ՙՙԱՅՆՊԵՍ ՉԷ, ՈՐ ՀԱԼԵՊՈՒՄ ԿԱՄ ՀԱՅԱԲՆԱԿ ԱՅԼ ՎԱՅՐԵՐՈՒՄ ՎԻՃԱԿՆ ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Է՚

ՙԱՅՆՊԵՍ ՉԷ, ՈՐ ՀԱԼԵՊՈՒՄ ԿԱՄ ՀԱՅԱԲՆԱԿ ԱՅԼ ՎԱՅՐԵՐՈՒՄ ՎԻՃԱԿՆ ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ Է՚

Սիրիայում տեղի ունեցող իրադարձությունները խորը մտահոգություն են առաջացնում տեղի հայության եւ նրանց անվտանգության խնդրի հետ կապված: Արդեն երեք տարի է, ինչ Սիրիայի տարբեր տարածաշրջանների բնակիչները ապրում են ահ ու սարսափի մեջ: Այսօրվա դրությամբ նման իրավիճակում են հայտնվել նաեւ քեսաբահայերը, որոնք թուրք զինյալների կողմից կեսգիշերին տարհանվել են սեփական տներից: Մեր հայրենակիցները ներկայումս ապաստան են գտել Լաթաքիայի Աստվածածին եկեղեցում: Եկեղեցին թերեւս միակ ապահով վայրն է տվյալ տարածաշրջանում: Ինչպես տեսնում ենք, թուրք ոճրագործների ձեռագիրը դարեդար մնում է անփոփոխ, սակայն տվյալ խնդրի հետ կապված կան նաեւ այլ տեսակետներ, թե դա ոչ թե հայության, այլ` քրիստոնեության դեմ պայքար է: Այս եւ մի շարք այլ հարցերի շուրջ ՙԻրավունքը՚ բացառիկ հարցազրույց ունեցավ Հայ առաքելական եկեղեցու Գերմանիայի թեմի ներկայացուցիչ, արժանապատիվ Տեր Արմեն քահանա Մելքոնյանի հետ (հարցազրույցի ամբողջական տեսանյութը` iravunk.com կայքում).
- Գտնում եմ, որ Քեսաբի խնդիրը` մարդկանց տեղահանումը սեփական տներից, համահայկական հարց է, որով մտահոգված է մեզանից յուրաքանչյուրը: Մենք ականատես եղանք համացանցում տեղադրված լուսանկարներին եւ տեսանյութերին, որոնց մասին տեղեկությունները շատ տարբեր էին: Պետք է նշեմ, որ ներկայումս իրականությունը մեկն է` Քեսաբի հայությունը ապրում է տառապալից եւ շատ դժվար վիճակում` թե° բարոյական, թե° հոգեւոր եւ թե° նյութական տեսակետից: Խոսելով Քեսաբի մասին` չպետք է մոռանանք Սիրիայի մյուս հատվածներում գտնվող հայերի մասին: Այնպես չէ, որ Հալեպում կամ հայաբնակ այլ վայրերում վիճակն ավելի լավ է, ընդհակառակը` ընդհանուր առմամբ, գնալով իրավիճակն ավելի է բարդանում: Սիրիայի հայերը սեփական ընտանիքի փրկության եւ ապահովության համար ստիպված են լքել իրենց տները` չիմանալով, թե ինչ է իրենց սպասվում վաղը: Մենք պարզապես զոհի կարգավիճակում ենք, հայտնվել ենք իրար հետ կռվող երկու կողմերի միջեւ: Ցեղասպանությունից հետո մարդիկ Սիրիայում իրենց ապրուստն էին ստեղծել, տուն, գործարան եւ այլն, սակայն, ցավոք սրտի, այսօրվա դրությամբ այդ ամենն այլեւս չկա: Ցավն այն է, որ Սիրիայի հայաշատ տարածքներից, որտեղ պատերազմական իրավիճակն այդչափ սրված չէ, մարդիկ նույնպես հեռանում են: Մենք շատ անհանգիստ ենք թե° քեսաբահայերի եւ թե° Սիրիայի մյուս տարածքներում գտնվող հայերի ճակատագրերով: Մենք մեր աղոթքներն ենք բարձրացնում առ Աստված` մեր քույրերի եւ եղբայրների փրկության համար:

ՍՈՍԵ ՉԱՆԴՈՅԱՆ