ՙԿՈՒԶԵԻ 15 ՈՍԿԵ ՄԵԴԱԼ ԼԻՆԵՐ, ԲԱՅՑ ԱՅԴՊԵՍ ՉԻ ԼԻՆՈՒՄ՚

ՙԿՈՒԶԵԻ 15 ՈՍԿԵ ՄԵԴԱԼ ԼԻՆԵՐ, ԲԱՅՑ ԱՅԴՊԵՍ ՉԻ ԼԻՆՈՒՄ՚

Հայաստանի բռնցքամարտի մեծահասակների հավաքականը օրեր առաջ Բելգրադում եւ Պոդգորիցայում մասնակցեց միջազգային մրցաշարերի եւ վերադարձավ` նվաճելով 11 մեդալ: Մրցաշարի արդյունքների, մարզիկների ելույթների եւ հավաքականում իր աշխատանքի մասին ՙԻրավունքը՚ զրուցեց բռնցքամարտի Հայաստանի հավաքանի գլխավոր մարզիչ ԴԱՎԻԹ ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ հետ, ով մեծահասակների հավաքականը գլխավորել է տարեսկզբին:

-Թիմը Բելգրադում եւ Պոդգորիցայում մասնակցեց միջազգային մրցաշարերի, կամփոփեք արդյունքները: Մարզիկները Ձեզ գոհացրի՞ն:
- Իհարկե գոհ եմ, որովհետեւ ընդհանուր հաշվարկով մենք 11 մեդալ նվաճեցինք, որից 4-ըª ոսկե, 4-ն` արծաթե եւ 3-ը` բրոնզե: Կարծում եմ, այս արդյունքից բոլորն էլ գոհ կլինեին:

- Սպասելիքները լիովին արդարացվա՞ծ են:
- Դե գիտեք, մեր ազգը մաքսիմալիստ է, ինչքան էլ լինի, մենք միշտ շատ ենք ուզում: Կուզեի 15 ոսկե մեդալ լիներ, բայց այդպես չի լինում...
- Մեր ոսկե մեդալակիրների անհատական որակների մասին ի՞նչ կասեք: Տղաները հանդես եկան իրենց առավելագո՞ւյն ուժերով, թե դեռ աճի տեղ կա:
- Դե, ոսկե մեդալներն ինքնին ամեն ինչ ասում են... Ինչ վերաբերում է մասնագիտական որակներին, ապա բավականին լուրջ մարզիկներ են, որոնց վրա կարելի է հույս դնել բռնցքամարտի վաղվա մեր ապագան կերտելու համար:
- Չեմպիոն դարձած մարզիկներից որեւէ մեկին կառանձնացնե՞ք իր անհատական որակներով:
- Անկասկած, թեեւ հատուկ չէի ուզենա որեւէ մեկին առանձնացնել. բոլորն էլ բավականին լուրջ մարզիկներ են: Բայց, օրինակ, Հենրիկ Սարգսյանը 91 կգ քաշային կարգում, թեեւ այս մրցաշարում ոչ մի բան չնվաճեց՝ պարտվեց, բայց այդ երիտասարդի հետ կարելի է շատ լուրջ ծրագրեր կազմել: Նա մեդալ չբերեց, բայց ուժեղագույններից մեկն է: Նաեւ՝ գերհզոր մարզիկ է գյումրեցի Արման Հովհիկյանը: Նույն կերպ գերհզոր մարզիկ է վանաձորից Արման Դարչինյանը: Երկուսն էլ ստացան ոսկե մեդալներ, երկուսն էլ, բառի բուն իմաստով, ջարդուփշուր արեցին հակառակորդներին: Նարեկ Աբգարյանը 52 կգ քաշային կարգում հանդես եկող եւս շատ լուրջ բռնցքամարտիկ է, ում վրա կարելի է հույս դնել: Նույնն էլ կարող եմ ասել Հովհաննես Բաչկովի մասին: Մյուս մարզիկների մասին կարող եմ ասել, որ նրանք ոչ մի բանով չեն զիջում թվարկածներին:
- Թեեւ բռնցքամարտ մարզաձեւը մոտ է հայերիս, բայց, այնուամենայնիվ, միջազգային հարթակում ընդամենը մի քանի անուն կա՝ Վիկ Դարչինյան, Արթուր Աբրահամ... Մեր այսօրվա հավաքականում կա՞ն հեռանկարներ խոստացող մարզիկներ:
- Արման Դարչինյանը Վիկ Դարչինյանի ազգականն է: Կարծում եմ, եթե ընթացքը լինի այնպես, ինչպես ես նախատեսում եմ, մենք կարող ենք ունենալ երեւի ավելի բարձր կատեգորիայի բռնցքամարտիկներ, քան ձեր նշածները: Այն առումով, որ ձեր թվարկած մարզիկները, ի տարբերություն թվարկածս բռնցքամարտիկների, գերհզոր արդյունքներ ցույց չեն տվել սիրողական սպորտում, բայց հետո պրոֆեսիոնալում գտել են իրենց:
- Երիտասարդական հավաքականի մարզիկների ելույթներին, մարզումներին հետեւու՞մ եք: Նրանց մեջ տեսնու՞մ եք կադրեր, որոնք տեղ կզբաղեցնեն մեծահասակների հավաքականում:
- Միանշանակ: Կրկնում եմ` մենք մաքսիմալիստ ենք. կա'մ ամեն ինչ, կա'մ ոչինչ:
- Հավաքականը գլխավորել եք ամիսներ առաջ: Կամփոփեք այս մի քանի ամիսների ձեր աշխատանքը:
- Մարդու համար, ով բռնցքամարտի հետ կապ չունի, սա ուղղակի մարզաձեւ է, որում իրար քիթ-բերանի են խփում: Բայց մարտնչելուց զատ, այստեղ գոյություն ունեն նաեւ մի շարք հոգեբանական խնդիրներ: Վախի սինդրոմը, բոլորի աչքի առաջ ծեծ ուտելու վախը, աշխարհընկալման խնդիրներ… Այդ ամենն իր հետքը թողնում է բռնցքամարտիկի մենամարտերի վրա: Դրա համար հարկավոր է մարզիկին ոչ միայն տեխնիկապես սովորեցնել, կոպիտ ասած, մարդ ծեծել, այլեւ հոգեպես պատրաստել, թե ինչի համար է դա անում, ում է դա հարկավոր: Այս բարդ հոգեբանական պրոցեսների վրա էլ նախընտրում եմ շեշտադրումներ կատարել:
- Ի՞նչ զբաղվածություն ունի այս օրերին հավաքականը, եւ ի՞նչ ծրագրեր ու մրցաշարեր կան առաջիկայում:
- Մայիսի 3-ին մեր հարեւան վրացիների հետ ունենք հանդիպում՝ Վրաստանում: Հետո՝ հունիսին մի թիմը կմեկնի Չեխիա. դարձյալ A կարգի մրցման մասնակցելու: Իսկ մյուս թիմը կմեկնի Մինսկ. դա էլ է բարձր կատեգորիայի մրցաշար: Ներկայումս մեր գերխնդիրը փորձի ձեռքբերումն է, իսկ այս մրցաշարերն իմ ՙտեսողական դաշտի՚ ճշգրտման համար են: Ես իրենց ուզում եմ տեսնել դրսում, որ երբ ներկայացնեն մեր երկիրը, ինչպես կպահեն, կդրսեւորեն իրենց:

ՔՐԻՍՏԻՆԵ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ