ՀՈԳԵԲԱՆ. «ԱՄԵՆՎՏԱՆԳԱՎՈՐԸ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՑ ՈՒ ՀԱՐԱԶԱՏ ՄԻՋԱՎԱՅՐԻՑ ԿՏՐՎԱԾ ԱՐՏԱԳԱՂԹՈՂՆ Է»

ՀՈԳԵԲԱՆ. «ԱՄԵՆՎՏԱՆԳԱՎՈՐԸ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՑ ՈՒ ՀԱՐԱԶԱՏ ՄԻՋԱՎԱՅՐԻՑ ԿՏՐՎԱԾ ԱՐՏԱԳԱՂԹՈՂՆ Է»

Հայաստանի առջեւ ծառացած ամենալուրջ մարտահրավերներից մեկը արտագաղթն է: Բոլոր ազգերին էլ բնորոշ է տեղեշարժվելու` մի տեղից մեկ այլ տեղ տեղափոխվելու սովորությունը, սակայն ըստ հոգեբան Կարինե Նալչաջյանի աչք է պետք տեսնելու, թե ինչ չափերի է հասել արտագաղթողների թիվը Հայաստանում, ինչը բնավ էլ տեղից տեղ գնալու սովորության հետ չէ կապված` խնդիրն ավելի խորքային է: Արտագաղթողների մի մասն Հայրենիքից հեռանում է արցունքն աչքերին` նրանք լքում են հայրենի հողը ելնելով սոցիալ-տնտեսական ծանր պայմաններից: Սա հոգեբանի բնորոշմամբ մեծագույն անձնական դրամա է` հեռնալ մի վայրից, որը մարդը սիրում է , նրան շատ հարազատ է եւ գնալ մի վայր, որտեղ ամեն ինչ անորոշ է: Դեռեւս 17-րդ դարում գիտնականները ուսումնասիրել են «կարոտախտ» կոչվածը եւ հանգել են այն եզրակացության, որ Հայրենիքը լքած մարդիկ չեն կարող հոգեպես լիարժեք մարդ լինել: «Կան մարդկային որոշակի պահանջմունքներ, որոնք պետք է բավարարվեն , այնտեղ որտեղ մարդն ապրում է իրեն պետք է հոգեբանորեն հարմարավետ վիճակում զգա: Եթե որեւէ տեղ մարդն իրեն լավ չի զգում առաջին հակազդումներից մեկը փախուստի հակազդումն է, սա նորմալ է: Սակայն հաճախ տեսնում ենք, որ կան մարդիկ ովքեր ապրում են բարեկեցիկ, սակայն նրանք նույնպես արտագաղթում են, այստեղ խնդիրի անհանգստացնող կողմն է: Այս երեւույթն արդեն սեփական ազգից ու պետությունից օտարված լինեու զգացողությունն է`ազգային ինքնագիտակցության թույլ վիճակ, մարդու համար նշանակություն չունի ,թե կա Հայրենիք, հարազատ միջավայր: Այս դեպքում հեռանում են սեփական անձից ու էթնոսից օտարվածները:Սա ավելի վտանգավոր է, ուստի այն ավելի խորը հոգեբանկան ճեղքվածք է առաջացնում մարդու հոգեբանության մեջ, նրանց մեջ երբեմն կարող ենք տեսնել մեծ ագրեսիա սեփական ազգի ու ժողովրդի նկատմամբ»,-փաստում է ԿԱՐԻՆԵ ՆԱԼՉԱՋՅԱՆԸ: Նրա խոսքով` նման մարդիկ հեռանում են կարծրացած հետեւյալ արտահայտություններով իրենց արդարացնելով` ապագա չկա, ապրելու տեղ չէ եւ այլն: Չգիտես ինչու ազգ, պետություն, իշխանություն, Հայրենիք միձուլվել են իրար, օրինակ մարդիկ դժգոհում են իշխանություններից ամեն ինչ բարդելով պետության եւ ազգի վրա արդարանում են: «Ժամանակն ինչքան առաջ է գնում, մարդիկ այնքան գնում են խռոված լինելու զգացմամբ, եթե նախկինում շատ էր կենսաապահովման հարցը, ապա այժմ ես տեսնոոմ եմ, որ մարդիկ գնում են հիասթափված եւ սպասելիքներ չունենալու պատճառով: Պետք է ստեղծել պայմաններ արժանապատիվ ապրելու համար, նույնիսկ մեկ մարդու կորուստը շատ մեծ հարված է մեզ համար: Ես նաեւ նկատում եմ, որ մեր մեջ կան օտրամոլության խնդիրներ»,-մեկնաբանում է հոգեբանը: Նա նկատեց, որ յուրաքանչյու խնդրի լուծում սկսվում է այն ձեւակերպելուց եւ եթե դա խնդրի ձեւակերպում է, ապա լուծումների համար որեւէ քայլ անել հնարավոր չէ:

ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ