Այն բանից հետո, երբ ՀԱԿ նախընտրական ցուցակի երկրորդ համար ու ՀԺԿ նախագահ Ստեփան Դեմիրճյանը տարաբնույթ չկամություններից հետո, ի վերջո, որոշեց ստանալ պատգամավորական մանդատը, այդ պատմության շուրջ, բավականին հետաքրքիր մեկ այլ զարգացում է հասունանում:
Այսպես, ՀԱԿ-ին մոտ կանգնած մեր արժանահավատ աղբյուրները տեղեկացնում են, որ մանդատավոր ՀԱԿ-ականների ու ԼՏՊ-ի համար մեծ գլխացավանք է դարձել խորհրդարանական խմբակցության ղեկավարի հարցը որոշելը: Կային խոսակցություններ, թե այդ տեղը բաժին է հասնելու Հրանտ Բագրատյանին, սակայն, ըստ մեր աղբյուրի` դրան, բավականին խիստ, դեմ են արտահայտվել ավելի քաղաքականացված ՀԱԿ-ական պատգամավորները: Արդյունքում, ասում են, ԼՏՊ-ն հակվել է խմբակցության ղեկավարի պաշտոնը Լեւոն Զուրաբյանին տալու մտքի օգտին: Սակայն մեր աղբյուրն ասում է, որ սրան էլ բավական լուրջ խանդով է վերաբերվել Ստեփան Դեմիրճյանը: Եվ եթե արդարաբար մոտենանք, նա իրոք նեղանալու տեղ ունի. վերջին հաշվով, հենց Ս. Դեմիրճյանի ու Արամ Զ. Սարգսյանի ԼՏՊ-ին միանալն էր, որ վերջինիս հնարավորություն տվեց 2008-ին ստեղծել ՀԱԿ-ը: Հակառակ դեպքում, եթե հանում ես այս երկու առաջատար ուժերին, տակը մնում է միայն ՙքյառթու՚ ՀՀՇ-ն, որով մի ամբողջ շարժում հազիվ թե սկսվեր: Եվ այսօր, երբ ԼՏՊ-ն հրաժարվել է մանդատից, Ստեփան Դեմիրճյանը իրավամբ իրեն նրան փոխարինող կարող էր համարել: Բայց դե, մյուս պատգամավորներն էլ սկսել են մտածել, թե մի կողմից Ս. Դեմիրճյանը կարող է խմբակցության ղեկավարի պաշտոնում այնպիսի բաներ ասել ու անել, որոնք լրիվ կհակասեն, այսպես ասած, ՀՀՇ-ական սկզբունքներին: Իսկ դրանից հետո խմբակցության ղեկավարին հա մի գլուխ հերքելը կամ նրա ասածները դզել-փչելը, կարող է խմբակցությունը պայթեցնել: Բացի այդ, ասում են, որ ԼՏՊ-ն պատճառ բռնելով առողջական վիճակը, էս գլխից է մտածում գալիք նախագահական ընտրություններին խաղից դուրս գալու մասին: Իսկ այդ դեպքում, նրան փոխարինող ամենահավանական թեկնածուն մնում է նա, ով կղեկավարի խորհրդարանական խմբակցությունը: Ուրեմն պետք է իրենք` կարկառուն ՀՀՇ-ականները, գնան ու Ստեփան Դեմիրճյան պաշտպանեն: Ուրեմն դեռ էս գլխից պետք է ստիպել, որ նա իր ամբիցիաներից հրաժարվի: