ՀԻՄԱ ԿԻՆՈԹԱՏՐՈՆ ԳԱԼԻՍ Է ԱՅՆ ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԸ, ՈՐԸ ՄԵԾԱՑԵԼ Է «ԿԵՌԱՍԻՆԿԱՅԻ» ՏԱԿ

ՀԻՄԱ ԿԻՆՈԹԱՏՐՈՆ ԳԱԼԻՍ Է ԱՅՆ ՀԱՆԴԻՍԱՏԵՍԸ,
ՈՐԸ ՄԵԾԱՑԵԼ Է «ԿԵՌԱՍԻՆԿԱՅԻ» ՏԱԿ

Կինոռեժիսոր ԷԴԳԱՐ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ կարծիքով` անցել են այն ժամանակները, երբ ֆիլմը նկարահանում էին ժապավենի վրա, քանի որ ժամանակակից տեխնիկայի գերզարգացվածության պատճառով, ֆիլմ նկարահանում են նաեւ հեռախոսով:
-Անցան այն ժամանակները, երբ ֆիլմը ժապավենի վրա էին նկարահանում, հիմա հեռախոսով էլ կարող ես ֆիլմ նկարել, եւ 100 չէ, 250 ֆիլմ էլ տարեկան կունենանք, ու չեմ կարծում, որ դրանից կարող է ֆիլմերի որակը բարձրանալ: Քանակը որակ է բերում` մի քիչ կասկածելի բան է, շատերն են հավատում այդ ֆորմուլային: Կարծում եմ` այո, քանակը կարող է որակական ինչ-որ երանգներ տալ, բայց որակ բերելու համար մի քիչ ուրիշ բաներ են պետք:

«ՈՐ ՕՐԸ ԿԻՆՈԿԵՆՏՐՈՆԸ ՍԿՍԻ ԿՈՄԵՐՑԻԱՅՈՎ ԶԲԱՂՎԵԼ,

ԵՍ ԿԴԱՌՆԱՄ ԻՐ ՀԱՄԱՐ ԱՌԱՋԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ»

-Բայց այսօր ժամանցային ու ցածրորակ ֆիլմերն ավելի շատ հանդիսատես են ունենում կինոթատրոններում:
- Թե որքան եկան նայեցին տվյալ ֆիլմը, դա բիզնեսմենների խնդիրն է, միշտ դրա մեջ գումար ներդնող կա: Մի մտածեք կոմերցիոն ֆիլմերի մասին, այն լինելու է, ուզեք, թե` ոչ, որովհետեւ այն գումար է բերում, իսկ արվեստ դուք կարող եք եւ չունենալ: Այսօր Ազգային կինոկենտրոնն է միայն ճիշտ ճանապարհ բռնել, իսկ որ օրը Կինոկենտրոնը սկսի կոմերցիայով զբաղվել, ես կդառնամ իր համար առաջին թշնամին, որովհետեւ դա իր խնդիրը չէ: Նայեք ֆիլմերի պաստառներին, իքս գումար աշխատում կամ չեն աշխատում նրանք, դա վտանգ չէ, վտանգված են արվեստի ֆիլմերը, որով քո հայկական կինոտեսակը պիտի աշխարհին ցույց տաս: Իսկ ի՞նչ ես ցույց տալու այս ապուշ կատակերգություններով: Դրանք Նոյեմբերյանից հեռու տանելն էլ ամոթ է:

«ՏԵՍԵ՞Լ ԵՔ ԿԱՏԱԿԵՐԳՈՒԹՅՈՒՆ, ՈՐՏԵՂ ՀՈՒՄՈՐ ՉԼԻՆԻ,

ԴՐԱՆՔ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԿԱՏԱԿԵՐԳՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ԵՆ»

-Բայց այդ ֆիլմերը դահլիճներ են չէ լցնում:
- Որովհետեւ հանդիսատեսի որակն ահավոր ընկած է, հիմա կինոթատրոն գալիս է այն հանդիսատեսը, որը մութ ու ցուրտ տարիներից է գալիս, որ ծնվել ու մեծացել է «կեռասինկայի» տակ: Այն սերունդն է, որն իր կյանքում ոչ մի դասական կինո չի տեսել: Իսկ նորմալ կրթված մարդը նման ֆիլմեր չի նայի: Դրանք հումորային ֆիլմեր չես կարող համարել, որովհետեւ այնտեղ հումոր չկա: Տեսե՞լ եք կատակերգություն, որտեղ հումոր չլինի, դրանք հայկական կատակերգություններն են: Դրանք նկարում են մարդիկ, որոնք հումորի զգացում չունեն:

«ԵԹԵ ԷՇԻ ԶՌՌՈՑԸ` ՌԱԲԻՍ ԿՈՉԵՑՅԱԼԸ, ՁԵՐ ՏԱՆԸ ՀՆՉԵԼ Է,

ՎԵՐՋ, ԵՐԵԽԱՅԻ ԱԿԱՆՋՆԵՐԸ ՊՂԾՎԱԾ ԵՆ ԱՐԴԵՆ»

-Իսկ ի՞նչ լուծում եք տեսնում այդ հարցին:
- Կրթություն, կրթություն եւ միանգամայն կրթություն:
- Դպրոցից սկսա՞ծ:
- Ոչ, մոր կրծքից: Եթե էշի զռռոցը` ռաբիս կոչեցյալը, ձեր տանը հնչել է` վերջ, երեխայի ականջները պղծված են արդեն: Դա ցավալի փաստ է: Հանդիսատեսին պետք է կրթել: Իսկ այդ ֆիլմեր նկարողները օգտվում են առիթից` ավելի բթացնելով ու ստորացնելով հանդիսատեսին, ու կինոթատրոն են բերում 3 կոպեկով նկարած ճղճիմ կատակերգություններ, որը նույն հեռուստատեսային, «տուպոյ» սերիալային հումորն է: Եվ ցավալին այն է, որ մարդիկ գնում ու նայում են: Ես այդ ֆիլմերը նայողներին եմ մեղադրում, ոչ թե արտադրողին: Այսօր մենք հանդիսատեսի խնդիր ունենք: Այո, կա հանդիսատես, որ կինոթատրոն չի գնում նման ֆիլմեր նայելու, բայց նրանց թիվը շատ քիչ է: Ցավոք, արտագաղթի պատճառով գնաց որակյալ ֆիլմերի  հանդիսատեսը, դրա համար ունենք այն, ինչ ունենք: Բայց, մեկ է, մենք պիտի նկարենք որակյալ ֆիլմեր, չենք կարող հայկական կինոն վերացնել, որովհետեւ այն, ինչ իրենք են անում, կներեք, դա հայկական կինո չէ: Մեր արածն է հայկական կինո, որովհետեւ, չգիտես ինչու, արտասահմանում ցուցադրում են մեր նկարած կինոն, ոչ թե` իրենց: Եվ, հետո, խեղճ արտասահմանցին մտածում է, որ մեր բոլոր կինոներն այսպիսին են:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ