2014-ի հունիսի 13-ին Սմբատ Այվազյանի հուղարկավորությունից հետո հոգեհացի սեղանին խոսք ասաց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը: Իր խոսքում ՀՀ առաջին նախագահը հիշեց Արծվաշենը եւ կրկնեց բառացիորեն նույն գաղափարը, որով 1992թ. ՙարդարացնում՚ էին Արծվաշենի կորուստը: Ըստ նրա` Արծվաշենը մենք ոչ թե կորցրել, այլ փոխանակել, ՙբարտեր՚ ենք արել ՀԽՍՀ-ի տարածքում գտնվող ադրբեջանական կղզյակների հետ` Արարատի շրջանում գտնվող Քյարքիի (Տիգրանաշեն), Իջեւանի շրջանի Բարխուդարլիի եւ Նոյեմբերյանի շրջանում գտնվող Վերին Ոսկեպարի (ադրբեջաներեն` Յուխարի Ասքիփարա) հետ եւ այդ ՙգործարքից՚ դեռ մի բան էլ շահած ենք դուրս եկել:
Դրանով փաստացի, թեեւ ոչ այնքան լայն շրջանակում, ԼՏՊ-ն խոստովանում է, որ 1992-ի ամռանը կատարել է պետական հանցագործություն` ՀՀ տարածքի մի հատված ստվերային պայմանավորվածության արդյունքում, առանց լիազորված մարմնի` խորհրդարանի համաձայնության փոխանցել է Ադրբեջանին: Ավելին, այդ փոխանցման համար որպես ձեւ ընտրվել է Արծվաշեն բնակավայրի պաշտպանության միտումնավոր կազմաքանդում, որը հանգեցրել է նաեւ անգամ ՙտարածքային փոխանակման՚ տեսակետից չհիմնավորված լրացուցիչ զոհերի: Ինչեւէ, թերեւս այն, ինչ հնչեցրել է ԼՏՊ-ն հոգեհացի մասնակիցների շրջանակում, ենթակա է ուսումնասիրության` համապատասխան իրավասու պետական մարմինների կողմից, եւ 1992-ի այդ իրադարձության վերաբերյալ հարկ է, որ առնվազն ՀՀ առաջին նախագահից բացատրություն վերցվի: