«ՊԱՐԱՆԸ ՎԶՆԵՐԻՍ ԳՑԱԾ ԱՊՐՈՒՄ ԵՆՔ ԷԼԻ»

«ՊԱՐԱՆԸ ՎԶՆԵՐԻՍ ԳՑԱԾ ԱՊՐՈՒՄ ԵՆՔ ԷԼԻ»

Ադրբեջանն այդպես էլ տարիների ընթացքում շարունակեց մնալ որպես նույն կացնային մտածելակերպով առաջնորդվող վայրի ցեղը ու երբեք էլ չդարձավ գոնե վատ հարեւան Հայաստանին: Ի՞նչ հարեւան, եթե միայն թշնամուն է հատուկ խաղաղ բնակչության վրա կրակահերթ արձակել ու այդպիսով նոր աստղ վաստակել ուսադրին, անկախ նրանից, դիմացինը զինվոր էր, թե` մշակ…

Տավուշի մարզի սահմանամերձ Ներքին Կարմիրաղբյուր գյուղի բնակիչ ՎԱՉԻԿ ՄԵԼՔՈՒՄՅԱՆՆ էլ վերը ասվածի վառ ապացույցն է: Հենց իր հետ կատարվածի, սահմանամերձ գյուղի առօրյայի ու Ադրբեջանի հետ չեղած հարեւանության մասին էլ «Իրավունքը» խոսեց նրա հետ:

-Ե՞րբ եւ ինչպե՞ս եք վիրավորվել հակառակորդի գնդակից:

-2012 թվականի հուլիսի 1-ն էր, առավոտ  շուտ գնացել էի այգին սրսկելու: Բայց, երբ մի մարգը սրսկեցի, արդեն լուսադեմ էր եւ այդտեղ էլ խփեցին ադրբեջանական դիպուկահարները: Զանգահարեցի, որ օգնության հասնեին, բայց հեռախոսն անհասանելի էր ու մոտ մի 100 մետր, ոտքերս բռնելով, ինձ քաշել եմ ու հեռացել վտանգավոր տարածքից: Նոր հետո զանգահարեցի, արդեն դիրքերի մեր տղերքին իմաց տվեցի, եկան օգնության: Ինձ էլ տարան հոսպիտալ...

- Փաստորեն, դեպքից հետո այլեւս հողն էլ մնաց անմշակ…

- Հիմա էլ արդեն այդ հողը վայրիացել է ու մշակման էլ ենթակա չէ:

- Վերջին շրջանում Ներքին Կարմիրաղբյուրի ուղղությամբ հակառակորդի կրակոցներն ի՞նչ հաճախականությամբ են լինում:

- Հիմնականում գիշեր է լինում է, հիմա էլ ավտոմատով չեն կրակում, մեծ զենք են սկսել կիրառել:

- Բացի կրակոցները, ի՞նչ խնդիր ունի գյուղը:

- Լրիվ քանդված են տները, բայց ավելի մեծ խնդիր է, որ աշխատանք չկա ու մարդիկ չեն կարողանում աշխատել: Արդեն ստիպված գյուղից  դուրս են գալիս, բայց որ խաղաղություն լինի, մարդիկ կաշխատեն ու իրենց ընտանիքն էլ մի բանով կպահեն: Օրինակ, ես 30 հազար դրամ աշխատավարձ եմ ստանում, մի 80 էլ տղաս է ստանում, 100 հազարով  կարո՞ղ ես ընտանիք պահել: Այն էլ  6 շունչ` ես` հաշմանդամ, կինս` վատառողջ, փոքրիկ ունենք, հասուն աղջիկ ունենք, հարս ունենք:

- Իսկ Ձեր երեխաները կշարունակե՞ն Ձեզ պես հերոսաբար ապրել այս գյուղում:

- Հիմա տղաս ասում է, որ ուղղակի մեր խաթր է մնում այստեղ, ի՞նչ կա այստեղ, որ ապրի: Այս վիճակը տեսնողն այստեղ կապրի՞: Եթե մարդ գիշերն իր տանը հանգիստ չպառկի ու քնի, դա ի՞նչ կյանք է, ի՞նչ ապրուստ է: Ուզում է էդ տունը լի ու բոլ լինի, ոչ մեկին պետք չի: Էդ կրակոցները հերիք է, որ մարդու նյարդերը խախտվի, անընդհատ խոսակցության պատճառ դառնա: Երիտասարդներն ասում են` դուք չեք ուզուոմ գնալ էստեղից, մենք էլ ձեր պատճառով մնում ենք կրակի տակ: Ու սա մենակ իմ խնդիրը չէ, լրիվ գյուղն է այդպես:

- Որպես սահմանամերձ գյուղի բնակիչ` ըստ Ձեզ, այս հակամարտության հարցի լուծումը ինչպե՞ս եք տեսնում:

- Ես կարո՞ղ եմ հարցի լուծումն ասել, ես չեմ կարող: Իրենց բնակչությունն էլ երեւի չի ուզում, որ այսպես լինի: Մենք ուզում ենք խաղաղ պայմաններում աշխատել ու ապրել, մնացածն արդեն  ղեկավարության գործն է:

-Ինչպես հասցրեցի նկատել, խանութի ապրանքների գինն էլ է այստեղ թանկ:

- Բա ինչ է, Երեւանից են բերում այստեղ վաճառում: Իհարկե, պետք է թանկ լինի: Ուղղակի, ինչպես ասում են, պարանը վզներիս գցած ապրում ենք էլի:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ