ՙՉէ, ԲՀԿ մի ասա, կրակ ու պատիժ ասա:

Չէ, ԲՀԿ մի ասա, կրակ ու պատիժ ասա: Ահա ինչ հայտարարություն արեց ԲՀԿ խմբակցության քարտուղար ՆԱԻՐԱ ԶՈՀՐԱԲՅԱՆԸ օրինագծերից մեկի մասին. ՙԱյո մեր երկու  գործընկերները` Միքայել Մելքումյանն ու Գուրգեն Արսենյանը պաշտպանում են այս նախագիծը, եւ մենք միանշանակորեն հարգում ենք մեր գործընկերների տեսակետը: ԲՀԿ խմբակցությունում հարցի քննարկումից հետո որոշվեց քվեարկությանը չմասնակցել, սակայն միաժամանակ ասվեց, որ մեր երկու պատգամավորներն ազատ են իրենց ընտրության մեջ ու կարող են կողմ քվեարկել՚: Լավ, ի վերջո սա կուսակցություն է, թե կուսակցություն չէ, որ ինչ-որ տարօրինակաբար շատ են ՙազատ՚ քվեարկությունները: Միքայել Մելքումյանն էլ, դրա առնչությամբ ասում է. ՙԱզգային ժողովն այն տեղը չէ, որտեղ կայացվում են արմատական քաղաքական որոշումները, եւ մենք ազատ ռեժիմ ենք թողել՚: Բա, գրողը տանի, էլ որ մի տեղն է հիմնական քաղաքական գործընթացների վայրը, համ էլ արդյո±ք ձեզ ժողովուրդը նրա համար չի ընտրել, որ հենց Ազգային ժողովում ու հենց սկզբունքային քաղաքական դիրքորոշումներով հանդես գաք: Ի վերջո, դա ձեզ համար խորհրդարա±ն է, թե± զվարճանքի ակումբ:
ՙԱսելով հո չի, բոլորս հետեւել ենք ընտրություններին: Ամեն ինչը օրինականության սահմաններում ա արվել: Ես մի հատ ուզում եմ իմ հարցը տամ` էդ ո±ւմ հետաքրքրությունն ա, ո±ւմ շահն ա էսօր, որ Օպերայի թատրոնը չաշխատի: Ո±վ ա ուզում: Այսինքն, մեր հասարակությանը, բոլորին ավելի ձեռ ա տալիս, որ, երբ պրոբլեմներ են լինում, լուծումներ չստանան: Հետո, հենց էդ խնդիրները լուծվեն, մենք սկսում ենք ասել` ինչի ենք սենց արել, ինչի նենց չենք արել: Ես համարում եմ, որ մեր թատրոնի ընտրությունները, որ կարող էին ընտրություններ չլինել, որովհետեւ մեր խնդիրը նա էր, որ գործընթացը թափանցիկ լինի... Ցանկացած մարդ կարա ցանկացած բան ասի, բայց հո տենց չի±: Նայելով, ուսումնասիրելով, կարաք համոզվեք, որ դա արդարացի գործընթաց ա՚: Ի±նչ եք կարծում, սա ո±ւմ խոսքն է: Ոչ ավել, ոչ պակաս սա մեջբերում է մշակույթի նախարար ՀԱՍՄԻԿ ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ ասուլիսային խոսքից: Հիմա հասկացա±ք, հարգելի ընթերցող, թե զարմանալիորեն ում շնորհիվ է այդքան աղտոտվել բառապաշարը հեռուստատեսությունում, գրական ստեղծագործություններում, դե, ՙՖեյսբուքի՚ մասին չենք էլ խոսում: Այդքան սարսափելի չէր լինի, եթե այդպիսի բառապաշարով արտահայտվեր որեւէ այլ պաշտոնյա, բայց եթե երկրի մշակույթի նախարարը հրապարակավ օգտագործում է նույն ժարգոնը, ինչ, ասենք, կանաչի վաճառողը, ապա` էլ ի±նչ մշակույթ, էլ ի±նչ բարեկիրթ խոսք, պարզապես, թող եւ փախիր:
Բոլորս գիտենք, Մայիսի 1-ը որպես աշխատավորական տոն: Բայց, օրինակ, կան նաեւ մարդիկ, ովքեր գործազրկության բարձր մակարդակի միակ մեղավոր պետությանը չեն համարում: Այսպես, մեր երիտասարդների մեղքի բաժինն է դրանում տեսնում երիտասարդ երկրապահ ակտիվիստ Էդգար Խաչատրյանը. ՙԱյո°, Հայաստանում կա աշխատանքի խնդիր, բայց այն արտահայտությունը, որ աշխատանք չկա, իրականությանը չի համապատասխանում: Եթե երիտասարդը կանգնում է տան առջեւ կամ բակում ու ասում է, որ գործ չկա, այստեղ խնդիրը հենց նրա մեջ է: Աշխատանք կա, ուրիշ հարց է, դուք կցանկանա±ք անել այդ գործը, դուք ձեր պատվից վեր չե±ք համարի արդյոք այդ աշխատանքը: Համաձայն եմ` հաճախ արած գործի չափով չեն վճարվում մարդիկ, հաճախ աշխատում են ավելի շատ ու անում են, ավելին քան նախատեսված է աշխատանքային պայմանագրով, եթե, իհարկե, այդ պայմանագիրը գոյություն ունի, բայց իմ կարծիքով` չաշխատելուց աշխատելը լավ է՚: Բայց, անշուշտ, կզարմանաք նաեւ, երբ իմանաք, որ Մայիսի 1-ը նաեւ աշխարհում առաջին ՆԱՄԱԿԱՆԻՇՆԵՐԻ ծննդյան օրն է: Ուղիղ 174 տարի առաջ` 1840 թվականի մայիսի 1-ին Անգլիայում թողարկվեցին աշխարհի առաջին նամականիշները:
Այն, որ թուրքից ավելի վատ կարող է լինել միայն թուրքը, օրերս հաստատվեց Բաքվում: Այսպես, երբ կալանավորվել էր իրավապաշտպան Լեյլա Յունուսը, ոստիկանությունում նրան զուգարան ուղեկցում էին ոչ թե կին, այլ տղամարդ ոստիկաններ, ու մի բան էլ ցինիկ էին հետը վարվում: Եվ ինչ մեկնաբանություն դրան տա շրջանային ոստիկանապետ ԻՍՄԱՅԻԼ ԱՍԱԴՈՎԸ: Նա առանց այլեւայլության հայտարարել է, որ Լեյլա Յունուսը կին չէ եւ ադրբեջանցի չէ, այլ հայ է, եւ ավելացրել. ՙՆրա կյանքին վերջ կտամ եւ արյունը կխմեմ: Ինչպես նրանք են վարվել մեր հազարավոր հայրենակիցների հետ՚: Դե ինչ, դա հերթական անգամ հաստատեց, որ թուրքն անկախ իր բնակության վայրից եւ ժամանակից չի կարող մարդ դառնալ: Ու այս պարագայում ամենազարմանալին ոչ թե մեր կենսաբանական թշնամու բնութագիրն է, այլ որ սրանց հետ հաշտության, համատեղ ապրելու, ՙքիրվայություն՚ անելու մասին խոսողներ են դեռ մնացել: Հիմա ով է ավելի վտանգավոր` կոնկրետ թուրքը, թե մեր զգոնությունը բթացնող այդ վայ-հայերը:

Զարմացած է  
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ