ԻՆՉՈՒ ՏԵՂԻ ՉԻ ՈՒՆԵՆՈՒՄ ՙՄԻՍՍ ՀԱՅԱՍՏԱՆ՚ ՄՐՑՈՒՅԹԸ

ԻՆՉՈՒ ՏԵՂԻ ՉԻ ՈՒՆԵՆՈՒՄ ՙՄԻՍՍ ՀԱՅԱՍՏԱՆ՚ ՄՐՑՈՒՅԹԸ

Վերջին անգամ երկու տարի առաջ կայացած ՙՄիսս Հայաստան՚ մրցույթից հետո մինչեւ այսօր ժպիտով են հիշում եւ խոսում ՙՄիսս Հայաստան՚ տիտղոսակրի մասին: Անցել է երկու տարի ու պարզ չէ` իրականում ինչու այդպես էլ տեղի չի ունենում ամենամյա մրցույթը. գեղեցիկ արտաքինով աղջիկնե±րն են պակասել, թե կան այլ պատճառներ:
ՙՄիսս Հայաստան՚ ազգային գործակալության տնօրեն ԿԱՐԵՆ ԱՐԻՍՏԱԿԵՍՅԱՆԻՑ ՙԻրավունքը՚ փորձեց պարզել պատճառները. ՙԽնդիրը հետեւյալն է` այս պահին չեմ զբաղվում դրանով, բայց դա չի նշանակում, որ չենք զբաղվելու: Պարզապես, ցանկացած գործով պետք է լավ զբաղվել: Պետք է վերաբերմունքը ճիշտ լինի, սա եւս մշակույթի մի դաշտ է, որի նկատմամբ դեռեւս մեր հասարակությունը չի ճշտել իր վերաբերմունքը: Դրա համար էլ ինչպես էլ անես, պիտի քննադատվի Կարեն Արիստակեսյանը, կամ` մրցույթը: Մենք շատ հաճախ խոսում ենք դիլետանտի լեզվով, ի±նչ ենք պահանջում: Սա մասսայական մշակույթի ձեւ է, որ մրցույթներն ունեն իրենց կանոնակարգը: Կարծում եմ` ժամանակը կգա եւ մեր պետությունը նաեւ կաջակցի այդ տեսակի մրցույթներին, որ միայն անհատների վրա չլինի: Թերեւս ժամանակ է պետք, որպեսզի այդ մրցույթները կայանան` ինչպես ամբողջ աշխարհում է: Նույնիսկ այսօր կան մրցույթի կազմակերպիչներ, որոնք գնում են այս կամ այն տեղ, բարձրագոչ հայտարարություններ են անում, բայց մրցույթները շատ սահմանափակ են: Կարծում եմ` հիմա գոնե որոշակի ժամանակ պետք է անցնի, լինի մրցույթի կազմակերպման այն ներուժը, որ կարողանանք լավ կազմակերպել, որովհետեւ միջին կամ ցածր մակարդակով կազմակերպելը պատիվ չի բերում Հայաստանին: Այդ աջակցողների ներուժը պիտի աջակցի մրցույթին, ոչ թե այս կամ այն աղջկան: Մենք աղջիկ վաճառող չենք: Կարելի է Վարուժանի պոեզիան կարդալ եւ այնտեղ ուրիշ բան տեսնել, եւ կարելի է կարդալ արվեստը եւ տեսնել արվեստ: Հիմա կարելի է մրցույթի գնալ եւ աղջկա ոտքերին նայել, կամ էլ տեսնել գեղեցկությունը: Գեղեցկությունը միայն ֆիզիկական չէ, այն հոգեւոր է: Մրցույթի մասնակից աղջիկը կամ մրցույթի կազմակերպիչը պիտի մտածի այս 2-ի ներդաշնության մասին: Իսկ որպեսզի մարդիկ ներդաշնակ գան այդ մրցույթին, պետք է շատ հարուստ լինի պետությունը եւ կարողանա մարդկանց շահագրգռել, որ գան: Եթե մրցույթին գալիս է այսօրվա հայ հասարակության ներկայացուցիչը, որը դպրոցում կամ վատ է սովորել, կամ` անելիք չունի, կամ կիրթ չէ, ե±ս եմ մեղավոր, որ նրան ընտանեկան պակաս դաստիարակություն են տվել, կամ ասենք` ինքն իր չափանիշների մեջ է:  Այսինքն` մրցույթն ունի ֆիզիկական չափանիշներ, բացի այն հոգեւորից, որ ստուգվում է, բայց եթե հոգեւորը չկա, ի վերջո, ֆիզիկականն է այդտեղ առաջնային, դրա համար ես մեղավոր եմ, ես իրենց հայրը կամ մայրը չեմ՚:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ