ՙՑԱՎՈՔ ՍՐՏԻ, ՄԵԶԱՆՈՒՄ ԳԱՂԱՓԱՐԱԿԱՆ ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆ ՉԿԱ՚

«ՑԱՎՈՔ ՍՐՏԻ, ՄԵԶԱՆՈՒՄ ԳԱՂԱՓԱՐԱԿԱՆ ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆ ՉԿԱ»

Խորհրդարանական ընդդիմությունը, թեպետ այս շրջանում հանգստանում ու ուժերն է հավաքում, բայց սեպտեմբերին էլ ավելի ակտիվ «հարձակվելու» է Եվրասիական տնտեսական միությանն անդամակցելու կողմնակիցների վրա: Իսկ մինչ Հայաստանի անդամակցության ստորագրումը, ընդդիմությունն այսօր էլ` ոչնչով չտարբերվելով ամերիկյան եւ եվրոպական որոշ ուժերից, ժամանակ առ ժամանակ շարունակում է կա՛մ չարախնդալ, կա՛մ էլ փոքր ու մեծ խոչընդոտներ ստեղծել` հայ-ռուսական տնտեսական համագործակցությունը հօդս ցնդեցնելու համար: Արդյոք երկրի շահը չի գիտակցում այսօր խորհրդանական ընդդիմությունը, թե ամերիկյան ու եվրոպական ուժերի ճնշումների արդյուքում չեն կարողանում լիարժեք գնահատել իրավիճակը, «Իրավունքը» պարզեց Հայաստանի Միացյալ առաջադիմական կոմունիստական կուսակցության նախագահ ՎԱԶԳԵՆ ՍԱՖԱՐՅԱՆԻՑ.

-Քաղաքականությունը հնարավորի արվեստ է: Ցանկացած քաղաքական կուսակցություն միշտ մտածում է հաջորդ ընտրություններում իր դիրքերը բարելավելու, ավելի շատ մանդատներ ստանալու մասին: Իշխանությունը միշտ խոցելի է, որովհետեւ նա գործում է, եւ նրա թերությունները երեւում են, ու բնականաբար, նրանց քննադատելը տեսանելի է եւ հեշտ: Իսկ ընդդիմության համար շատ ավելի հեշտ է իշխանության թույլ տված սխալները, սոցիալական լարվածությունը ի ցույց դնելով` դիվիդենտներ շահել: Այս դեպքում, քաղաքական երկխոսություն կամ դիմախոսություն չի կարող լինել դեմոկրատական հասարակական քաղաքացիական հասարակության մեր պատկերացումների տիրույթում: Եթե մի քաղաքական ուժ իրեն ընդդիմություն է հռչակել, ուրեմն` պետք է կարողանա ընդդիմադիր զանգվածի մտքերը, տրամադրությունները շարունակ սպասարկել եւ դրանով իր համար ձայներ ապահովել: Այլապես, եթե նրանք այդ դաշտը չվերցնեն, ուրիշները պետք է գան ու այդ դաշտը վերցնեն: Դրա համար էլ ընդդիմությունը միշտ ձգտում է այդ իշխանությունների սխալների վրա իր քարոզչությունը կազմակերպել եւ ընտրություններում հաջողություններ ակնկալել: Ցավոք սրտի, մեզանում գաղափարական ընդդիմություն չկա: Ընդդիմությունն ընդամենը իշխանության ընդդիմություն է, որովհետեւ թե՛ այսօրվա ընդդիմությունը, թե՛ իշխանությունը հիմնականում նույն տնտեսական քաղաքականության իրականացնողները պետք է լինեն: Մինչդեռ այսօր ընդդիմությունն իշխանությանն ասում է, թե պարզապես դուք վատ եք իրականացնում, մենք ավելի լավ կիրականացնենք: Կարծում եմ, որ ապագա խորհրդարանում պիտի հստակ բաժանարար գծեր լինեն, եւ մեր ժողովրդի քաղաքական գիտակցությունն այն աստիճան պետք է բարձրացնենք, որ նա ընտրություն կատարի ոչ թե, ասենք, լավ կամ վատ խոսողների, այլ գաղափարների միջեւ, թե ով ինչպիսի գաղափարներ է առաջարկում: Մեկն օրինակ, ասում է ազատ շուկայական հարաբերություններ ստեղծենք, մյուսը` կարգավորվող շուկայական, մի երրորդը` կառավարվող շուկայական: Կամ մի ուրիշն ասում է, որ պետք է ամեն ինչ ազատականացնել, մյուսն էլ, թե պետք է լինի պետություն-մասնավոր գործընկերության գործառույթ, վերջինս էլ կարծում է, որ պետական բաժնեմասը պետք է գերակա լինի տնտեսության հիմնական միջոցներից: Ու հենց սրա մեջ պետք է կարողանա ընտրողը ընտրություն կատարել, եւ եթե խորհրդարան եկած ուժերը արտահայտեն այդպիսի տրամադրություններով ընտրություններին մասնակցած քաղաքացիների ձայները, ապա այստեղ կլինի գաղափարական պայքար: Այլապես այդ գաղափարական պայքարն այսօր մի կողմ է դրվել, եւ պայքար է ծավալվում զուտ իշխանության համար:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ
Հ.Գ.- Վ. Սաֆարյանի հարցազրույցն ամբողջությամբ կարդացե°ք վաղվա տպագիր «Իրավունք-հետաքննություն» հավելվածում: