ՙՎԱՐԴԵՆԻՍՑԻՆԵՐԸ ՀԻՄՆԱԿԱՆՈՒՄ ԱՐՏԱԳՆԱ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ՇՆՈՐՀԻՎ ԵՆ ԳՈՅԱՏԵՎՈՒՄ՚

ՙՎԱՐԴԵՆԻՍՑԻՆԵՐԸ ՀԻՄՆԱԿԱՆՈՒՄ ԱՐՏԱԳՆԱ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ՇՆՈՐՀԻՎ ԵՆ ԳՈՅԱՏԵՎՈՒՄ՚

Գեղարքունիքի մարզի սահմանամերձ Վարդենիս քաղաքի բնակչությունը, չնայած հակառակորդի վերջին դիվերսիաներից դեռ ուշքի չի գալիս, բայց ինչպես տեղի քաղաքապետ ՎՈԼՈԴՅԱ ԽԼՈՅԱՆՆ է ասում, վախ չունի.
-Ուղղակի ափսոսում ենք մեր ջահել զինվորների համար, ովքեր դառնում են խրտվիլակ թուրքերի անմեղ զոհերը: Թե չէ, մենք պատերազմից չենք վախենում, բոլորս տեղը եկած տեղը մի մարդու պես բռունցք կանենք ու դուրս կգանք թշնամու դեմ, թող իրենք իրենց ժամանակակից զինտեխնիկայով չվախեցնեն: Հայի հայրենասեր, խիզախ ոգին ցանկացած զինտեխնիկայից ուժեղ է, ադրբեջանցիները կարող է լավ զինտեխնիկա ունենան, բայց երանի կտան մեր Հայոց բանակի նման մարտունակ, հզոր բանակ ունենան: Ցավալին այն է, որ տարիները թուրքերին չփոխեցին, նրանք շարունակում են իրենց գազանի բնազդով առաջնորդվելը: Դրա վառ ապացույցն այն է, երբ ադրբեջանցի դիվերսանտները առեւանգել էին գյուղի հովվի որդուն, ապա տարել գերեզմաններում մորթել, դրանից վեր գազանություն, դաժանություն չկա: Այնպես որ, թող թուրքը լավ իմանա, որ եթե համը, հանի մենք` սովորական քաղաքացիներս, պատրաստ ենք կյանքի գնով պաշտպանելու մեր հայրենիքը: Վերջին դիվերսիաների ժամանակ էլ մենք ոչ թե վախենում էինք, այլ զգուշորեն մտածում էինք` ոնց անենք, որ թուրքի պատասխանը տանք:
Անդրադառնալով սահմանամերձ քաղաքի բնակչության հիմնական զբաղմունքին` քաղաքապետն ասաց, որ վարդենիսցիները հիմնականում արտագնա աշխատանքի շնորհիվ են գոյատեւում.
- Սահմանամերձ քաղաքի տասնհինգ հազար բնակչության կեսից ավելին հաշվառված է, որպես սոցիալապես անապահով: Քաղաքում աշխատատեղեր չկան, որն էլ արտագաղթի հիմնական պատճառ է հանդիսանում: Հասկացեք` էստեղ ոչ թե վախի խնդիրն է, այլ ապրելամիջոց չկա, դա է, որ մարդիկ աշխատանք չունենալու պատճառով ստիպված թողնում-գնում են: Այնպես որ զբաղվածության հարցն իրոք մեզ մոտ խայտառակություն է: Նախկինում մեծ արդյունաբերական օբյեկտներ ենք ունեցել, իսկ այսօր ոչ մի արտադրական օբյեկտ չունենք, գործարաններ չկան, բոլորը փակված են: Հիմնականում մարդիկ առեւտրով ու գյուղատնտեսությամբ են զբաղված: Միայն Սոթքի ոսկու հանքն է այս պահին գործում, այն էլ լիարժեք չի աշխատում, եւ մարդիկ այստեղ ոչ թե ապրում են, այլ պարզապես ՙյոլա՚ են գնում: Վարդենիսցիները հիմնականում արտագնա աշխատանքի շնորհիվ են գոյատեւում: Ոչ պակաս քան հազար տնտեսություն վերջին տարիներին լքել է Վարդենիսը: Մի մասն էլ  ժամանակավոր գնում աշխատում ու ետ է վերադառնում: Վարդենիս քաղաքում էլ, լավ գիտեք` քարքարոտ հողեր են, մնացած համայնքների նման չեն, հողագործությամբ զբաղվողների թիվն էլ, ըստ այդմ, շատ քիչ է: Բնակչության մի փոքր մասն էլ գյուղատնտեսությամբ` վարուցանքով է ապրում:

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ