ՍՈՐՈՍԱԿԱՆՆԵՐՆ ՈՒ ԱՂԱՆԴԱՎՈՐՆԵՐԸ ՄԵԿ ՀԱԿԱԶԳԱՅԻՆ ՃԱԿԱՏՈՒՄ (Մաս 2, սկիզբը «Իրավունք» N 82)

Արխիվ 16-20 31 Հուլիս, 2020 20:00

ԿԵՂԾԻՔ N 4. Նույն Արմեն Լուսյանը հայտարարում է, թե. «Մենք ունենք հստակ սկզբունք` քաղաքական չեզոքություն: Եկեղեցին, որպես հոգեւոր կառույց, չի զբաղվում քաղաքականությամբ, չի զբաղվում քաղաքական քարոզով եւ իր ամբիոնը չի օգտագործում հետեւորդներին ու քաղաքացիներին ուղղորդելու այս կամ այն քաղաքական դաշտում կողմնորոշվելու համար: Եկեղեցու ամբիոնը ծառայում է միայն Ավետարանը քարոզելու համար»:

Սակայն փաստերը ասում են այն մասին, որ Լուսյանը պարզապես ստում է թաքցնելու համար, որ «Կյանքի խոսքը» իր անդամների միջոցով զբաղվում է քաղաքականությամբ եւ իր ամբիոնը անմիջապես օգտագործում է քաղաքական խնդիրներ լուծելու համար: Նախ հիշեցնենք տխրահռչակ Գեւորգ Աճեմյանի պատմությունը, որը «Կյանքի խոսք» աղանդի երեւացող դեմքերից մեկն էր: Հիշեցնենք, որ Գեւորգ Աճեմյանը Նիկոլի հետ միասին մասնակցում էր հայտնի քայլարշավին եւ դրսեւորում էր շատ ծայրահեղական քաղաքական դիրքորոշումներ: Նաեւ Աճեմյանի խոստովանությամբ` Նիկոլի շրջապատում շատ էին իր ընկերները: Միաժամանակ, Աճեմյանը անընդհատ կապի մեջ էր «Կյանքի խոսքի» ղեկավար Արթուր Սիմոնյանի եւ մամլո խոսնակ Լուսյանի հետ: Ավելին, այդ խայտառակ կերպարը նշանակվում է ՀՀ նոր կառավարության գործերի կառավարիչ, որը հսկայական մի ստորաբաժանում է` ավելի քան 100 հոգանոց աշխատակազմով: Հետաքրքիր է ուսումնասիրել Արթուր Սիմոնյանի ելույթները 2018 թվականի ապրիլին: Օրինակ` ապրիլի 22-ին, այսինքն` Սերժ Սարգսյանի հրաժարականից մեկ օր առաջ Արթուր Սիմոնյանը հայտարարում է, որ իրենց աղանդը «պայքարում է ամեն գիշեր» իրենց հավաքատեղիում աղոթքներ կազմակերպելով, թե հատկապես այդ գիշերային աղոթքները ինչ նպատակ են ունեցել, նա բացահայտում է այսպես, որ նրանք 25 տարի եղել են այդ պայքարի մեջ: «25 տարի մենք այդ պայքարի մեջ ենք, եւ երկիրը` ուզենք, թե չուզենք, փոխվելու է, արդեն սկսվել է»: Հասկանալի է, որ Արթուր Սիմոնյանի` երկիր փոխելու վերաբերյալ հայտարարությունները ոչ այլ ինչ են, քան քաղաքական հայտարարություններ: Այնուհետեւ, Արթուր Սիմոնյանը հանձնարարական է տալիս իր ենթականերին, որ պետք է շարունակել այն պայքարը, որ նրանք տանում էին վերջին 25 տարվա մեջ եւ երկրի փոխվելու սկսված գործընթացը հասցնել իր հանգրվանին. «Մենք պետք է մնանք մեր պայքարի մեջ»:

Սակայն, եթե Արթուր Սիմոնյանը դեռեւս մի փոքր փորձում է քողարկել իր քաղաքական հայտարարությունները, ապա աղանդի մեկ այլ շատ հայտնի գործիչ Արմեն Ավետիսյանը իր քարոզներում անթաքույց քարոզում է Նիկոլին պաշպանելու անհրաժեշտությունը եւ երկրի քաղաքական ընդդիմության դեմ պայքարի կոչ է անում: Ընդ որում, այդ ամենը նա անում է «Կյանքի խոսքի» ամբիոնից: «Մենք տեսնում ենք, որ շատ մարդիկ բարձրանում են կառավարության եւ վարչապետի դեմ եւ փորձում են ինչ-որ բան խառնել, խոչընդոտել, եւ մենք հասկանում ենք... որ դա արվում է ինչ-ինչ սուբյեկտիվ պատճառներով»,- հայտարարում է «Կյանքի խոսքի» սույն քարոզիչը` ս.թ. հուլիսի 2-ի իր քարոզի մեջ: Ավելին, նա փորձում է իշխանությանը եւ Աստծուն նույնականացնել` հայտարարելով, թե. «Մարդիկ դատում են իշխանությանը, չհասկանալով, որ դատում են Աստծուն»: Այնուհետեւ Ավետիսյանը կոչ է անում «Կյանքի խոսքի» հետեւորդներին աղոթել Նիկոլի եւ իր կառավարության համար: Նա իր «եկեղեցու» անունից օրհնում է Նիկոլին եւ Հիսուս Քրիստոսից խնդրում, որ պաշտպանի Նիկոլին ընդդիմադիրներից: «Կյանքի խոսքի» սույն քարոզիչը հասնում է նրան, որ հայտարարում է, թե ընդդիմության թիկունքում սատանան է կանգնած, եւ ամեն ոք, ով «դուրս է գալիս մեր վարչապետի, մեր կառավարության, մեր երկրի դեմ, մենք հասկանում ենք, որ այդ ամենի հետեւում սատանան է կանգնած իր զորությունով, իր իշխանությունով եւ օգտագործում է ինչ-ինչ մարդկանց»: Ահա այսպես... Եվ այսպիսի օրինակներ կարելի է բերել տասնյակներով: Հարց է ծագում` ինչո՞ւ Լուսյանը` իր Արթուր Սիմոնյանով, Սորոսի Լարիսան եւ Իոաննիսյանը միասնական ջանքերով փորձում են խաբել եւ մոլորեցնել մեր ժողովրդին: Իսկ նպատակը պարզ է, խաբում են, որպեսզի հասնեն իրենց հակահայ նպատակներին: Այսուհետ ամբողջությամբ ապացուցված է, որ «Կյանքի խոսք» աղանդը ոչ միայն ներկայում է մասնակցում քաղաքական գործընթացներին, այլեւ 25 տարի գտնվել է պայքարի մեջ, իսկ Նիկոլի հեղաշրջման ժամանակ ունեցել է կարեւոր դերակատարություն: Հենց այդ պատճառով է, որ Նիկոլը եւ նրա կառավարությունը այդքան թանկ են «Կյանքի խոսքի» պարագլուխների համար:

ԿԵՂԾԻՔ N 5. Սորոսական իոաննիսյանները իրենց դավաճանած կլինեին, եթե մի կեղծիք եւ սուտ չտարածեին նաեւ ազգային գործիչների հասցեին, որոնք միշտ բացահայտել եւ բացահայտում են սորոսականների հակազգային եւ վտանգավոր էությունը, նրանց թուրքամետությունը եւ հակահայկականությունը: Սորոսականների կեղծարարության թիրախը կրկին դարձավ ՍԻՄ նախագահ Հայկ Բաբուխանյանը, որը ինչպես եւ Հայ առաքելական եկեղեցին որեւէ առնչություն չուներ փորձագետ Անդրանիկ Պողոսյանի գրառման հետ: Սակայն իոաննիսյանախառը հարթակները առիթը բաց չեն թողնում վայրահաչել ազգային գործիչների նկատմամբ: Սրանք մեկը մեկի բերանը թքելով` կրկնում են, թե իբր 20 տարի առաջ Հայկ Բաբուխանյանը Սորոսի Լարիսայից ստացել է «անհատական դրամաշնորհ»` 460 ԱՄՆ դոլարի չափով: Ու թեեւ բոլորին հայտնի է, որ ՍԻՄ նախագահը ոչ միայն հերքել է դա, այլեւ այդ հարցով դիմել է դատարան, իսկ Լարիսայի փաստաբանը խոստովանել է, որ գուցե փաստաթղթերը կեղծած են, եւ հավաստիացրել է, որ նրանք անհատապես Հայկ Բաբուխանյանին չեն ֆինանսավորել, այլ ֆինանսավորել են ինչ-ինչ ծրագրեր, որտեղ ԱԺ-ն գործուղել է իր պատգամավորներին, իոաննիսյանական ստահոդ, այսպես կոչված, փաստերի ստուգման հարթակը տիրաժավորում է սուտը: Ամենավտանգավորն այն է, որ այդ օտարին ծառայող, այն էլ հակահայկական օտարին ծառայող ուժերը գտնվում են ներկայիս իշխանությունների ամենաբարձր մակարդակներում: Հասկանալի է, որ այսօր Հայաստանը գտնվում է արտաքին սորոսական կառավարման ներքո, եւ այս արտաքին կառավարումը նպատակ ունի մեր երկիրը դարձնել անազգ ու անհայրենիք զանգվածով բնակեցված շարքային մարիոնետ պետություն, որը կդառնա հերթական խաղալիքը տիկնիկավարների ձեռքերում: