ՙԿՅԱՆՔԻ ԽՈՍՔ՚-Ը ՙԴՐՍԻ՚ ՓՆՏՐՏՈՒՔՆԵՐԻ ՄԵՋ Է

ՙԿՅԱՆՔԻ ԽՈՍՔ՚-Ը ՙԴՐՍԻ՚ ՓՆՏՐՏՈՒՔՆԵՐԻ ՄԵՋ Է

Ապրիլի 13-ին, տեղի ունեցավ հերթական դատական նիստը ըստ ՙԿյանքի խոսք՚ աղանդի հայցի ընդդեմ ՙԻրավունք՚ եւ ՙԱրգումենտի նեդելի Արմենիի՚ թերթերի:
Այս անգամ դատին, հայցվոր կողմից ներկա էր նաեւ ՙԿյանքի խոսք՚ աղանդի լրատվական ծառայության ղեկավար` Ա. Լուսյանը: Դատը սկսվելուն պես դատավոր Ռ. Ներսիսյանը դիմեց երկու կողմերին ասելով, որ եթե կան նոր ապացույցներ, կարող են ներկայացնել: Առաջին հայացքից կարծես ամեն բան հասկանալի էր եւ պետք էր ուղղակի փաստացի ապացույցներ ներկայացնել դատարանին: Բայց չգիտես ինչու, հայցվոր կողմը, ապացույցներ ներկայացնելու փոխարեն, բավականին ոգեւորված ցանկանում էր միջնորդություններով հանդես գալ եւ ինչ-որ հարցեր ուղղել պատասխանող կողմին: Եվ միայն դատավորի կողմից երրորդ անգամ պահանջը ներկայացնելուց եւ բացատրելուց հետո հայցվոր կողմի ներկայացուցիչը հասկացավ, թե ինչ է պահանջվում իրենցից: Պատասխանող կողմի ներկայացուցիչ ՙԼեվ գրուպ՚ ընկերության նախագահ Լեւոն Բաղդասարյանը ներկայացրեց մի քանի ապացույցներ` այդ թվում տեսասկավառակ, փաստաբանական հարցում եւ պատասխան եւ ՙՀայացք՚ թերթի լրագրող Արթուր Հովհաննիսյանի հոդվածը:
Այնուհետեւ հայցվոր կողմի ներկայացուցիչ Ա. Պապինյանը միջնորդություն ներկայացրեց առ այն, որ հայցվոր կողմը դիմել է տեղեկատվական վեճերի խորհրդին, ինչպես նաեւ Ռուսաստանի ինչ-որ գիտաշխատողների, կրոնի եւ հասարակական խնդիրների հետազոտման կենտրոնի մի աշխատակցի, որոնց ՙփորձագիտական եզրակացությունները՚, ըստ իրենց, կարող են սույն գործի համար էական նշանակություն ունենալ: Կապված այս փաստի հետ, հայցվոր կողմի ներկայացուցիչը միջնորդեց հետաձգել դատական նիստը առնվազն 25 օրով:
Այդ կապակցությամբ դատավորը հայցվոր կողմին հիշեցրեց, որ սույն դատական գործընթացը սկսվել է դեռեւս անցյալ տարվա նոյեմբերի 23-ից եւ իրենց պահվածքը ողջամիտ  չէ, սակայն որոշեց գլուխ չդնել աղանդավորների հետ եւ դատը կրկին հետաձգվեց մինչեւ մայիսի 10-ը:
Հետաքրքիր է իմանալ, թե ինչո±ւ պետք է ՀՀ դատարանին հետաքրքրի ոչ պետական, ոչ գիտական եւ, առավել եւս, դրսի ուժերի ներկայացուցիչների միջնորդությունները այս դատական գործընթացին` դեռ պարզ չէ: Սակայն պարզ է մի բան, որ նույն Ռուսաստանում, դեռեւս 2003 թվականի վերջերին ՙԶեմսկոե օբոզրենիե՚ թերթում  հրապարակվել էր ՙՙԿյանքի խոսքը՚ որպես անհաջող գովազդային ակցիա՚ վերնագրով հոդվածը, որտեղ ներկայացված էր այդ խարիզմատիկ  աղանդի ագրեսիվ հոգեւոր էքսպանսիայի փորձը` ընդդեմ Ռուս ուղղափառ եկեղեցու. պարզ ցույց էր տրված, որ ՙԿյանքի խոսքը՚ ամենեւին բողոքական եկեղեցու օրինական ճյուղերից մեկը չէ, ինչպես փորձում է ներկայանալ: Այս կապակցությամբ նույն թվականի հոկտեմբեր ամսին Սարատով քաղաքի Զավոդսկոյ շրջանի դատարանում ավարտվեց ՙԿյանքի խոսքի՚` ընդդեմ թերթի հայցի քննությունը, ուր այդ աղանդը, ինչպես եւ մեր դեպքում պահանջում էր վերականգնել իր պատիվը, արժանապատվությունն ու գործարար համբավը: Սակայն երբ դատարանում հնչեցին նորանոր ապացույցներ, որ այդ աղանդը կեղծ քրիստոնեական օկուլտիստական աղանդ է եւ որեւէ կապ չունի բողոքական եկեղեցու հետ, արդյունքում աղանդավորները հարկադրված եղան հետ կանչել իրենց հայցը, որպեսզի վերջնականապես խայտառակ չլինեն եւ ամբողջովին չխորտակեն սեփական ՙգործարար՚ համբավը:

ԱՐՄԵՆՈՒՀԻ ՀԱԿՈԲՅԱՆ