ՙԱՄՈԹԽԱԾՈՒԹՅՈՒՆԸ ԾԱԾԿՈՂ ՏԱՐԱԶ Է ՙՄիթե ավազակների այր է այս տունը…՚ (Երեմիա, Է 11)

ԱՄՈԹԽԱԾՈՒԹՅՈՒՆԸ ԾԱԾԿՈՂ ՏԱՐԱԶ Է
ՙՄիթե  ավազակների այր է այս տունը…՚ (Երեմիա, Է 11)

Մարդն առաջին անգամ դրախտի պարտեզում հասկացավ, թե ամոթն ինչ է, դեռ այն ժամանակ, երբ Ադամն ու Եվան ապրում էին այնտեղ` առանց հոգսի ու կարիքի: Եվան չհնազանդվեց ու չհասկացավ Արարչի կամքը. սխալ ընտրություն կատարեց: Չբավարարվելով ունեցածով` Ադամին էլ նույն քայլին մղեց: Արդյունքում իրենց կատարած սխալի հետեւանքով երկուսն էլ զրկվեցին դրախտային բարի ու ճիշտ կյանքից: Նախ` տեսան իրար մերկությունը եւ… ամաչեցին: Հետո, հասկանալով իրենց արարքի ողջ  ծանրությունն ու հետեւանքը, ծածկեցին իրենց մերկությունը:
Այսօր աշխարհում` քսանմեկերորդ դարում, երբ գիտությունը, ասես, անվերջ շարունակում է զարգանալ, երբ տեխնիկան, թվում է, հասել է կատարելության, մարդը մնում է նույն մերկության մեջ` նույնիսկ քրիստոնյա երկրներում: Նա կորցրել ու շարունակում է կորցնել իր մարդկային կերպարը եւ դարձյալ բացում է իր ամոթալի մերկությունը` ուր ասես, ինչ կերպ ասես` մեկը մյուսին խաբելով, սրբություններն անտեսելով ու Աստծո խորհուրդներին չհետեւելով, ավանդույթներն ապականելով, սուտ խոսքով եւ խաբկանքներով տեսանելին անտեսանելի դարձնելով: Ուզում ենք մեզ Աստծո կողմից տրված երկիրը խմբագրել, բարելավել ու վայելել կամայականորեն: Չի կարող այս ամենն իրականություն դառնալ, որովհետեւ մարդուն գնելով ապրեցնելը մորթապաշտություն է, մեղք է ու ամոթ: Ամեն բանի մեջ նյութ ենք փնտրում ու ամեն բնագավառում կորցրել ենք մեր ամոթը: Մեր քրիստոնյա ազգը, որը համարվում է աշխարհի աղը, որը համ է տալիս եւ դարերով քարոզել ու սերմանել է բարություն, պետք է զգույշ լինի իր քայլերի ու խոսքերի մեջ, որովհետեւ չարը, որպես կանոն, միշտ արթուն է, շրջում է, գործում ու փորձում: Դրա համար էլ ամեն բառ եւ նախադասություն պետք է քննել ու հասկանալ ոչ միայն ուղղակի իմաստով: Բառը, նախադասությունը, խոսքը կյանք է, իրողություն է եւ ապրելակերպ:
Այսօր ի±նչ ենք ուզում, կամ ինչ եւ ում ենք  ընտրում մենք: Ասեմ, որ բոլորս էլ ընտրված ենք: Իրականում ամեն մեկն իր կոչվածությամբ ու գործով է ընտիր ու հայտնի դառնում: Ամենակարեւորը`արդար քրտինքով վաստակն է խղճին ազատություն տալիս: Եթե սիրում ենք մեր երկիրն ու ազգը,  պետք է չկորցնենք արդար գործի ու վաստակի կարեւորության գիտակցությունն ու ամոթը, չվաճառվենք եւ հասկանանք, որ այլ կերպ կյանքն աշխարհում առեւտուր է դառնում: Ասված է` Հորս տունը առեւտրի տուն եւ ավազակների որջ մի° դարձրեք: Եթե մոլորակն է իրապես մեր տունը, ապա բոլորիս պետք է մտահոգի ներկա վիճակը: Իսկ մենք կորցնում ենք տիեզերական արժեքները:
Գիտակցո±ւմ ենք, որ մերկ ենք: Եթե այժմ չհասկանանք եւ  չսթափվենք, ապա մեր մարմնի մերկությունը ծածկող տարազ այլեւս գուցե չգտնենք:

ԱՆԴՐԱՆԻԿ ՍԱՐԿԱՎԱԳ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ