ԵՎ ՆՈՐԻՑ ԳՈՐԾ ԱՆԵԼՈՒ ՓՈԽԱՐԵՆ` ԻՐԱՐ ԵՆ ՈՒՏՈՒՄ

ԵՎ ՆՈՐԻՑ ԳՈՐԾ ԱՆԵԼՈՒ ՓՈԽԱՐԵՆ` ԻՐԱՐ ԵՆ ՈՒՏՈՒՄ

Հայկական սպորտի ներկայիս վիճակը եւ ոլորտում եղած բացթողումները չափից ավելի ակնհայտ են` աննկատ մնալու համար: Թվում է, թե այս ամենի մեղավորներինª պատկան չինովնիկներին, առաջին հերթին պետք է անհանգստացներ խնդիրներին արագ եւ արդյունավետ լուծումներ տալը: Մինչդեռ, մարզական ղեկավարությունը հերթական հեռակա մենամարտերն է սկսել:
Հայաստանում ամենասիրված մարզաձեւերից մեկը ֆուտբոլն է, միայն թե, ցավալիորեն, այն մեզ մոտ դեռ շատ ցածր մակարդակի վրա է: Բայց ահա ՀՀ Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը Հայաստանի ներքին առաջնության անմխիթար վիճակի մասին լրջորեն մտածելու փոխարեն, մի տեսակ իրեն վերագրելով մի քանի ֆուտբոլիստների անհատական հաջողությունները, փորձում է աջ ու ձախ մեղադրանքներ շռայլել:

Անշուշտ, օրեր առաջ Հանրային հեռուստաընկերության ֆուտբոլային մեկնաբանների հասցեին հնչեցրած` պարոն Հայրապետյանի սուր քննադատությունը միանգամայն տեղին էր. ՙԵս ուղղակի, վատ եմ զգում, որ իմ երկրում Հանրային հեռուստաընկերությունը այսպիսի խայտառակ մեկնաբանություն ունի...՚: Բայց մյուս կողմից էլ, եթե մեր մեկնաբանները հազիվ դրսի խաղերն են մեկնաբանում` գործնականում զրկված լինելով ներքին առաջնության հաշվին` իրենց հերթին փորձ ձեռք բերելու հնարավորությունից, էլ ի՞նչ է պետք նրանցից սպասել: Եվ հաջորդը. մարզական լրագրողների հետ ՀՖՖ-ի ՙփայլուն՚ համագործակցությունը նույնպես ՙնպաստում՚ է, որ մեր մեկնաբանները խաղերը նույնքան ՙփայլուն՚ մեկնաբանեն: Այսինքն՝ պարոն Հայրապետյանը որոշեց միանալ հազարավոր քննադատական գնահատականներին այն հարցում, որտեղ ինքն էլ մեղքի բավականաչափ բաժին ունի: Եւ, անշուշտ, դրանից հետո արդեն զարմանք չի հարուցում Հանրային հեռուստաընկերության պատասխանը, որով ՀՖՖ նախագահի քննադատությունն ընդամենը համարվում է ՙմասնավոր կարծիք՚: Հաջորդ հարվածն էլ է տեղին. ՙԵթե Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան կարողանա կազմակերպել ֆուտբոլային մեկնաբանների միջազգային որեւէ սեմինար կամ` փորձի փոխանակում, մենք հաճույքով կմասնակցենք դրանց՝ արհեստավարժության մակարդակը բարձրացնելու նպատակով՚,- նշել է Հանրային հեռուստատեսության մարզական ծրագրերի տնօրեն Սերոբ Օհանյանը: Բայց թե այս ամենից եւ սեփական մեկնաբաններին երկար-բարակ արդարացնելուց ինչ օգուտ, եթե հանդիսատեսը գերադասում է դիտել խաղերը, ասենք` ռուսական մեկնաբանմամբ...
Բայց այսքանով հայկական սպորտում առաջացած պատերազմական մթնոլորտը չհանդարտվեց: Ռուբեն Հայրապետյանն իր պարտքը համարեց նաեւ արտահայտել իր անվստահությունը` Սպորտի եւ երիտասարդության հարցերի նախարար Գաբրիել Ղազարյանի ուժերի նկատմամբ, թե. ՙԻ՞նչ կապ ունի նա սպորտի հետ, ի±նչ է հասկանում սպորտի պրոբլեմներից, դե, թող մեկը քննադատի, ինչո±ւ չեն քննադատում...՚: Այստեղ եւս, ու էլի` ՀՖՖ նախագահը միանգամայն ճիշտ է ասում: Կավելացնենք. մինչ այժմ եղած նախարարներից, թեեւ ոմանք սերտագույն կապեր են ունեցել սպորտի հետ օրինակ` նախկին նախարար Յուրի Վարդանյանը, բայց, մեկ է, հայաստանյան սպորտի որեւէ առանձնակի հաջողություններ վերջին 20 տարում գործնականում չենք տեսել: Բայց սրա հետ մեկտեղ` հարց է նաեւ, թե Ռուբեն Հայրապետյանը ֆուտբոլի հետ ի՞նչ կապ ունի, որ արդեն չգիտես քանի տարի ՀՖՖ-ն է ղեկավարում...
Սպորտի եւ երիտասարդության հարցերի նախարարությունը եւս, Ռուբեն Հայրապետյանին անպատասխան չթողեց. ՙՀայկական ֆուտբոլի աղետալի վիճակից եւ իր անելիքներից խոսելու փոխարեն` ֆեդերացիայի նախագահը կանխակալ վերաբերմունք է արտահայտում ՀՀ սպորտի եւ երիտասարդության հարցերի նորանշանակ նախարարի հանդեպ... Վերջին օրերին եվրագավաթներում ՀՀ բարձրագույն խմբի թիմերի անփառունակ արդյունքները դրա վառ ապացույցն են...՚:
Դե իհարկե, բոլորն էլ միանգամայն ճիշտ են, գրեթե ՙսրբեր՚: Բայց արի ու տես, քանի դեռ այս էլ որերորդ անգամ յուրաքանչյուրն իր անելիքները թողած` մյուսին է մեղադրում՝ սեփական ՙես՚-ը առաջ տանելով, հայկական սպորտում այդպես էլ որեւէ բան էականորեն չի փոխվում: Չնայած ինչո՞ւ. լավ էլ հաջողվել է սպորտը եւս վիճակախաղի վերածել: Դե, այդ դեպքում չզարմանանք, որ բուքմեյքերներն  են դարձել մեր սպորտի լավագույն ՙգիտակները՚:

ՔՐԻՍՏԻՆԵ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ