ՙՉԷԻ ԷԼ ՍՊԱՍՈՒՄ, ՈՐ ՄՐՑԱՆԱԿ ԿՍՏԱՆԱՄ, ԱՅՆ ԷԼ` ՀՀ ՆԱԽԱԳԱՀԻՑ՚

ՙՉԷԻ ԷԼ ՍՊԱՍՈՒՄ, ՈՐ ՄՐՑԱՆԱԿ ԿՍՏԱՆԱՄ, ԱՅՆ ԷԼ` ՀՀ ՆԱԽԱԳԱՀԻՑ՚

Յուրաքանչյուր անհատ, անկախ այն հանգամանքից` հաշմանդամություն ունի, թե ոչ, հասարակության լիարժեք անդամ է: Այս գաղափարն է կրում երիտասարդ ռեժիսոր ԺԱՆՆԱ ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ առաջին ֆիլմը` ՙՆա, ով մեր կողքին է՚, որը միանգամից արժանացել է ՀՀ նախագահի մրցանակին: Վերջերս ունեցած այս հաջողությունների, նպատակների ու առաջիկա ծրագրերի մասին ՙԻրավունքի՚ հետ կիսվեց ասպարեզում նոր-նոր քայլեր անող ռեժիսորը:
-Ժաննա, ինչու որոշեցիք այս ֆիլմը ներկայացնել հանրապետության նախագահի 2013-ի մրցանակին:
- Գիտեք երբ գաղափար ունես, որն անպայման ուզում ես էկրանավորել, օր ու գիշեր մտածում ես` ինչպե±ս անել, ում դիմել խորհրդի համար: Այլեւս չես էլ ծրագրում, թե հետագայում ինչ ես անելու այդ ֆիլմը: Միայն մեկ նպատակ ես ունենում այդ պահին` հասարակությանը հասցնել այն կարեւոր գաղափարախոսությունը, որ կրում է ֆիլմդ, հաղորդագրություն տալ: Որեւէ արձագանք չես էլ ակնկալում: Եվ ահա ստացվեց այնպես, որ ֆիլմն ավարտելուց հետո ներկայացրի թատերական ինստիտուտ, որտեղ սովորել էի չորս տարի, ու ավարտում էի արդեն: Իմ դասախոս Հարություն Զուլումյանի առաջարկով էլ այն մրցույթի ներկայացրի, ու չէի էլ սպասում, որ մրցանակ կստանամ, այն էլ` հանրապետության նախագահից: Հավատացեք` 20 տարեկանում նման բարձունքի հասնելը նախ` ոգեւորող է, ապա` պարտավորեցնող:
- Այսինքն` սա նաեւ որոշակի առումով առաջ մղող, խրախուսո±ղ էր: Կա±ն արդեն նոր գաղափարներ, որ էկրանավորելու եք առաջիկայում:
- Սա իմ առաջին լուրջ աշխատանքն էր: Ֆիլմի ստեղծման ընթացքում շատ մեծ աջակցություն է ցուցաբերել ընտանիքս եւ, իհարկե, իմ վարպետ Ռուբեն Գրիգորյանը: Արդեն ունեմ նկարահանած նոր ֆիլմ, որը կարճ ժամանակ հետո կներկայացնեմ հանդիսատեսի դատին: Այս ամենից զատ` ունեմ եւս երկու գաղափար, որոնց  համար ուզում եմ այս ամառ աշխատանք իրականացնել, հուսով եմ` ամեն ինչ բարեհաջող կլինի:
- Իսկ ինչու որոշեցիք ընտրել ռեժիսորի մասնագիտւթյունը:
- Սկզբում ուզում էի հոգեբան դառնալ: Նույնիսկ` արդեն պատրաստվում էի այդ ուղղությամբ, բայց հետո սկսեցի տատանվել: Սիրում էի այս գործը, քանի որ ընտանիքիս բոլոր անդամներն առնչվում են կինոոլորտի հետ: Մանկուց այս ամենի մեջ եմ եղել` անընդհատ նկարահանումներ, մոնտաժներ, ու ֆիլմային իրարանցում… Հիմա արդեն չեմ էլ կարող ասել, թե ինչու ընտրեցի ռեժիսուրան, բայց մեկ է` շատ ուրախ եմ ճիշտ ընտրություն կատարելու համար: Անկախ մասնագիտությունից` յուրաքանչյուր մարդ իր կռիվն ունի, իր գաղափարախոսությունն ունի, իր ասելիքն ունի ու ուզում է, որ դա հասնի հնարավորինս շատ մարդկանց, որ իր գաղափարներով դրական փոփոխություն ու տեղաշարժ նկատվի: Վստահ եմ, մենք` երիտասարդներս, հատկապես տեխնիկական այս ժամանակաշրջանում կգտնենք այդ տարբերակը` ինչ էլ լինի:
- Դուք գտաք տարբերակ` ֆիլմի տեսքով, արտահայտելու Ձեր վերաբերմունքը հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց մասին: Դա նաեւ մեծ գնահատանքի արժանացավ: Ինչո±ւ երիտասարդ ռեժիսորին հուզեց ու մտահոգեց այս թեման:
- Այդ խնդիրը, կարծում եմ, շատերին է մտահոգում: Անկախ ամեն ինչից` յուրաքանչյուր ոք պետության մեջ պետք է իրեն լիարժեք ու պաշտպանված զգա, պետք է դրսեւորվելու հնարավորություն ունենա: Դավիթը` ֆիլմիս հերոսը, հաշմանդամություն ունեցող երիտասարդ է` ստեղծագործ մտքով: Նրա միջոցով ուզում էի վերհանել այս խնդիրը, որ մեր կողքին ապրող ու ստեղծագործող յուրաքանչյուր ոք չպետք է հանդիպի մերժողականության, անտեսվի: Հույս ունեմ, որ իմ ֆիլմի միջոցով կկարողանամ որեւէ կերպ աջակցել նրան, եւ ընդհանրապես` նպաստել, որ մարդիկ մի պահ կանգ առնեն եւ մտածեն նրանց մասին, ովքեր ապրում են հենց մեր կողքին:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ