ԵՎ ՍՐԱՆՑ ՆՄԱՆՆԵՐԸ ԴԵՌ ԽՈՍՈՒՄ ԵՆ ԱՐՏԱԳԱՂԹԻ՞Ց

ԵՎ ՍՐԱՆՑ ՆՄԱՆՆԵՐԸ ԴԵՌ ԽՈՍՈՒՄ ԵՆ ԱՐՏԱԳԱՂԹԻ՞Ց

Այսօր հայ հասարակության մեջ պետություն, Հայրենիք , իշխանություն հասկացությունները չգիտես ինչու նույնականացվել են, եթե մարդիկ իշխանության որոշ ներկայացուցիչներից դժգոհ են, ասում են այս պետությունը` պետություն չէ, երկիրը`երկիր չէ ու այս տրամաբանությամբ էլ  արտագաղթում են  երկրից: Ինչպես Հ. Թումանյանի ավան տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ռուբեն Բաբայանն է նշում` արտագաղթելու  եւ դժգոհելու համար շատ պատճառներ կան, սակայն ցավալի է, որ լինում են դեպքեր, երբ իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունները դառնում են շանտաժի առարկա` իշխանությունները ինձ լավ «նայեն» չեմ արտագաղթի, իսկ եթե անտարբեր լինեն,  «թքած» ամեն ինչի վրա` կարտագաղթեմ: «Իշխանության վերաբերմունքի պրիզմայով նայել ամեն ինչին, շատ վատ է, սա նշանակում է Հայրենիքի զգացողության բացակայություն: Պետք է խուսափել «զոհի» կարգավիճակից եւ չմեղադրել ոչ մեկին, քանի որ այդ ամենը կազմալուծում է մարդու կամքը: Եթե յուրաքանչյուրն  իր ձեւով չի պայքարում իր արժանապտվության, իրավունքերի եւ Հայրենիքի համար, ապա ոչնչից դժգոհելու իրավունք չունի»,-մեկնաբանում է տիկնիկային թատրոնի այն ղեկավարը, ով ժամանակ առ ժամանակ իր ենթակայության տակ գտնվող կառույցը տրամադրում է երկնագույններին` միջոցառումներ անցկացնելու համար: Հավանաբար փողի համն ու հոտը, այս պարոնին մոռանալ է տալիս թե հայրենիք, թե սրբություններ, ու հավանաբար հենց նա «թքած» ունի այդ ամենի վրա:

Ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանն էլ, ով հայտնի է մեր երկրում աղանդավորության հիմնադրմամբ շեշտում է, որ արտագաղթը իր իրական հետեւանքներով բոլոր ժամանակներում թե° հասարակության թե° իշխանությունների կողմից երբեևէ լրջորեն չի գնահատվել եւ չի ընկալվել: Հայրենիքը իր ժողովրդի, իսկ ժողովուրն էլ իր Հայրենիքի պաշտպանը պետք է լինի: Հետաքրիր է տեսնես այս տիկինն ինչո՞ւ ժամանակին նման ոգեւորությամբ չէր մտածում Եհովայի վկաներին չգրանցելու եւ նրանց հատուկ կարգավիճակ չտալու մասին, որի հետեւանքով անգամ արտագաղթը չի փրկի մեր երկրին:

ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ