ՙՎԱՐԿԸ ՆՈՒՅՆ ՏՈԿՈՍՈՎ ԵՆ ՏԱԼԻՍ Ե°Վ ՔԱՂԱՔՈՒՄ, Ե°Վ ՍԱՀՄԱՆԻՆ ԱՊՐՈՂԻՆ՚

ՎԱՐԿԸ ՆՈՒՅՆ ՏՈԿՈՍՈՎ ԵՆ ՏԱԼԻՍ
Ե°Վ ՔԱՂԱՔՈՒՄ, Ե°Վ ՍԱՀՄԱՆԻՆ ԱՊՐՈՂԻՆ՚

Դիրքերում մեր զինվորներն ուժեղ են, երբ թիկունքն է պինդ: Իսկ դրա համար պետք է ապրեցնել ու զարգացնել սահմանամերձ գյուղերը: Հենց այս նպատակով էլ Տավուշի մարզի սահմանամերձ Ներքին Կարմիրաղբյուր գյուղի բնակիչ 33-ամյա ԼԵՎՈՆ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԸ ոմանց նման արտագաղթելու փոխարեն, գյուղում փոքրիկ մի ձեռնարկություն է բացել` արտադրելով կենցաղային մաքրող միջոցներ: Արտադրության, սահմանամերձ գյուղի ու տեղի բազում խնդիրների շուրջ էլ ծավալվեց ՙԻրավունքի՚ զրույցը Լ. Առաքելյանի հետ:
-Գաղտնիք չէ, որ Ներքին Կարմիրաղբյուրի առօրյայից անպակաս են թշնամու կրակոցները, այս պայմաններում հնարավո±ր է ապրել ու դեռ մի բան էլ արտադրություն բացել:
- Այսպես պիտի զարգացնենք մեր գյուղը, սրանից ավելի, ինձ թվում է` չի լինի:
- Աշխատողներ ունե±ք:
- Այս պահին միայն մի հոգի է, որպեսզի տեղավորվեմ գումարի մեջ ու կարողանամ  աշխատավարձ տալ: Հիմնականում ամեն ինչ ավտոմատացված է արտադրությունում, մեկ աշխատողը դեռ հերիքում է…
- Գոնե հարկերից ազատվա±ծ եք:
- Ոչ, մենք մեր հարկերը ժամանակին մուծում ենք, իրենք էլ ոչ մի նեղություն մեզ չեն տալիս, հակառակը` հարկային տեսուչները, որոնք կոնկրետ մեզ են կցված, շատ բարեխիղճ մարդիկ են ու օրենքի սահմաններում ինչքան հնարավորություն ունեն` աջակցում են: Անընդհատ շեշտվում են հարկերը, բայց բնական է, աշխատում ենք, ուրեմն` պիտի հարկ տանք: Ես դրանից միայն ուրախ եմ, որ կարող եմ աշխատել ու իմ պետությանը հարկ մուծել: Այնպես որ, հարկայինը խնդիր չէ, այլ մի շարք ուրիշ հարցերում կարող են աջակցել…
- Օրինակ…
- Օրինակ, ես ինչ անում եմ իմ արտադրությունում, վարկերի միջոցով եմ անում, բայց վարկը նույն տոկոսադրույքով են տալիս ե°ւ քաղաքում, ե°ւ սահմանամերձում ապրողին: Մինչդեռ քաղաքում ապրողի համար հեշտ է, իսկ ես այսօր վստահ չեմ, որ վաղը մի գյուլա էլ այս արտադրության տան վրա չի ընկնի… Առաստաղը փայտից է, կարող է մի գյուլա վեր ընկնի ու հրդեհ լինի, ինչ ունենք- չունենք կորչի, ո±վ պիտի սրա համար հատուցի ինձ: Ոչ ոք, կորավ-պրծավ: Ես այս գործի մեջ միլիոններ եմ դրել, բայց այս ամենը մի ժամվա մեջ կարող է փոշիացվել:
Հիմա սա է մեր գյուղը, եթե ես թողնեմ գնամ կամ մյուսը գնա, ի±նչ կլինի: Կոնկրետ աշխատող հիմնարկ է մերը ու ամսեամիս զարգանում է: Շատ լավ կլիներ, որ մի քիչ ցածր տոկոսադրույքով վարկեր տային ու այդ մնացած գումարով էլ աշխատողներ պահեինք: Առնվազն 5 աշխատող է պետք, իսկ դա կնշանակի, որ գոնե 5 ընտանիք մինիմալ պայմաններով կապրի: Թող մեզ աջակցեն, մենք էլ պարտավորվենք գյուղի համար ինչ-որ մի լավ բան անենք:
- Իսկ Ձեր երեխաների ապագան Ներքին Կարմիրաղբյուրում տեսնո±ւմ եք:
- Հենց միակ խնդիրը դա է, որ ապագա չկա: Էլի լավ-վատ կաշխատենք, կստեղծենք, բայց այսօր այստեղ երեխաների համար ոչ մի բան չկա: Երեխաներն առավոտից գիշեր հենց գյուղից մի քիչ ներքեւ են գնում, ասում ենք` մի° գնացեք, հե°տ եկեք, որովհետեւ կարող է կրակեն: Ի վերջո, այդ երեխաներին անընդհատ լարված վիճակում ենք պահում: Իմ կինը, օրինակ, կրակոցը հենց լինում է, վատանում է, երեխաներն էլ իր հետ: Ես Արցախում էլ եմ շատ հաճախ եղել, չկա Հայաստանում մի հատված, որը հակառակորդի հետ այսքան մոտ լինի, որքան այս 3-4 գյուղն է:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ