«Հայ գրականություն» առարկայից «հայ» բառը հանելը ուղղակի հանցագործություն է, պետական դավաճանությանը համազոր բան է. Գրականության ինստիտուտի տնօրեն
Արխիվ 16-20««Հայ գրականություն» առարկայից «հայ» բառը հանելը ուղղակի հանցագործություն է, պետական դավաճանությանը համազոր բան է: Որեւէ մեկը չպետք է վախենա «հայ» բառից, որովհետեւ հայ մնալու համար մենք դարեր շարունակ պայքարել ենք, արյուն-քրտինք ենք թափել: Զուտ մասնագիտական առումով էլ այդ մտահղացումը ուղղակի անգրագիտություն է».- «Իրավունքի» հետ զրուցում անդրադառնալով «Հայ գրականություն» առարկայից «հայ» բառը հանելուն, ասաց Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի տնօրեն ՎԱՐԴԱՆ ԴԵՒՐԻԿՅԱՆԸ, մանրամասնելով.
-Լինում է տարբեր ժողովուրդների գրականություն եւ լինում է համաշխարհային գրականություն, պարզապես գրականություն չի կարող լինել: Դրանից բացի, որպեսզի այդ կեղծիքը, այդ աճպարարությունը իրենք կարողանան անցկացնել իբրեւ գրականություն` դրա համար կատարել են երկրորդ մեծ խառնաշփոթը եւ անհեթեթությունը: Հեղինակներին ոչ թե ըստ ժամանակագրական ընթացքի են ներկայացնելու, այլ` ըստ ժանրային բաժանման: Դա առողջ բանականությանը հակասող բան է, ի՞նչ է նշանակում ասենք սկզբում բանաստեղծություններ ներկայացնել, հետո պոեմներ, հետո պատմվածքներ, սա անհեթեթություն է, որը շատ վտանգավոր ենթատեքստ ունի իր մեջ, այն է` հայ գրականությունը կտրել իր պատմական ակունքներից: Հայ գրականությունը ստուգաբանվում է հայ ժողովրդի պատմության շրջանակում: Պատմությունից դուրս ինքնին գրականություն չկա, ինքնին` գրականությունը ստեղծվում է այսօրվա մի քանի անհայրենիքների միջոցով: Իսկ գրականությունը ժամանակի արձագանքն է եւ գրականությունը ստուգաբանվում է իր պատմական զարգացման մեջ` ոչ թե ըստ ժանրային բաժանումների: Էլ չասած, որ զուտ մեթոդական առումով էլի անհեթեթություն է, երբ մի հեղինակը կրկնվում է մի քանի անգամ` տարբեր ժանրի ստեղծագործություններով: Դա ուղղակի աբսուրդ է:
Հ.Գ. Զրույցի ուշագրավ հատվածները կարդացեք «Իրավունքի» առաջիկա տպագիր համարում:
ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ

