ՙՀԱՅՈՑ ԲԱՆԱԿՈՒՄ ՈՉ ՄԻ ԶԻՆՎՈՐ ԱՆՏԵՍՎԱԾ ՉԷ

ՀԱՅՈՑ ԲԱՆԱԿՈՒՄ ՈՉ ՄԻ ԶԻՆՎՈՐ ԱՆՏԵՍՎԱԾ ՉԷ

Որպեսզի Հայոց բանակը հզոր լինի եւ Հայոց երկրի սահմանները` ամուր, անհրաժեշտ է, որ բանակում ծառայող եւ այդ սահմանները հսկող զինվորը միշտ առողջ լինի: Շատ եմ լսել, երբ ծնողները իրենց որդիներին ճանապարհում են Հայոց բանակ` սկսում են մտահոգվել` ՙԱստված չանի, եթե որդիս հիվանդանա, արդյոք այնտեղ կան բժիշկ մասնագետներ, որ որդուս բուժեն՚: Այդ խոսակցությունները չեն դադարում այնքան ժամանակ, մինչեւ ծնողները չեն այցելում իրենց որդու զորամաս` անձամբ տեսնում զորամասի առօրյան եւ բուժսպասարկման որակը: Որից հետո էլ երկու տարի այլեւս այդ հարցով չեն մտահոգվում:
Որպես հայ զինվորի քույր` այս հարցն ինձ էլ է միշտ մտահոգել, սակայն այժմ հանգիստ եմ, քանի որ ես նույնպես ծանոթացա Հայոց բանակի մի քանի զորամասերի բուժծառայության որակին, ավելին` ունեցա հնարավորություն զրուցելու սպա բժիշկների հետո, ովքեր յուրաքանչյուր օր հետեւում են զինվորների առողջական վիճակին` հավատարիմ մնալով Հիպոկրատի երդմանը: Նրանցից մեկը N զորամասի բուժծառայության լեյտենանտ, վիրաբույժ ԴԱՎԻԹ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆՆ է, ով ավարտելով ԵՊԲՀ-ն, որոշ ժամանակ աշխատել է, որից հետո մեկնել է ծառայության. ՙՄասնագիտությամբ ընդհանուր վիրաբույժ եմ, իսկ այժմ 2 տարով զինծառայող` բժիշկ սպա՚,- ահա այսպես իրեն ներկայացրեց Դավիթը, ով համբերատար եւ մասնագիտորեն բացատրեց, թե ինչպես է տեղի ունենում զինվորների բուժզննումը.

ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԱՌՈՂՋԱԿԱՆ ՎԻՃԱԿԸ ԼԱՎ Է

-Զինվորների բուժզննումը կատարվում է 2 ճանապարհով` առավոտյան հիվանդության ակտիվ հայտնաբերում, մարմնազննություն: Այնուհետեւ ամբուլատոր ժամին այն զինծառակողները, ովքեր ունեն գանգատներ, ներկայանում են բուժկետ եւ անցնում համապատասխան բուժզննում: Այն զինվորները, ովքեր ենթակա են ստացիոնար բուժման, մնում են բուժկետում, ստանում բուժում, որից հետո դուրս են գրվում: Իսկ այն հիվանդները, ովքեր ունեն համապատասխան հրաման` տեղափոխվելու հոսպիտալ հետազոտվելու եւ բուժվելու համար` մենք նրանց տեղափոխում ենք հոսպիտալ: Բանակ զորակոչված զինվորների առողջական վիճակը գնահատում եմ գերազանց: Նրանք լուրջ առողջական խնդիրներ չունեն` միայն սեզոնի հետ կապված կարող են ի հայտ գալ որոշ առողջական խնդիրներ, որոնց դեպքում կատարվում է համապատասխան բուժում, դրանք հիմնականում մրսածության դեպքեր են: Այս զորամասում եթե տեղի է ունենում որեւէ հրատապ դեպք, այն շատ արագ ստանում է արձագանք:
Զորամասի բուժկետը համալրված է համապատասխան սարքավորումներով եւ դեղորայքով:
Դավիթը զրուցելով ցույց է տալիս նաեւ առաջնային բժշկական օգնության համար նախատեսված դեղորայքներով եւ պարագաներով համալրված պայուսակը, որն ամեն օր պահվում է նույն ՙկարգապահ՚ վիճակում` արտակարգ իրավիճակներին միշտ պատրաստ լինելու համար:

ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ԱՊԱՀՈՎՈՒՄ ԵՆՔ
ԱՌԱՎԵԼԱԳՈՒՅՆ ՀՈԳԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

-Իմ աշխատանքը շատ եմ սիրում, բժշկական էթիկայից եւ օրենքներից ելնելով` չպետք է հաշվի առնես, թե դու որտեղ ես գտնվում, եթե մարդն ունի քո կարքիը, ամեն ինչ պետք է անես նրա համար: Առավելեւս բանակում մենք գործ ունենք զինվորների հետ, որոնց նկատմամբ պետք է լինենք էլ ավելի հոգատար, քանի որ նրանք իրենց ընտանիքներից եւ ծնողներից հեռու են: Քաղաքացիական կյանքում նույնպես կա այդ հոգատարությունը հիվանդների նկատմամբ, սակայն այստեղ անում ես առավելագույնը, որ զինվորը չզգա, որ հիվանդ ժամանակ չկա ծնողի խնամք: Այս հանգամանքը հաշվի է առնում ցանկացած բժիշկ, քանի որ բժիշկները նաեւ հոգեբան են: Ինձ համար, որպես բժշկի, շատ ուրախալի է, որ կարողանում եմ օգնել զինվորին, եւ նա գոհ է մնում:
Ըստ Դավիթի` լինում են դեպքեր, երբ զինվորը որեւէ առողջական խնդիր չի ունենում, սակայն նրա մոտ լինում է տրամադրության անկում, զրուցելով վերջինիս հետ` պարզվում է, որ նա կարոտում է ընտանիքին: Սա նկատվում է նորակոչիկների մոտ, ովքեր սկզբնական շրջանում կարոտում են ծնողներին, հարազատներին: Ահա այստեղ է, որ բժիշկը ցուցաբերում է իր հոգեբանի հմտությունները, մի քանի զրույց ու վերջ` զինվորը գիտակցում է, որ պետք է հաղթահարի կարոտը, կատարի պարտքը Հարենիքի նկատմամբ:
Դավիթը իր ծառայության 6 ամիսների ընթացքում հասցրել է շփվել բազմաթիվ զինվորների հետ եւ դա բնութագրում է հետեւյալ կերպ.

ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԸ ԱՉՔԻ Է ԸՆԿՆՈՒՄ ԻՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՄԲ

-Բացի զորամասից` ես եղել եմ նաեւ դիրքերում, եւ վստահ կարող եմ ասել թե° ֆիզիկական պատրաստվածությամբ, թե° բարոյահոգեբանական տեսանկյունից հայ զինվորը գտնվում է բարձր մակարդակի վրա: Հայ զինվորը աչքի է ընկնում իր շնորհքով, պահելաձեւով, վարք ու բարքով, պատասխանատվությամբ: Դիրքերում ես տեսել եւ զգացել եմ, որ մեր զինվորները անվախ են, նրանք իրենց մեջ վախը հաղթահարում են միասնության շնորհիվ եւ ցանկացած պահի ՙռիսկով՚ առաջ են գնում: Շատ եմ կարեւորում սպաների այն հոգատար վերաբերմունքը, որին արժանանում են զինվորները, իրոք այդ հոգատարությունը զինվորի ընդհանուր հոգեբանության համար մեծ նշանակություն ունի: Անկեղծ խոստովանում եմ, մինչեւ չէի ծառայել, պատկերացնում չունեի, որ սպաները կարող են այսպես կազմակերպել զինվորների ծառայությունը: Զինվորներին այդ ամենը ոգեւորում է, որ իրենց թիկունքում կանգնած են իրենց գործին նվիրված սպաներ, նրանք զինվորների համար լավ օրինակ են:
Դավիթի հետ զրույցն ավարտելով, բարի ծառայություն մաղթելով նրան եւ ծառայակից ընկերներին, դուրս ենք գալիս N զորամսից: Այժմ կարող եմ հանգիստ լինել, որ մեր զինվորները Դավիթի նման սպա բժիշկների հոգատարության ներքո են:

ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ