ԹՈՒՐՔԱԳԵՏ. ԹՈՒՐՔԻԱՅՈՒՄ «ՀԱՅԵՐԻ ՀԵՏՔԵՐԸ ՋՆՋԵԼՈՒ ՎԵՐՋԻՆ ԱԿՈՐԴՆԵՐԻՆ ԵՆՔ ԱԿԱՆԱՏԵՍ ԼԻՆՈՒՄ»

ԹՈՒՐՔԱԳԵՏ. ԹՈՒՐՔԻԱՅՈՒՄ «ՀԱՅԵՐԻ ՀԵՏՔԵՐԸ ՋՆՋԵԼՈՒ ՎԵՐՋԻՆ ԱԿՈՐԴՆԵՐԻՆ ԵՆՔ ԱԿԱՆԱՏԵՍ ԼԻՆՈՒՄ»

Թուրքիայում անշարժ գույքի գործակալություններից մեկը «Վաճառվում է հին հայկական գյուղ` առանց միջնորդի» եւ «Վաճառվում է հին հայկական բնակատեղի» վերնագրերով հայտարարություններ է տարածել ինտերնետում:

Մասնավորապես նշված է. «Հին հայկական գյուղի տարածքը կազմում է 8 416 քմ եւ վաճառքի է հանվել 90 հազար լիրա (45 հազար ԱՄՆ դոլար) արժեքով, իսկ հին հայկական բնակատեղին կազմում է 1 989 քմ, որն էլ արժե 105 հազար լիրա (50 հազար ԱՄՆ դոլար)»:

Արեւելագիտության ինստիտուտի փոխտնօրեն, թուրքագետ ՌՈՒԲԵՆ ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԸ մեզ հետ զրույցում անդրադառնալով վերոնշյալ հայտարարություններին` նշեց, որ դա միայն մի նպատակ է հետապնդում` վերջնականապես ջնջել հայկական հետքերը այդ տարածքներից. «Թուրքիայի հանրապետությունում հատկապես վերջերս մշակված քաղաքականություն է վարվում` հայկական ցանկացած հետք վերացնելու ուղղությամբ եւ դրա վերջին վկայություններն են, օրինակ` Մուշում հայկական թաղամասի ավերումը, հողին հավասարեցնելը: Եվ առհասարակ տարբեր վայրերում մշակված ձեւով ոչնչացվում են հայերի հետ կապված ցանկացած հետքեր: Դա վերաբերում է ոչ միայն սրբավայրերին, այլեւ բնակելի տներին, անգամ պատմական հուշարձանների վրայից ջնջում, պղծում եւ ոչնչացնում են հայատառ գրությունները, հայությունը խորհրդանշող տարբեր արձանագրություններ: Եվ այս ամենի միակ նպատակը հետեւյալն է` հասնել նրան, որ ի վերջո ցույց տան, որ հայ ժողովուրդը այդ տարածաշրջանում չունի նշանակալի հետք: Իսկ տարիներ հետո, ընդհանրապես, թուրքական իշխանությունները ցույց կտան, որ այն վայրերում, որոնց նկատմամբ հայությունը արդար պահանջատիրություն է դրսեւորում, չկա հայկական ոչինչ: Ինչ վերաբերում է վերջին հայտարարություններին, ապա, իրոք Թուրքիայի տարբեր տարածքներում կան գյուղեր կամ գյուղի որոշ թաղամասեր, որոնք մեծ մասամբ մինչեւ Ցեղասպանությունը կառուցված հայկական տներ են, եւ վաճառելով այդ գյուղերը` թուրքերը, բնականաբար, շատ լավ հասկանում են, որ այդ տները դատապարտված են քանդման: Սա եւս մեկ անգամ ապացուցում է թուրքերի` Թուրքիայի տարածքում, հայերի հետքերը ջնջելու ցայտուն դրսեւորումներից մեկն է, որի վերջին ակորդներին ենք մենք ականատես լինում»:

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ