Ապրիլի 16-ի առավոտյան հարձակման էր ենթարկվել Վանաձորի Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի գրասենյակը: Հայաստանցիների հանդեպ ոչ միանշանակ եւ չափազանց անհասկանալի քաղաքականություն որդեգրած այդ կազմակերպությունը վրդովված բնակչության թիրախ էր դարձել այն պատճառով, որ վանաձորցիների մոտ չէր նվազել մտահոգությունը, որ ՙԽաղաղարար նախաձեռնությունների կովկասյան կենտրոնը՚ ու դրա ղեկավարը` Գեորգի Վանյանը, համառորեն ցանկանում են իրականացնել ադրբեջանական ֆիլմերի ցուցադրումն իրենց քաղաքում:
Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի գրասենյակի ղեկավար Սաքունցը դժգոհել էր, որ քարերով կոտրել են գրասենյակի ապակիները եւ ձվեր են նետել… Այն հանգամանքը, որ ձվերի առումով բնակիչները բավարարվել են միայն դրանք նետելով, վկայում է հայերի գերհամբերատարության մասին: Համաձայնենք, որ ադրբեջանական ֆիլմերի ցուցադրումն իրականացնելու դեպքում ամբողջ աշխարհը ՙկփաստի՚, թե հակաադրբեջանական տրամադրությունները Հայաստանում սերմանում են միլիտարիստները, իսկ ՙհասարակ ժողովուրդը՚ կարոտ է իր ոխերիմ ՙբարեկամների՚ մշակույթին… Ես նպատակ չունեմ քաղաքականացնել մեր վերաբերմունքը մշակութային արժեքների նկատմամբ: Պատմությունը ցուցանել է, որ մենք` հայերս, մեծահոգաբար կարող ենք ծափահարել նաեւ ՙմեղեդավոր՚ կլկլոցով ոռնացող պոչավորներին… Սակայն անգամ ոչ հեռավոր անցյալն արձանագրել է այն իրողությունը, որ սահմաններ չունեն միայն չարագործները: Այս առումով առանց մեկնաբանության ներկայացնում ենք 20 տարի առաջ աղետալի վիճակում գտնվող Հայաստանի նկատմամբ ցուցաբերած եւ աշխարհով մեկ տարածված ՙմեծահոգության՚ փաստը. ՙՌաֆայել Բաղդասարյանի (օրենքով գող` Ռաֆիկ ՍՎՈ) վախճանի կապակցությամբ 1993թ. հունիսի 25-ից 27-ը Երեւանում իրականացվել էր շուրջօրյա էլեկտրամատակարարում. Դա այն դեպքում, երբ շրջափակման հետեւանքով հայաստանցիներն այդ ժամանակահատվածում ՙլույսը տեսնում էին՚ ընդամենը 2 ժամ: Կրիմինալ աշխարհի կարկառուն գործիչները Բաքվից Հայաստան էին ներմուծել այնքան նավթամթերք, որն ապահովել էր Երեւանի ջերմաէլեկտրակայանի 3 օրվա անընդմեջ աշխատանքը: Հանցավոր եղբայրությունը չի ճանաչում ո°չ սահմաններ, ո°չ էլ ազգություն…՚: