ՙՈՒՄ ԵՆ ՊԵՏՔ ՆՈՒՅՆԱԲՈՎԱՆԴԱԿ ՖԻԼՄԵՐԸ

ՈՒՄ ԵՆ ՊԵՏՔ
ՆՈՒՅՆԱԲՈՎԱՆԴԱԿ ՖԻԼՄԵՐԸ

Օրեցօր մեկը մյուսի հետեւից Հայաստանում մեծ էկրան են բարձրանում տարբեր ֆիլմեր, որոնց գնահատական տալու համար բոլորովին էլ պետք չէ լինել կինոգետ: Բացի ֆիլմերի վերնագրերից, բոլորի սցենարը նույնն են` նույն փողոցային խոսքը, նույն ծեծ ու ջարդը, նույն ՙգողական աշխարհի՚ վարքն ու բարքը: Իրականում այս ամենի արդյունքում տուժում է հայ հանդիսատեսը եւ ոչ միայն, ով հետեւելով ֆիլմերի վերնագրերին ու ֆիլմարտադրողների ՙմեծ-մեծ՚ խոսքերին` գայթակղվում է եւ տոմս է գնում: Ֆիլմը դիտելուց հետո հնչում են տարբեր  կարծիքներ` մեկ-երկուսը դրական, չնայած սա ուրախալի է, չէ± որ մարդիկ հարյուրհազարավոր դոլարներ են ծախսել 1,5 ժամ ՙֆիլմ՚ ստեղծելու համար, գոնե մեկը-երկուսը գնահատում են նրանց ջանքերը: Հարց. ռեժիսորները ի±նչ ասելիք ունեն այս ֆիլմերով, պատասխանը չի ուշանում. ՙՀանդիսատեսն ինքը կհասկանա ֆիլմի ասելիքը` այն դիտելուց հետո՚: Նման ֆիլմերի պարագայում հանդիսատեսը ոչինչ էլ չի հասկանում, որովհետեւ ֆիլմն ասելիք չունի:
Նման ֆիլմերն այսօր կան, իսկ վաղն արդեն մոռացվում են, քանի որ իրենցից արժեք չեն ներկայացնում, այնպիսի արժեք, ինչպես օրինակ` ՙԹթենին՚, ՙՀարսնացուն հյուսիսից՚, ՙՏղամարդիկ՚... այս ֆիլմերի շղթան կարելի է շարունակել, որոնք որքան հին են, այնքան էլ նոր: Ահա այսպիսի բովանդակալի ու արժեքավոր ֆիլմերի է սովոր հայ հանդիսատեսը: Ոչ մեկի մտքով չի անցնում հարյուրհազարավոր դոլարներ ծախսել եւ ֆիլմ նկարահանել այսօրվա իրական հերոսների մասին (Արմեն Հովհաննիսյան, Հովհաննես Սուքիասյան եւ այլք) ովքեր իրենց կյանքի գնով հայոց հողը պաշտպանեցին ոսոխից, ովքեր լավագույն օրինակն են մատաղ սերնդի համար, հերոսներ` ովքեր անմահ են: Իսկ Հայոց Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին ընդառաջ… կրկին ոչ մի ֆիլմ, պատճառն արդարացված է` ֆինանս չկա, փոխարենը ֆինանս կա` նկարահանել անճաշակ ֆիլմեր եւ հրամցնել հասարակությանը:

Կույտը մշակեց
ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ