15 ԵՐԳ`2015 ԹՎԱԿԱՆԻՆ

15 ԵՐԳ`2015 ԹՎԱԿԱՆԻՆ

1915 թվականի Հայոց Ցեղասպանությունից հետո ծնվեցին բազմաթիվ երգեր եւ բանաստեղծություններ, որոնցով ստեղծագործողները գովերգում էին արեւմտյան Հայաստանը: Այդ ստեղծագործությունները լի են կարոտով եւ հույսերով`մի օր Էրգիրը իր բնավեր բնակիչներին վերադարձնելու հույսերով:

Գյումրու սրբ. Յոթ Վերք երկեղեցու հոգեւոր երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավար եւ գլխավոր դիրիժոր Սաթենիկ Ասլանյանը Հայոց Ցեղսպանությունը վերապրածների երրորդ սերունդն է, ով պատրաստվում է Հայոց Ցեղսպանության 100-րդ տարելիցին ընդառաջ հրատարակել երգերի ժողովածու`նվիրված  արեւմտյան Հայաստանի նահանգներին: 15 երգ`2015 թվականին: «Իրավունքի» հետ զրույցում տիկին Ասլանյանը պատմեց այն պատմությունները, որոնք լսել էր պապիկից, ով գաղթել է արեւմտյան Հայաստանից, ինչպես նաեւ հրատարակվելիք երգերի ժողավածուի մասին:

ԱՐՅԱՆ ԿԱՆՉՈՎ ՍԿՍԵՑԻ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾԵԼ

-Պապիկս գաղթել է Երզնկայից, մեզ է թողել ցեղասպանության հետ կապված բազմաթիվ պատմություններ, որոնք եւս կհրատարակվեն 2015 թվականին: Պապս շատ տանջվեց Հայրենիք կարոտով, ամեն օր հիշում էր հարազատ դպրոցը, փողոցը, քույրերին ու եղբայրներին, որոնց իր աչքի առջեւ թուրքը սպանել էր եւ լցրել հորերի մեջ: Այդ պատմությունները իմ մեջ են ու  ամեն տարի ինձ հետ մեծանում են, դրանք իմ արյան մեջ են, վանել չեմ կարողանում: Այդ արյան կանչով էլ սկսեցի ստեղծագործել, գրեցի երգեր`նվիրված Վանին, Ալաշկերտին, Սասունին, Երզնկային եւ մնացած բոլոր նահանգներին, որոնք ունեն հոգեւոր հարուստ մշակույթ: Այդ երգերը ծնվում են իմ կամքից անկախ, ես պարզապես նստում ու գրի եմ առնում դրանք:

ՊԱՀՊԱՆՈՒՄ ԵՆՔ ՄԵԶ ՓՈԽԱՆՑՎԱԾ ԳԵՂԵՑԻԿ ԱՎԱՆԴՈՒՅԹՆԵՐԸ

-Չի կարելի ձեռքեը ծալել եւ նստել, ամեն մեկս մեր կարողությունների չափով պետք է մեր բողոքի ձայնը բարձրացնենք ամբողջ աշխարհի առջեւ, որպեսզ կարողանանք կանխել ցեղասպանությունները եւ հետ բերենք մեր հողերը: Մեր ազգը 10 մլն է, նրանք սփռված են ամբողջ աշխարհով մեկ, սակայն նրանց մեջ միշտ խոսում է արյան կանչը: Նրանցից յուրաքանչյուրը իր կենցաղում, հասարակության մեջ որեւէ ձեւով ցույց է տալիս , թե որտեղից է իր արմատներով: Այն գեղեցիկ ավանդույթները, որոնք փոխանցվել են մեզ մեր պապերից մենք պահպանում ենք, որպեսզի փոխանցենք սերնդեսերունդ: Օրինակ տատիկս, ով Ղարսից էր մեզ միշտ ասում էր, եթե տան մեծը տանը չի,  ապա պասրաստած ճաշից անպայման առանձնցրեք եւ պահեք նրա համար: Եթե տան մեծը տանն է, ապա առաջինը նրա համար ենք ճաշ լցնում, հետո հյուրի, այնուհետեւ տան մնացած անդամների համար: Ընդհանրապս առաջին կենացն ասելու պատիվը միշտ վերապահված է մեծին: Այս հարգանքը մեծի նկատմամբ իմ  ընտանիքում  միշտ պահպանվում է:

Ես վստահ եմ, որ մի օր մենք Արեւմտյան Հայաստան գնալու ենք  ոչ թե հյուրի կարգավիճակով, այլ գնալու ենք ու տեր կանգենք մեր պապերի հողերին:

ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ