«ԹԱՆԳԱՐԱՆՆ ԻՆՉ-ՈՐ ՄԵԿԻ ԴՈՒՔՅԱՆԸ ՉԷ»

«ԹԱՆԳԱՐԱՆՆ ԻՆՉ-ՈՐ ՄԵԿԻ ԴՈՒՔՅԱՆԸ ՉԷ»

Բավականին երկար ժամանակ Սարդարապատի հերոսամարտի հուշահամալիր, Հայոց ազգագրության եւ ազատագրական պայքարի պատմության ազգային թանգարանն ու տնօրեն Կարեն Արիստակեսյանը շարունակում էին մնալ խոսակցությունների կիզակետում: Թեման թեժացավ, երբ թանգարանից անհետացավ հերոսամարտն ամբողջացնող մակետը, ապա` թանգարանի աշխատակիցների հետ տնօրենի վիճաբանությունն ու ծեծկռտուքը: "Իրավունքը" զրուցելով հենց ԿԱՐԵՆ ԱՐԻՍՏԱԿԵՍՅԱՆԻ հետ` փորձեց նրանից պարզել, թե ինչն է պատճառը, որ անընդհատ հայտնվում է սկանդալների կիզակետում:

- Սկանդալների կիզակետում հայտնվելը մարդուց չէ կախված: Սկանդալներն են գալիս, փաթաթվում մարդուն, եթե մարդիկ չեն զբաղվում իրենց գործով կամ չեն պատկերացնում ոլորտը, անընդհատ խնդիրներ են ստեղծում: Կոնկրետ, եթե ես ունենայի որեւէ մեկի հետ անձնական խնդիր, իրենք մինչեւ հիմա մեզ մոտ չէին աշխատի: Ես աշխատանքային խնդիր ունեմ եւ աշխատանքային պահանջներ, որոնք այս կամ այն մարդուց վեր են: Ի վերջո, թանգարանն ինչ-որ մեկի դուքյանը չէ: Ես ունեմ կոնկրետ  ծրագիր, ամբողջ աշխարհում է այդպես` ֆոնդապահները պետք է ունենան բարձրագույն կրթություն, ցուցանմուշների պահապանները` եւս: Մեզ մոտ նույնիսկ Էկոնոմիկայի նախարարի հրամանով` ցուցանմուշների պահապաններին թույլատրված է միջին մասնագիտական հումանիտար կրթություն: Քավ լիցի, թող լինի միջին մասնագիտական հումանիտար, բայց գոնե դա լինի: Եթե մարդիկ կան, ովքեր ցուցանմուշների պահապան են աշխատում` միջնակարգ կրթությամբ կամ ոչ մասնագիտական կրթությամբ, ապա թանգարանները նրանց տեղը չեն, նրանք կարող են գնալ ֆերմեր, գինեգործ աշխատել ի վերջո, բայց ոչ թանգարանում: Թանգարանի ցուցանմուշների պահապանը մի փոքր տեղամասով թանգարանի ֆոնդապահն է, եւ եթե մարդը չի հասկանում` որտեղ է գտնվում, ինչպես պիտի նստի... Սա տարրական բարեկրթություն է, եթե մարդը չհասկանա ինչ է պահպանում, ինչպես պիտի փաստաթղթավորի այս ամենը, չի կարող աշխատել: Ի դեպ, երեւի առաջին թանգարաններից մեկն ենք լինելու, որ ցուցանմուշների պահապանների համար պատվիրել ենք համապատասխան զգեստ, որպեսզի նրանք ներկայանան կոկիկ հագնված, նորմալ տեսքով, սա թանգարան է: Ցուցանմուշների պահապանները արտասահմանյան թանգարաններում շատ քիչ են երեւում, այնտեղ տեսահսկման սարքեր կան, մենք եւս գնալու ենք դրան: Մարդը պիտի գա թանգարան, լուռ լինի, աուդիոգիդեր կան, պարտադիր չէ, որ էքսկուրսավարներ լինեն: Իհարկե, մարդկային գործոնը նշանակություն ունի, բայց բոլոր պայմաններում թանգարանը մնում է թանգարան: Մենք պետք է մտածենք ոչ թե ազգային նեղ մտածողության շրջանակում, այլ տեսնենք, թե ամբողջ աշխարհում ինչ է կատարվում` լավ իմաստով, բայց ստեղծենք մերը:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Հ.Գ. Հարցազրույցն ամբողջությամբ կարդացե՛ք վաղվա տպագիր «Իրավունքում»: