես պատում` չինական այբուբենի մասին, ու մոտավորապես այդ պատճառով էլ, լրագրողներից շատերն արձանագրեցին, որ Դեմիրճյանը "խոսեց Սահմանադրությունից": Բայց մի կողմ դնելով սահմանադրական իրավագիտության բարդությունները, արձանագրենք մի զարմանալի հանգամանք: Մի՞թե պարոն Դեմիրճյանին թվում է, որ եթե Սահմանադրությունը չփոփոխվի, ապա դա երաշխիք է, որ այն չի ոտնահարվի:
Թեեւ "եռյակի" առաջնորդները այդպես էլ չբացատրեցին ժողովրդին, թե իրենց ուզածն ինչ է, զարմանալի պարզությամբ դա բանաձեւեց  ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար ՎԱՀՐԱՄ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԸ. "Սկզբից ուլտիմատումներով է խոսում, պահանջներ է դնում, պահանջները փոխվեցին առաջարկության, հիմա էլ ասում են` դուք առաջարկություն արեք: Մենք բազմիցս ասել ենք, եթե կա խնդիր, կա քննարկելու հարց, մենք պատրաստ ենք քննարկելու: Էս մարդիկ լրիվ ուրիշ բան են ուզում, ասում են` մենք իշխանություն ենք ուզում, որեւէ քննարկում չենք ուզում, մենք ենք ուզում լինել իշխանություն: Գիտեն, որ ընտրություններով չեն անցնի, առանց ընտրության, առանց որեւէ բանի իշխանություն են ուզում": Դե ինչ, երեւի ծերուկ Ֆրոյդն էլ ավելի պարզ բացատրություն չգտներ, բայց զարմանալի է, ինչո՞ւ է պարոն Բաղդասարյանը այդպիսի դաժանությամբ կոտրում այդ խեղճերի սրտերը: Դե թող մի քիչ էլ երազեին, մինչեւ հասնեին ԱԺ ընտրություններին եւ այդտեղ ստանային իրենց գնահատականը:
Իսկ հիմա մի զարմանալի լուր Արցախից: ԼՂՀ վարչապետ ԱՐԱ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ տեղեկացրեց, որ Արցախում կառուցվում է ձկնաբուծական ֆերմա` սեւ խավիար արտադրելու նպատակով: Դե ինչ, արցախցիները ստիպեցին մազութային սուլթանատին աշխարհով մեկ վնգստալ, թե "մեր տարածքի 20%-ը տարան", հիմա էլ, զարմանալիորեն, ուզում են զրկել այդ դժբախտներին` սեւ խավիարի մենաշնորհից: Ախր, ինչպես կարելի է, "խավիարային դիվանագիտությունը" մնացել է Կովկասի թուրքերի թերեւս միակ եւ վերջին մխիթարանքը, այն էլ, պարզվում է, որ 4 տարի անց ի հայտ է գալու Արցախի մրցակցության գործոնը նաեւ այդ ոլորտում: Խեղճ Իլհամ Ալիեւ, նրան երեւի թե կմնա միայն դարդից գնալ-գցվել Կասպից ծովը, եթե, իհարկե, այս 4 տարվա ընթացքում նրան ծովը չգցեն ազատությանն ավելի ու ավելի ձգտող լեզգիները, թալիշները եւ այլ գաղութացված ազգերը:

Զարմացած է
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ