ՙԿԱՆՆԸ՚ ԴՂՐԴՈՒՄ ԷՐ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԿԻՆՈՅԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԻՑ

ՙԿԱՆՆԸ՚ ԴՂՐԴՈՒՄ ԷՐ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԿԻՆՈՅԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԻՑ

Կինոռեժիսոր ՆԻԿՈԼԱՅ ԴԱՎԹՅԱՆԸ ՙ168 Ժամ՚ թերթի հետ հարցազրույցում մասնավորապես վստահեցնում է, որ Հայաստանում ֆիլմարտադրության ոլորտը խաթարված է, չկան մեխանիզմներ, չկա քաղաքականություն: Արդյունքում` չունենք հերոսներ ու մտքեր, որոնք կդառնան կինոարտադրանք. ՙՄեր պետությունն այսօր ի±նչ հերոս է ուզում ունենալ: Ինձ հետաքրքիր չի նկարել ֆիլմ, որտեղ հերոսն օլիգարխ է: Ինձ հետաքրքիր է Լեոնիդ Ենգիբարովը, Գուրջիեւը, որոնց մասին ֆիլմեր եմ նկարում ու պիտի նկարեմ: Այն, ինչը հետաքրքիր է այսօրվա երկրին` ինձ հետաքրքիր չէ: Դա ո°չ սոցիալական, ո°չ պետական պատվեր չէ, ու չենք հասկանում այն, ինչ արվում է, ինչի համար է արվում՚:
Լրագրողի այն նկատառմանը, որ վերջին տարիներին կինոփառատոներն ու մրցանակաբաշխություններն ավելի շատ են, քան կինոարտադրանքը, ռեժիսորն այսպես է արձագանքել. ՙԺամանակին Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միությունը ստեղծեց ՙԵս եմ՚ վավերագրական ֆիլմերի փառատոնը, որի կազմխորհրդում էի: Իրականացրեցինք առաջինը, երկրորդը, բայց երկրորդին արդեն ֆիլմ չկար: Ինչքան ուսանողական կուրսային աշխատանք կար` ընդգրկվեց: Ստացվեց այնպես, որ փառատոնի 90 տոկոս ֆիլմերը կա°մ արտասահմանյան, կա°մ էլ` ուսանողական աշխատանքներ էին: Դա ի±նչ փառատոն է, ի±նչ ստացվեց դրանից, չգիտեմ՚: ՙ... Եթե փառատոնի իմաստն այն է, որ միայն տեղեր բաժանես, ապա դա հիմարություն է: Օրինակ` ի±նչ եղավ ՙԿաննի՚ փառատոնին մեր մասնակցության ժամանակ: Գեւորգ Գեւորգյանը գլուխ էր գովում` 25.000 եվրո տվեցինք ու էնտեղ տաղավար ստեղծեցինք, բա հետո ի±նչ արեցիր էդ տաղավարը: 25.000 եվրոյով երկու ֆիլմ կնկարեիր այստեղ: Տաղավարը ստեղծելուց հետո ի±նչ արեցիր. մարդիկ գալիս էին, ծանոթանում էին... Հա±, բա ո±նց, ՙԿաննը՚ դղրդում էր հայկական կինոյի պատմությունից...՚:
Սրանք ընդամենը փոքրիկ մեջբերումներ էին հայկական կինոյի ճակատագրով մտահոգ ռեժիսորի հարցազրույցից: Բայց հերթական անգամ ուզում ենք ասել` ասողին էլ լսող է պետք:

Կույտը մշակեց
ՌՈՒՍԼԱՆ ԹԱԹՈՅԱՆԸ