ՙՄԻԿՈՅԱՆԻ ԱՐՁԱՆԸ ԴՆԵԼ, ԹԵ ՉԴՆԵԼ, ՍԱ Է ԽՆԴԻՐԸ

ՄԻԿՈՅԱՆԻ ԱՐՁԱՆԸ ԴՆԵԼ, ԹԵ ՉԴՆԵԼ, ՍԱ Է ԽՆԴԻՐԸ

Վերջին շրջանում Երեւանում Խորհրդային Միության քաղաքական գործիչ Անաստաս Միկոյանի արձանը տեղադրելու վերաբերյալ թե° հասարակ քաղաքացիները, թե° մտավորականությունը արտահայտեցին իրենց իրարամերժ կարծիքները` մի մասը դեմ է արձանը տեղադրելուն, իսկ մյուս մասը` կողմ:
Քանդակագործ, ՙԼեռնային պար՚ խմբաքանդակի հեղինակ ՏԻԳՐԱՆ ԱՐԶՈՒՄԱՆՅԱՆ- Միկոյանի արձանը Երեւանում տեղադրելու շուրջ բարձրացրած աղմուկը ժողովրդին հերթական անգամ զբաղեցնելու մի ձեւ է: Սա քաղաքական հարց է, թող քաղաքական գործիչներն էլ որոշեն: Վերջերս Երեւանում տեղադրվեց Անտոն Քոչինյանի արձանը, որը այդ շարքի կոմունիստներից էր, սակայն ժողովրդի կողմից ջերմ ընդունվեց, իսկ Միկոյանի արձանի շուրջ ժողովրդի կողմից տարակարծություն կա` չարժե տեղադրել: Այդ արձանի փոխարեն թող վերականգնեն ՙԼեռնային պար՚ քանդակը, որը երկար ժամանակ արդեն անմխիթար եւ քայքայված վիճակում է:
Կինոռեժիսոր ԷԴԳԱՐ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ- Ես մի լավ առաջարկ ունեմ, եթե այդ արձանը տեղադրողներն ունեն առողջ մշակութային տեսանկյուն, ինքնաիրոնյայի լավ զգացում, առաջարկում եմ` լրիվ լրջորեն, առանց կատակի, ցմահ քաղաքական գործչի արձան դնել, որը կլինի անդեմ: Աշխարհում նման բան դեռ չեն արել: Երբեւիցե դա պետք չի լինի հանել, փոխել եւ դրանով սահմանափակել` երբեւիցե քաղաքական գործիչներին չանդրադառնալ: Բոլորը թող գան, նայեն ու ասեն` ես եմ, նա է, կամ մյուսը, որովհետեւ քաղաքականությունը եւ պատմությունը այնպիսի ստոր ու կեղծ կատեգորիաներ են, որ շատ հաճախ փոխվում են` սպիտակը դառնում է սեւ, սեւը` սպիտակ: Կամ հանենք սրա արձանը, դնենք նրանը, կամ սա այսօր թշնամի է, մեկ էլ` տասը տարի հետո պարզվում է` ազգի հերոս: Դրա համար առաջարկում եմ տեղադրել մշակույթի գործիչների արձաններ, որ երբեւիցե խնդիր չունենանք հանելու: Կամ եթե դրված է` չհանենք, անգամ եթե քաղաքական գործիչ է, ես դեմ եմ դրան, որովհետեւ դա մեր պատմությունն է` լավ, թե վատ: Կամ էլ` քաղաքական գործիչների արձանները կենտրոնացնել մի տեղ, դարձնել քաղաքական գործիչների ծառուղի եւ շարել իրար կողքի` հին, նոր, իրար թշնամի եւ այդտեղով անցնելով մենք մեր երկրի պատմությունը կուսումնասիրենք, այլ ոչ թե կենտրոնացնել քաղաքի ամենալավ վայրերում: Ամենաճիշտը անդեմ քաղաքական գործչի արձան դնելն է: Բայց դրա համար պիտի խնդրենք կա°մ Էռնեստ Նեիզվեստնիին, կա°մ Միխայիլ Շեմյակինին` փայլուն ռուս նկարիչ, քանդակագործ, որպեսզի ինքն անի այդ քանդակը, ֆենոմենալ կլինի: Եթե Շեմյակինն արեց, ում արձանն ուզում է լինի` հանճարեղ կստացվի:
Բանաստեղծ, գրականագետ ՀԵՆՐԻԿ  ԷԴՈՅԱՆ- Այս հարցը  մեր ղեկավարները պետք է լուծեն, ոչ թե ներքին օղակները: Անձամբ ես չեմ ուզում այդ արձանը տեսնել, նույնիսկ այդ միտքը ինձ համար վայրենի է թվում: Տեղադրել մի մարդու արձան, որի նկատմամբ, մեղմ ասած, ժողովուրդը միանշանակ վերաբերմունք չունի: Մինչդեռ, մենք այնպիսի հանճարեղ եւ գործիչներ ունենք, որոնց արձանները չկան: Միսաք Մեծարենցի նման հանճարի արձանը չկա, որ երիտասարդը տեսնի ու ասի` սա այն մեծ բանաստեղծն է, որ հոգեւոր արժեքներ է ստեղծել: Ինչու չկան Րաֆֆու, Դուրյանի արձանները: Այս ընդհանուր պատկերի վրա դնե±լ Միկոյանի արձանը… մի մարդու արձան, որը, մեղմ ասած, վիճաբանական կերպար է մեր պատմության համար, չի կարելի:

Ներկայացրին ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԸ
ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ